— Tears, τι σημαίνει το όνομά σου για σένα;
Το πώς βγήκε το Tears είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα ιστορία θα έλεγα, αλλά είναι και αρκετά random. Αρχικά, το πλήρες καλλιτεχνικό μου όνομα ήταν Tears Of Pink Lemonade. Με την παρέα που άραζα λίγο πολύ χρησιμοποιούσαμε τα καλλιτεχνικά μας ονόματα. Τότε, φυσικά, εγώ δεν είχα καταλήξει κάπου και με φώναζαν «ροζ λεμονάδα», «pink lemonade», με το βαφτιστικό μου, «λεμονάδας» κ.λπ. Λόγω του ότι ήταν ολόκληρη φράση μέχρι να με φωνάξει κάποιο, ξαφνικά για πλάκα πετάχτηκε το Δάκρυας. Μπορώ να πω ότι αμέσως το λάτρεψα, ήταν cheesy και ήταν ενδιαφέρον. Με το Δάκρυας σαν κίνητρο, αποφάσισα να υιοθετήσω το Tears σαν το καλλιτεχνικό μου και πλέον είναι και αυτό που χρησιμοποιώ στην καθημερινότητα μου.
Σημαίνει αρκετά για μένα αυτό το όνομα, κατά κύριο λόγο διότι δεν προσδιορίζει κάποιο φύλο, και τα δάκρυα είναι μια γενική έννοια που μπορεί να εκφράζει οποιοδήποτε συναίσθημα, είτε χαρά, είτε λύπη, είτε ενθουσιασμό κ.λπ. Ταυτόχρονα ακούγεται ωραία, είναι μοναδικό και θεωρώ αρκετά σημαντικό το να δώσεις στον εαυτό σου ένα όνομα που σε κάνει χαρούμενο και να νιώθεις καλά με εσένα.
— Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με την τέχνη;
Από πάντα είχα μια κλίση προς τις τέχνες, αλλά αυτό έγινε πιο έντονο μόλις ξεκίνησα τις σπουδές μου πάνω στη φωτογραφία. Συγκεκριμένα, μετά από κάποια μαθήματα και συζητήσεις με καθηγητές ξεκίνησα να ψάχνομαι περισσότερο με τις τέχνες, να θέτω στον εαυτό μου ερωτήματα, να ψάχνω τις απαντήσεις και να τις αναλύω σε εξευτελιστικό σημείο. Ταυτόχρονα άνοιγα το μυαλό μου σε περισσότερα είδη τέχνης και δοκίμαζα ακόμα περισσότερα πράγματα, εκτός από τη φωτογραφία. Έτσι έμαθα αρκετά πράγματα, καλλιτέχνες και καλλιτεχνικά κινήματα. Κυρίως, όμως, μέσω συζητήσεων με καθηγητές, επισκέψεων σε μουσεία, εκθέσεων, βιβλίων, ντοκιμαντέρ και της έντονης θέλησής μου να μάθω περισσότερα για την τέχνη κόλλησα το μικρόβιο και πλέον πιστεύω ότι έχω φτάσει να ζω για την τέχνη.
Σημαίνει αρκετά για μένα αυτό το όνομα, κατά κύριο λόγο διότι δεν προσδιορίζει κάποιο φύλο, και τα δάκρυα είναι μια γενική έννοια που μπορεί να εκφράζει οποιοδήποτε συναίσθημα, είτε χαρά, είτε λύπη, είτε ενθουσιασμό κ.λπ. Ταυτόχρονα ακούγεται ωραία, είναι μοναδικό και θεωρώ αρκετά σημαντικό το να δώσεις στον εαυτό σου ένα όνομα που σε κάνει χαρούμενο και να νιώθεις καλά με εσένα.
— Η φωτογραφία πότε μπήκε στη ζωή σου;
Όλα ξεκίνησαν πριν από δύο χρόνια. Γενικά, δεν είχα σχεδόν καθόλου επαφή με τη φωτογραφία, πού και πού έβγαζα φωτογραφίες με το κινητό, αλλά μέχρι εκεί. Μια μέρα, λοιπόν, αγόρασα μια Ρolaroid για να έχω μαζί μου και να βγάζω «στιγμές» της καθημερινότητάς μου, βόλτες με την παρέα κ.λπ.
