To brand της Bryn Taubensee και του Patrick DiCaprio, δυο σχεδιαστών από την Iντιάνα και την Aλαμπάμα αντίστοιχα, διένυσε το χάος που χώριζε τους εμπνευστές του από τις πρωτεύουσες της μόδας, καβαλώντας την πλατφόρμα του Tumblr, όπου πρωτοεμφανίστηκε το 2013. Προερχόμενοι από αυτή την απομονωμένη Αμερική όπου μόδα σήμαινε μόνο Coco Chanel, οι αρχικές τους δημιουργίες υπήρξαν ντροπιαστικές αντιγραφές των ηρώων τους – κυρίως του Martin Margiela και του Miguel Adrover.
Επικρίθηκαν άγρια γι' αυτό, αλλά τελικά νομιμοποιήθηκαν ως ανένδοτοι εκφραστές της νοσταλγίας (κυρίως) των '90s και μιας DIY προσέγγισης στη μόδα που μιξάρει σχεδιαστές-είδωλα, πανκ αναφορές και προκλητικό streetwear σε σύγχρονο πλαίσιο. Για την άνοιξη του 2026, οι προτάσεις τους περιλάμβαναν κάμποσα παλαιωμένα τζιν και κομμάτια με graphic απεικονίσεις του λογότυπου της Vaquera, αλλά και ορισμένα looks σε ύφος υψηλής ραπτικής, ταιριαστά με το Παρίσι όπου εδώ και δύο χρόνια δείχνουν τις συλλογές τους (και για χάρη του εγκατέλειψαν φέτος τη Νέα Υόρκη).
Φανταστείτε τη Vivienne Westwood να συναντά τη Madonna στη φάση του «Like a virgin» σε ένα πεδίο αμφισβήτησης και παιχνιδίσματος, που ιδανικά εκφράστηκε με την εμφάνιση της queer ράπερ Ashnikko: ένας αφρός από πτυχωτό ζαχαρένιο ροζ ύφασμα με ένα γιγαντιαίνο κορσάζ στον έναν ώμο.
«Το Παρίσι θεωρείται το επίκεντρο του καλού γούστου. Τι σημαίνει όμως πια αυτό; Όταν αρχίσεις να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τα δικά μας μάτια, αυτές οι κατηγορίες δεν υφίστανται», επισήμαναν στο δελτίο τύπου της επίδειξής τους για την άνοιξη του 2026 κι έστειλαν στην πασαρέλα ένα χαοτικό ποτ πουρί από τα '80s, ανακατεύοντας υφάσματα με έντονα graffities, lingerie και αυτοσχέδια φορεματάκια χορού αποφοίτησης. Φανταστείτε τη Vivienne Westwood να συναντά τη Madonna στη φάση του «Like a virgin» σε ένα πεδίο αμφισβήτησης και παιχνιδίσματος που ιδανικά εκφράστηκε με την εμφάνιση της queer ράπερ Ashnikko: ένας αφρός από πτυχωτό ζαχαρένιο ροζ ύφασμα με ένα γιγαντιαίνο κορσάζ στον έναν ώμο.
Το πεδίο, όμως, όπου πραγματικά λάμπει η Vaquera είναι η αιρετική της ικανότητα της να πασπαλίζει εντελώς βατά ρούχα με μικρές ανατροπές: ένα μαύρο powersuit φορέθηκε με ένα jockey και φαρδιές τιράντες πάνω σε ένα γυμνό μπούστο· μισά σακάκια, φουσκωτά μανίκια με βολάν και τεράστιοι φιόγκοι από σατέν συγκολλήθηκαν στα περισσότερα looks· πολλά φορέματα ήταν στ' αλήθεια μισά φορέματα, κρεμασμένα μονόπαντα πάνω από μυτερά σουτιέν και πάνω από παντελόνια φόρμας ή φούστες με κομμάτια ψεύτικης γούνας· σταυρωτά ντένιμ σακάκια με τετράγωνους ώμους συνδυάστηκαν με μίνι φούστες σε σχήμα μανιταριού. Στον κόσμο της Vaquera δεν υπάρχουν ενδυματολογικοί κώδικες. «Υπάρχει μόνο ο κατάλληλος τόπος και χρόνος να φορέσεις κάτι», εξηγούν οι σχεδιαστές ή, θα λέγαμε, κάτι ακόμα πιο συναρπαστικό, να φορέσεις το λάθος ρούχο την κατάλληλη στιγμή.
Πολλά ρούχα περπάτησαν με sneakers από την πρώτη συνεργασία του brand με τη Nike (Αir Max στολισμένα με κόκκινα κερασένια φιλιά), ενώ ντένιμ φουστίτσες-ποδιές με τα γραφιστικά ορνιθοσκαλίσματα ήταν μέρος μιας επερχόμενης σύμπραξης με το ιαπωνικό brand jeans Moussy. Επίσης, οι δύο νεαροί επαναστάτες λάνσαραν μόλις το πρώτο τους άρωμα, το Classique Perdu, που θυμίζει «διαφημιστικά αυτοκόλλητα αρωμάτων σε '90s περιοδικά, τον τρόπο που μυρίζουν τα μαλλιά σου μετά το σεσουάρ και το κλιματιστικό στο Honda του μπαμπά σου», όπως είπαν οι ίδιοι backstage.
Κανείς δεν περίμενε από αυτούς τριαντάφυλλα και σανταλόξυλο, έτσι κι αλλιώς. Μπορεί να ενηλικιώθηκαν μετά από 10+ χρόνια στο κουρμπέτι, όμως ο δρόμος τους παραμένει εναλλακτικός.
