φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
 

 

 

Paradise Lost

 

Παράδεισος είναι να είχε περισσέψει
εκείνο το απελπισμένο βλέμμα
του πατέρα


που συνέλαβες κατά λάθος κάνοντας τα πρώτα
σου βήματα στην αυλή.

 

φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After


Να είχαν κλείσει οι πόρτες το βράδυ,
και να είχες αποκοιμηθεί κάτω από το
κουρδιστό σου μόμπιλε


χωρίς να ακούς τα τρομαχτικά βήματα
και τους ψιθύρους απ' έξω ...

 

φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After


Τις ανυπόφορες κυριακές της εφηβείας σου
στον πρώτο καρπό του ιδρώτα


παράδεισος είναι να ξυπνούσες σε ένα σπίτι γεμάτο φως.
Γεμάτο μικρές, ευδιάθετες πόρνες.

Να υπήρχε πάντα εύκαιρο ένα απαλό γυναικείο χέρι στην έξαψη.

 

φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After


Παράδεισος είναι να μην είχε πάει
η παιδική σου φαντασία στο βρόντο. Να μπορούσες
διάολε να πετάξεις, να δεις τον κόσμο από ψηλά.


Κι ύστερα να μεταμορφωθείς.
Να γινόσουν λιοντάρι, αετός ...
ή ακόμα πιο ιδανικά η ίδια η βροχή.

 

φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After
φωτογραφία: Nan Goldin/ Eden and After


Παράδεισος είναι όλα αυτά και τόσα άλλα που επιθύμησες
και βέβαια δεν έγιναν ποτέ. Όλα όσα σκότωσε ο καιρός,


ή έστω κι αυτά που έκρυψες -όπως όπως- στα κακότεχνα ημερολόγια σου
για να σου βγάζουν έπειτα την γλώσσα.

 

φωτογραφία: Nan Goldin
φωτογραφία: Nan Goldin


Παράδεισος είναι βέβαια κι ο έρωτας της,

τα φιλιά της,

το κοίταγμα της,

η μυρωδιά της

...

μια υπόθεση χαμένη εξ' αρχής.

 

φωτογραφία: Nan Goldin
φωτογραφία: Nan Goldin

 

 

*Διαβάζοντας χθες το βράδυ αυτό το ποίημα του main menu, άρχισα να σκέφτομαι συνεχώς τις φωτογραφίες της Nan Goldin. Έτσι του ζήτησα την άδεια για να δημοσιεύσω το Paradise Lost. Μέσα στην ματαιότητα  που κατακλύζει τους στίχους του μπορείς να δεις την αγάπη του για τον επίγειο παράδεισο: Την ίδια την ζωή.Μετά το ποίημα ήθελα να ακούσω αυτό: