Όσο το καλοκαίρι απομακρύνεται, τόσο ο φθινοπωρινός πανικός πλησιάζει

Όσο το καλοκαίρι απομακρύνεται, τόσο ο φθινοπωρινός πανικός πλησιάζει Facebook Twitter
© Πάρις Ταβιτιάν
0


ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΑΣ ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ να νιώσουμε περισσότερο συνδεδεμένοι με τους ανθρώπους, με τη φύση, με τον ήλιο. Είναι η εποχή που θα στείλουμε χωρίς δισταγμό μήνυμα σ’ έναν φίλο: «Είμαι εδώ – έλα μαζί μου!». Είμαστε πιο χαλαροί, πιο ελεύθεροι, πιο άγριοι.

Ο συγγραφέας Caleb Azumah Nelson περιγράφει την άνθιση ενός ρομάντζου στο μυθιστόρημά του Small Worlds ως εξής: «Επειδή είναι καλοκαίρι και όλα είναι πιθανά...» Το καλοκαίρι είναι ελπιδοφόρο και διασκεδαστικό.

Μήπως λοιπόν είναι λογική μια φυσική απέχθεια για το τέλος του Αυγούστου; Ο μήνας αυτός έρχεται με ορμή, μα φέρνει μαζί του μια αίσθηση βασανιστικής παρακμής, όπως αυτή που αναδύουν τα γινωμένα φρούτα που σαπίζουν στο έδαφος.

Ο ευκολότερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την καλοκαιρινή μελαγχολία και το φθινοπωρινό άγχος είναι να πέσουμε με τα μούτρα στο φθινόπωρο. Το στρες της επιστροφής στο σχολείο μπορεί επίσης να αποτελέσει κίνητρο, γι' αυτό και ο Σεπτέμβριος συχνά έχει την ίδια αίσθηση με την Πρωτοχρονιά.

Είναι όμως η καλοκαιρινή μελαγχολία κάτι πραγματικό;

Σύμφωνα με τον David Rosmarin, αναπληρωτή καθηγητή στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ και ιδρυτή του Center for Anxiety, οι αυγουστιάτικες μεταπτώσεις της ψυχικής υγείας είναι κάτι πολύ αληθινό. Αυτό το μεταιχμιακό στάδιο, καθώς το καλοκαίρι δίνει τη θέση του στο φθινόπωρο, είναι γνωστό ως φθινοπωρινό άγχος ή άγχος της «επιστροφής στο σχολείο».

Ο Rosmarin εξηγεί ότι η κύρια αιτία του άγχους είναι το χάσμα μεταξύ προσδοκιών και πραγματικότητας. Όταν αυτό το χάσμα διευρύνεται, γίνεται αντιληπτό κάπως ως εξής: «Κάτι δεν πάει καλά με μένα. Δεν θα έπρεπε να αισθάνομαι έτσι».

Φυσικά, υπάρχουν λόγοι που αφορούν την ανθρώπινη φυσιολογία και μπορούν να εξηγήσουν τις αυγουστιάτικες εξάρσεις άγχους. Η ζέστη δυσχεραίνει την επεξεργασία πληροφοριών και τη σκέψη. Ορισμένα από τα σωματικά συμπτώματα του άγχους μπορεί να το μιμούνται αυτό: ανεξήγητη εφίδρωση, δυσκολία στην αναπνοή κ.ο.κ. Επιπλέον, οι ρουτίνες των ανθρώπων ανατρέπονται και ο ύπνος αλλάζει, γεγονότα που επίσης μπορούν να οδηγήσουν σε έξαρση του άγχους.

Την ίδια στιγμή υπάρχει η πίεση να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τη σεζόν και η πιθανότητα να κατηγορήσουμε τους εαυτούς μας, εάν πιστέψουμε ότι δεν το κάναμε, καραδοκεί. Συνήθως οι προσδοκίες μας για το καλοκαίρι είναι υψηλές καθώς είναι η εποχή που περιμένουμε όλο το χρόνο, εξηγεί η Julia Carmel, δημοσιογράφος των ΝΥΤ. Οι προσδοκίες αυτές αποτελούνται κυρίως από φαντασιώσεις που θα δώσουν λίγο αλατοπίπερο στην πεζή ρουτίνα.

Πώς αντιμετωπίζεται το φθινοπωρινό άγχος;

Ο ευκολότερος τρόπος να αντιμετωπίσουμε την καλοκαιρινή μελαγχολία και το φθινοπωρινό άγχος είναι να πέσουμε με τα μούτρα στο φθινόπωρο. Το στρες της επιστροφής στο σχολείο μπορεί επίσης να αποτελέσει κίνητρο, γι' αυτό και ο Σεπτέμβριος συχνά έχει την ίδια αίσθηση με την Πρωτοχρονιά καθώς οι άνθρωποι επιστρέφουν στις δραστηριότητές τους με νέα ενέργεια.