Οι Matières Fécales, η ετικέτα με ένα από τα πιο παράδοξα ονόματα στη βιομηχανία της πολυτελούς μόδας –ελεύθερα θα το μεταφράζαμε ως «περιττώματα»– ανήκει στους Καναδούς Hannah Rose Dalton και Steven Raj Bhaskaran που πριν από δέκα χρόνια έστησαν μια επωνυμία extreme glamour κόντρα στη μόδα που προωθεί μια συγκεκριμένη ιδέα ομορφιάς και την κατανάλωση.
Η post-human αισθητική τους συσπείρωσε ένα cult κοινό 700.000 followers στο Instagram όπου το σχεδιαστικό ντουέτο φωτογραφίζεται με goth ρούχα, βαρύ make-up, ξυρισμένα κεφάλια και φρύδια, μεταδίδοντας μια απόκοσμη, σχεδόν εξωγήινη αισθητική που ως τώρα αφορούσε πολύ λίγους. «Πέρασε τόσος καιρός μέχρι να αποδεχτούν τι κάνουμε και να το θεωρήσουν όμορφο», δήλωσαν την περασμένη Παρασκευή αμέσως μετά την επίδειξή τους σε ένα χρυσοποίκιλτο παρισινό διαμέρισμα του 19ου αιώνα, που επίσημα μετέβαλε το status τους, μετατρέποντάς τους από προβοκάτορες της μόδας σε bona fide σχεδιαστές.
Παρότι το «εμπορικό» τους ντεμπούτο στο Παρίσι έγινε πέρσι τον Μάρτιο, η ανοιξιάτικη συλλογή είναι η πρώτη που θα παραχθεί μαζικά – ως τώρα τα ρούχα των Matières Fécales ήταν μοναδικά κομμάτια που πωλούνταν online. Τα μοντέλα εμφανίστηκαν με άσπρη μπογιά να καλύπτει τα πρόσωπά τους, μουτζουρωμένο κόκκινο κραγιόν και κατάμαυρα μακιγιαρισμένα μάτια τύπου δρ. Σποκ. «Απευθυνόμαστε σε άτομα που δεν τους τρομάζει η ταυτότητά τους, που μπαίνουν σε έναν χώρο με το κεφάλι ψηλά, ακόμα κι αν δεν τους θέλει κανείς εκεί», σημείωσαν οι σχεδιαστές, με τη Rose να διαβεβαιώνει τους δημοσιογράφους στα παρασκήνια ότι θα προσπαθήσουν να διατηρήσουν το αυθεντικό ήθος τους, «παρότι μπαίνουν πλέον βαθύτερα στον κόσμο της συμβατικής μόδας που ορίζεται από το κέρδος». «Δεν θα αλλάξουμε ανάλογα με το ποιος κάθεται στην πρώτη σειρά του σόου» είπαν, δείχνοντας σύνολα εξαιρετικής ραφής με εμφανείς –και ομολογημένες– επιρροές από τον Αμερικανό σχεδιαστή Rick Owens, αλλά και αρκετές αναφορές στο φουτουριστικό, φορτισμένο ερωτικά, tailoring του Thierry Mugler.
Απαλό δέρμα σε υπέροχα τζάκετ, μια σχεδόν κλασική καμπαρντίνα, ένα αψεγάδιαστο γκρι φόρεμα από μοχέρ και ταγέρ Alexander McQueen τελειότητας που όλοι ονειρευόμαστε αποκάλυψαν μια τρυφερότερη και ομορφότερη πτυχή του duo που έχει συνδεθεί με λέξεις όπως «άσχημο», «τρομακτικό» ή «goth». Τα περισσότερα looks αποτελούσαν ανορθόδοξες ερμηνείες της κλασικής υψηλής ραπτικής (του bar jacket του Dior, των τουίντ ταγέρ της Chanel κ.λπ.), με ένα ροζ της Barbie να διακόπτει την κυριαρχία του μαύρου αλλά και να ειρωνεύεται τη σκληρή φήμη των Matières Fécales. Η αβανγκάρντ τεχνική μαεστρία των σχεδιαστών ολοκληρώνονταν από τα ονειρικά καπέλα του Stephen Jones και τα φετιχιστικά παπούτσια διά χειρός Christian Louboutin που παρακολουθούσε το σόου δίπλα σε μια εμφανώς ικανοποιημένη Michèle Lamy. Συγκλονιστική ήταν η στιγμή που η Nikki Lilly, μοντέλο-ακτιβίστρια που πάσχει από τη σπάνια παραμορφωτική πάθηση AVM, εμφανίστηκε με άνεση και νωχέλεια στην πασαρέλα με μια μαύρη τουαλέτα χορού από τούλι και ροζ τριαντάφυλλα στο κορσάζ.
Καθώς εξελίσσονται στο ολισθηρό μεταίχμιο μεταξύ της καλλιτεχνικής πρωτοπορίας και της εμπορικής βιωσιμότητας, οι Matières Fécales φαίνονται διατεθειμένοι να προτείνουν προσιτά designs που ωστόσο θα φέρουν το στίγμα τους. Ήδη, τα υπερμεγέθη τζιν τους και τα T-shirts με τις αυτοπροσωπογραφίες του Γάλλου queer καλλιτέχνη Pierre Molinier δείχνουν πως τα Περιττώματα μπορούν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο για τους ίδιους αλλά και για τη μόδα συνολικά.
