ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Τι ενώνει το Requiem του ’95 και του 2026, την τοξική εφηβεία του Y2K, τον προγλωσσικό δημόσιο λόγο, μια λονδρέζικη non-binary άνοιξη, trans αρχεία από δύο ηπείρους, queer ζωγραφική που ανασαίνει και τη φωνή ενός καλλιτέχνη που έμαθε να δημιουργεί χωρίς εγγυήσεις;