Με αυτή την Ρolaroid ξεκίνησαν όλα και έγινε αμέσως το χόμπι μου. Έπαιρνα την κάμερα παντού μαζί μου και τουλάχιστον πέντε πακέτα φιλμ και τραβούσα οτιδήποτε μού φαινόταν ενδιαφέρον. Με ενθουσίασε τόσο πολύ ο κόσμος της φωτογραφίας, το να απαθανατίζεις τη στιγμή και μέσω του κλικ να αποτυπώνεις μια εικόνα που μένει για πάντα στη μνήμη. Ξεκίνησα να ανεβάζω τις φωτογραφίες που έβγαζα στα social media και είδα ότι άρεσαν στον κόσμο, είχαν απήχηση.
Το να βγαίνω έξω να τραβάω φωτογραφίες και να δείχνω στον κόσμο την οπτική μου, ειδικά με Ρolaroid, που δεν είναι και τόσο γνωστό είδος φωτογραφίας πια, ήταν κάτι που μου έδινε μεγάλη ευχαρίστηση. Ήταν κάτι καινούργιο και για μένα αλλά και για τον περίγυρό μου.
— Ποια είναι τα αγαπημένα σου θέματα;
Kυρίως οι άνθρωποι. Συγκεκριμένα μου αρέσει να φωτογραφίζω καλλιτεχνική μόδα, όπου εμπλέκω το στοιχείο της σκηνοθεσίας. Επίσης, αγαπώ την καλλιτεχνική φωτογραφία.
— Τι ρόλο παίζει η μόδα στη δουλειά σου αλλά και στην καθημερινότητα;
Η μόδα νομίζω ότι πλέον έχει ενταχθεί στη ζωή μου σε μεγάλο βαθμό, και στην προσωπική αλλά και στην επαγγελματική. Ο τομέας της φωτογραφίας με τον οποίο θέλω να ασχοληθώ είναι άμεσα συνδεδεμένος με τη μόδα. Στην καλλιτεχνική φωτογραφία η αισθητική είναι το παν, το outfit πρέπει να δένει με την αισθητική της εικόνας αλλά και του δημιουργού, γενικά η όλη αισθητική πρέπει να στηρίζεται πάνω στο ρούχο/αξεσουάρ. Η μόδα θεωρώ ότι αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα, «είσαι ό,τι φοράς», πιστεύω ότι το στυλ αντιπροσωπεύει την προσωπικότητα. Αγαπώ να βλέπω ανθρώπους στον δρόμο με μοναδικό στυλ, ιδιαίτερους συνδυασμούς, τότε σκέφτομαι πόσο ενδιαφέρον πρέπει να είναι αυτό. Πολλές φορές πάω και ανοίγω συζήτηση με κάποια άτομα μόνο και μόνο γιατί μου αρέσει το στυλ τους. Εγώ θέλω να αισθάνομαι άνετα με τα ρούχα που φοράω, έτσι έχω υιοθετήσει την baggy μόδα.
— Τι είναι αυτό που σε κάνει να θες να δημιουργήσεις;
Η ανάγκη να δημιουργήσω έρχεται από την ανάγκη μου να εκφραστώ και να φτιάξω μια εικόνα από το χάος που έχω στο μυαλό μου. Όταν είμαι πίσω από την κάμερα και συνθέτω μια εικόνα, βάζω ένα κομμάτι του εαυτού μου, υλοποιώ μια ιδέα, μια σκέψη, είτε εύκολη είτε δύσκολη. Ένα άλλο κομμάτι της δημιουργίας που με κινητοποιεί είναι το ότι πλέον φωτογραφίζω ό,τι πραγματικά αγαπώ. Την κάμερά μου την έχω πλέον μαζί μου μόνο όταν θέλω να απαθανατίσω κάτι συγκεκριμένο.
— Πάνω σε τι πρότζεκτ δουλεύεις αυτή την περίοδο;
Αυτή την περίοδο δουλεύω πάνω σε ένα fine art photography project για ένα φωτογραφικό βιβλίο που ετοιμάζω με τίτλο (U)S και την πτυχιακή μου εργασία πάνω στην καλλιτεχνική μόδα.
— Τι φοράς σήμερα και πόσο κοστίζει;
Το πουκάμισο είναι από το Vforvintage (€12), το παντελόνι από ένα thrift store (€5), οι μπότες Dr. Martens (€250), η τσάντα από Urban outfitters (€70) και η αλυσίδα δώρο.
— Πού πηγαίνεις τώρα;
Για άραγμα στο Bad Tooth.
