Σε όλους μας έχει τύχει να χρειαστούμε τις υπηρεσίες ενός όχι ιδιαιτέρως ευγενούς ή κοινωνικού γιατρού. Συνηθίζουμε να παρακάμπτουμε τις κάπως χοντροκομμένες συμπεριφορές ειδικά σε ένα δημόσιο ιατρείο, γνωρίζοντας ότι και ο επαγγελματίας απέναντι μας είναι κάποιος που συναλλάσσεται με πάρα πολλούς ασθενείς, με πάρα πολλά προβλήματα (υγείας, κυρίως) και επίσης όχι ιδιαιτέρως ευγενή μαζί του.
Ίσως, όμως, αυτές οι συμπεριφορές, σύμφωνα και με νέα έρευνα του Πανεπιστημίου του Vanderbilt από εδώ και στο εξής θα πρέπει να μας προβληματίζουν. Ακριβώς, γιατί το αποτέλεσμα της έρευνας δείχνει ότι οι κακοδιάθετοι και κάπως αντικοινωνικοί του ιατρικού κλάδου μπορούν να θέσουν την υγεία μας σε κίνδυνο. Οι επιστήμονες συνέλεξαν στοιχεία από περίπου 32.000 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε κάποιου είδους χειρουργική επέμβαση, για να ανακαλύψουν ότι τα περισσότερα μετεγχειρητικά προβλήματα τα αντιμετώπιζε μία συγκεκριμένη κατηγορία: όσοι είχαν προβληματική ή ελλειμματική επικοινωνία με τον γιατρό τους.
Συγκεκριμένα, ασθενείς με σοβαρά ιατρικά παράπονα από τους γιατρούς - χειρουργούς τους, ήταν εκείνοι που εμφάνιζαν τις σοβαρότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές (λοιμώξεις, πνευμονία, καρδιακά προβλήματα, κ.α.) σε ποσοστό 14% και σε σχέση με όσους είχαν καλύτερη και αρμονικότερη επικοινωνία με τους θεράποντές τους, ειδικά σε ζητήματα που αφορούσαν στην πορεία της θεραπείας τους και σε απορίες σχετικά με την αγωγή που ακολουθούσαν.
Eκείνο το οποίο συνίσταται στους ασθενείς είναι να μη φοβούνται να αντιδράσουν αρμοδίως και να μπαίνουν στη διαδικασία να αναφέρουν περιστατικά κατά τα οποία ένιωσαν δυσάρεστα με τον γιατρό τους.
Η έρευνα που δημοσιεύθηκε στις 15 Φεβρουαρίου και συνοψίζει συνεντεύξεις και εμπειρίες ασθενών εδώ και 20 χρόνια αποκαλύπτει ακόμη ότι αυτού του είδους οι συμπεριφορές δεν προξενούν πόνο και δυστυχία μόνο στους ασθενείς και τις οικογένειές τους, αλλά έχουν αντίκτυπο και στην ιατρική ομάδα που συνεργάζεται με τον εν λόγω γιατρό.
«Για παράδειγμα, αν ένας χειρουργός μιλήσει με ασέβεια στον αναισθησιολόγο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο δεύτερος ίσως να απαντήσει στο ίδιο ύφος την επόμενη φορά στον χειρουργό, που ηγείται της επέμβασης και αυτό μόνο καλό για τον ασθενή δεν είναι», εξηγεί μεταξύ άλλων ο επικεφαλής της έρευνας δρ. William Cooper.
Μετά και τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της συγκεκριμένης έρευνας εκείνο το οποίο συνίσταται στους ασθενείς είναι να μη φοβούνται να αντιδράσουν αρμοδίως και να μπαίνουν στη διαδικασία να αναφέρουν περιστατικά κατά τα οποία ένιωσαν δυσάρεστα με τον γιατρό τους. Είτε αυτό που εισέπραξαν ήταν αδιαφορία είτε εν γένει συμπεριφορά που δεν κάλυπτε τις απορίες και την ανησυχία τους αναφορικά με την κατάσταση τους, η δέουσα αντίδραση είναι η αναφορά στο νοσοκομείο ή τον οργανισμό υπό την αιγίδα του οποίου βρίσκεται ο γιατρός.
Φυσικά, καλό είναι να θυμόμαστε ότι και ο γιατρός είναι άνθρωπος και αντιμετωπίζει πολλές, δύσκολες και κάποτε επικίνδυνες καταστάσεις μέσα στην ημέρα του, έτσι ώστε να μην περάσουμε και στο άλλο άκρο...
Με στοιχεία από Men'sHealth.com, Vanderbilt.edu