Γενικώς, το φθινόπωρο διαθέτει τη δική του γοητεία, την οποία μπορούμε εύκολα να απολαύσουμε εάν του δώσουμε μια ευκαιρία.

Επιπλέον, ο Rosmarin προτείνει 4 απλά βήματα για τη διαχείριση του άγχους. Το πρώτο είναι ο εντοπισμός του αρχικού μας φόβου. Μπορεί να φοβόμαστε το τέλος του καλοκαιριού ή το άγνωστο που φέρνει η αρχή του φθινοπώρου.

Το δεύτερο βήμα απαιτεί να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας με έναν θεραπευτή, έναν φίλο ή ένα μέλος της οικογένειας. Αυτός ο διαμοιρασμός των σκέψεων μειώνει το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης.

Το τρίτο βήμα αφορά την αποδοχή αυτών των συναισθημάτων. «Θα νιώσετε άγχος. Όλοι το νιώθουν», δηλώνει ο Rosmarin. «Το άγχος χειροτερεύει όταν το καταπιέζουμε και βελτιώνεται όταν το αποδεχόμαστε».

Το τέταρτο είναι το δυσκολότερο βήμα και απαιτεί από εμάς να παραδώσουμε τον έλεγχο της κατάστασης, με άλλα λόγια να σταματήσουμε να προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας. Και τα τέσσερα βήματα μαζί μετατρέπουν το άγχος σε καταλύτη για βασική ανάπτυξη σε διάφορους τομείς της ζωής.

Τελικά, τι είναι αυτό που φαίνεται τόσο αναντικατάστατο στην ανεμελιά του καλοκαιριού; Τι είναι αυτό που συνθέτει την έννοια του «περνάω καλά»; Σύμφωνα με το κλισέ, το να κάνουμε κάτι που αγαπάμε με κάποιον που αγαπάμε. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε οπουδήποτε, οποτεδήποτε. «Μπορείς να κάτσεις στον καναπέ σου για μια εβδομάδα με τον καλύτερο φίλο σου και αυτό είναι ένα καλό καλοκαίρι», δηλώνει η Carmel.

Και η πραγματικότητα είναι ότι μερικά από τα πράγματα που αγαπάμε το καλοκαίρι είναι διαθέσιμα για μας όλο τον χρόνο – κατά κάποιο τρόπο είναι περίεργο να τα εκτιμούμε περισσότερο επειδή οι μέρες είναι πιο ζεστές.

Με στοιχεία από The Guardian

Living
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τι γυρεύει μια Γιαπωνέζα ποδοσφαιρίστρια στην Αθήνα;

Living / Τι γυρεύει μια Γιαπωνέζα ποδοσφαιρίστρια στην Αθήνα;

Η Νανάκο Κομπαγιάσι μεγάλωσε σε μια επαρχία της Ιαπωνίας, έπαιξε ποδόσφαιρο στο πιο υψηλό επίπεδο, τα παράτησε, αφοσιώθηκε στη δουλειά της, αλλά αποφάσισε να επιστρέψει, στην Ευρώπη αυτήν τη φορά. Και η ζωή την έβγαλε στο Περιστέρι.
ΑΚΗΣ ΚΑΤΣΟΥΔΑΣ
Το HR του 2026: Όπου το AI και ο άνθρωπος συνεργάζονται

Living / Το HR του 2026: Όπου το AI και ο άνθρωπος συνεργάζονται

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι πια εργαλείο. Το 2026, στο HR γίνεται στρατηγικός παίκτης. Όχι για να αντικαταστήσει τον άνθρωπο, αλλά για να αλλάξει ριζικά το πώς οι οργανισμοί παίρνουν αποφάσεις γι’ αυτόν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑΡΗΣ
Αντιμετωπίζοντας τους εφιάλτες μας

Living / Αντιμετωπίζοντας τους εφιάλτες μας

Ένα νέο βιβλίο καταγράφει την εξέλιξη της επιστήμης των ονείρων τον τελευταίο αιώνα, διαβεβαιώνοντάς μας ότι παρότι οι εφιάλτες μάς επηρεάζουν σε συναισθηματικό επίπεδο, δεν χρειάζεται να υποφέρουμε από αυτούς για πάντα.
THE LIFO TEAM
Ακαδημία «Λέοντες»: Ένα βράδυ στον Πειραιά με σπαθιά και βυζαντινές πανοπλίες

Living / Ένα βράδυ στον Πειραιά με σπαθιά και βυζαντινές πανοπλίες

Παρακολουθήσαμε μια προπόνηση των «Λεόντων», μιας ακαδημίας ιστορικών ευρωπαϊκών πολεμικών τεχνών, και ανακαλύψαμε τα μυστικά ενός αθλήματος που ισορροπεί μεταξύ Ιστορίας και σωματικής άσκησης.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΜΠΙΛΑΛΗΣ