To blog του main menu μου αρέσει πάρα πολυ.

Είναι η εξομολόγηση ενος άντρα π ου δεν φοβάται τις αδυναμίες του. Τον συμπαθώ και ας μην τον ξέρω προσωπικά.Τον καταλαβαίνω και ας μην έχουμε μιλήσει ποτέ.Κάποιες φορές τρομάζει και ο ίδιος με τις αληθινές (θέλω να πιστεύω) πτυχές του εαυτού του που αποκαλύπτει στην λαοθάλασσα του διαδυκτίου ώστε σβήνει τα posts.Του εύχομαι γρήγορα καλός πολίτης

 Ακολουθούν πέντε απο τα αγαπημένα μου κείμενα του main menu αυτό τον καιρό

 

Thursday, August 14, 2008

Δον Χουαν

είναι πολύ δύσκολο το ξέρω να
κρατήσεις τη ζωή σου μέσα στη δική σου ατμόσφαιρα
χωρίς να καταχωρείς φωτογραφίες σε ομαδικά άλμπουμ
όπου μιμείσαι τον δείνα μπαμπουίνο της τηλεόρασης ή των περιοδικών

είναι πολύ δύσκολο το γνωρίζω να παραμένεις εύστροφος και
εντυπωσιακός όπως ο κομπέρ του τσίρκου, διαφυλάσσοντας τις
δικές σου ανομολόγητες διαστροφές, χωρίς να αγοράζεις καπότες με
κέρατα κι άλλες τέτοιες παπαριές

είναι δύσκολο, σχεδόν μοιραίο, να είναι το φιλί απ' το στόμα σου
μία κάθοδος, απότομη, στην καταπακτή της μοναξιάς,
να με αγαπάς και να με οδηγείς στην απόγνωση.

  

Monday, August 25, 2008

 
άλμπουμ με φωτογραφίες από την κατοχή

Οι πρώτες εικόνες στο βιβλίο ήταν άηχες, όπως τα βαθειά σου μάτια. Προσπαθώ να κατατάξω τα πάθη μου πάνω στο γαζωμένο δέρμα του αγκώνα μου. Μ’ έχουν φάει οι κοριοί . Δίπλα μου ένας κρητικός. Το κορμί του είναι λίγα χάδια μακριά από έναν άγγελο.

Σε θυμάμαι. Σου έκανα έρωτα σα γάιδαρος. Κάποια στιγμή η κωμωδία μπαίνει τόσο πολύ στο χαρακτήρα σου, ώστε δεν έχεις άλλο μέσο να εκφραστείς πέρα από το γέλιο. Κι ας πονας...

Πορνό στα κινητά. Ερασιτεχνικά βίντεο ελληνίδων λολίτων...η διαχρονική μας ανάγκη να συλλάβουμε την εικόνα, τη γεύση την όσμη του διαβόλου με κάποιο μέσο.

Εγώ ήμουν πάντα παραδοσιακός. Είχα αφήσει τις πιο οργιαστικές μου φαντασιώσεις για το γάμο μας. Χωρίσαμε κατάκοποι, νέοι και πολύ δυστυχισμένοι όπως ακριβώς τα παιδιά της κατοχής στις φωτογραφίες.

Είναι αλήθεια εν τέλει...ζούμε τις φωτογραφίες που μας μάγεψαν. Κι ας πονούμε...

Sunday, September 07, 2008

 
Από το ημερολόγιο του στρατού

Ι
4κ. η μοναξιά των τελευταίων ημερών χαρακτηρίζεται από τη λέξη απουσία. Μου λείπει το μουνί, μου λείπει το ποτό, μου λείπει κι η τύχη γενικώς

ΙΙ
έχω απίστευτες καύλες και αυτό αρκεί. Θα φιμώσω όλα τα παράθυρα στο θάλαμο. Με το μουγγό κάμα, ιδρωμένος, το βράδυ όταν όλοι κοιμηθούν, θα τον παίξω να ξαλαφρώσω.

ΙΙΙ
μαζί με τον ανθυπασπιστή και με το λοχαγό του ΛΥΤ είμαι ο τρίτος βαρια πιωμένος στην πρωινή αναφορά. Ακούω τα παραγγέλματα και τις διαταγές και από τον πονοκέφαλο νιώθω πως έχω πνιγεί ολόκληρος στο αίμα.

ιν
ο χαφιεδισμός, η ρουφιανιά και η κωλογλυφία είναι παλιά χαρά . Την άσκουν οι άντρες στη χώρα μας εδώ και αιώνες. Η άνασα του ενός μυρίζει τ' άντερα του άλλου. Σκέφτομαι πως οι ρίζες μας είναι βαθιές όσο και οι βόθροι.

ν
πρέπει γενικώς να κατευθυνόμαστε προς αυτούς που αγαπάμε

ΚΑΛΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Sunday, September 14, 2008

 
απολογία

Αφήνοντας ένα φαντάρο στην πιάτσα των ταξί, τον έπιασα να με αποκαλεί μέσα από τα δόντια του μουνόπανο.

Πράγματι, έχει δίκιο Όμως τ' ορκίζομαι πως κάτω από αυτή τη χλαίνη μισανθρωπισμού που φορώ, το μόνο που αποζητώ είναι κάποιος ν' αγαπήσω.

Χρόνια τώρα -τόσα πολλά που ντρέπομαι να το εκφράζω- δυναστεύει το όνειρο μου η ίδια χρυσακτις μορφή κάποιου άγνωστου έρωτα. Ας με συγχωρέσει, για όλα φταίει μοναχά η ντροπή μου.

Friday, August 08, 2008

 
ότι τι; όχι μια, δυο και τρεις και τέσσερεις και 100 φορές
θα ξαναγαμούσα τις ίδιες χυσογλύφτρες...τις κόβω στις
φωτογραφίες και μετράω σε ποιανής το στόμα έβαλα το
πουλί μου πιο βαθειά

την αλήθεια; δε χρωστάω σε κανένα πούστη. μα το θεο.
έχω πληρώσει για ακόμα δέκα ζωές...για ότι κι αν κάνω
ακόμα κι αν ήμουνα μπάσταρδος που ποτέ δεν ήμουν, ακόμα
κι αν έκανα κακό στα ίσια σε ανθρώπους που δε φταίνε σε τίποτα

θα είχα το δίκιο με το μέρος μου. Για όλο τον πόνο, τα νεύρα, την
απόγνωση. Δε χτυπάω τατού ξωτικά, τοτέμ κι αλλές μαλακίες γιατί
το δέρμα μου έχει τη δική του ζωγραφική. Πάλεψα με όλους και με όλα
και είμαι ζωντανός. Το μόνο που κουβαλάω είναι ένας χρυσός σταυρός .