Ο Ζαμέλ Ντεμπούζ με καταγωγή από το Μαρόκο, η Aγιά Nακαμουρά από το Μάλι, ο Ζινεντίν Ζιντάν από την Αλγερία, η Αξέλ Σεν-Σιρέλ από τη Γουαδελούπη, o Σοφιάν Παμάρ από το Μαρόκο και ο Rim’K από την Αλγερία έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις περφόρμανς της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
Μπροστά από τις ανοιχτές πόρτες της Γαλλικής Ακαδημίας η Aγιά Nακαμουρά, η ποπ σταρ, που τα τραγούδια της έχουν πάνω από τέσσερα δισεκατομμύρια streams στο Spotify και το γαλλόφωνο άλμπουμ της έχει ακουστεί περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, πατάει μαζί με τις πέντε χορεύτριές της –όλες ντυμένες στα χρυσά– στο χρυσό χαλί της Pont des Αrts. Τις περιμένουν εξήντα άτομα με τα kepis και την εξάρτυσή τους, η ορχήστρα της Garde Républicaine και η χορωδία του Γαλλικού Στρατού, ακολουθώντας τον ρυθμό της, ένα mash-up αρχικά της «La Bohème» και του «For me formidable», επιτυχίες του Σαρλ Αζναβούρ, του «Pookie» και του «Djadja». «Καλύτερα να πάω να διαλέξω τις λέξεις μου, αγάπη μου, για να σου αρέσω, στη γλώσσα του Μολιέρου…», τραγουδά ο Αζναβούρ, κλείνοντας το μάτι στην Aγιά. Ο Φρεντερίκ Φουλκιέ, επικεφαλής της ορχήστρας, είπε στην «Parisien» γι’ αυτήν τη μεγάλη στιγμή υπερηφάνειας ότι ήταν μια συνάντηση και «ένα πάντρεμα δυο κόσμων» της μουσικής.
Ο Μακρόν τη θεώρησε ιδανική ερμηνεύτρια, θέλοντας να τονίσει την ποικιλομορφία της Γαλλίας, ενώ η Μαρίν Λεπέν και η πτέρυγα της ακροδεξιάς τής επιτέθηκαν, αναγκάζοντας το αφεντικό της Warner Music France να την υπερασπιστεί.
Οι ΝΥΤ γράφουν ότι πρόκειται για μια ωδή στη γαλλική νεωτερικότητα· μια νέα «γαλλικότητα» προσδιορίζεται έξω από την Ακαδημία, ο ρόλος της οποίας είναι να «προστατεύει» τη γαλλική γλώσσα, ενώ τραγουδάει η Nακαμουρά η οποία πρεσβεύει μια γλώσσα που διανθίζεται ολοένα περισσότερο με εκφράσεις από τις πρώην αφρικανικές αποικίες, ενισχύοντας τη λυρικότητα πολλών επιτυχιών της.
Η εμφάνιση της Αγιά Νακαμούρα
Η γεννημένη στο Μάλι το 1995 Aγιά μετανάστευσε στη Γαλλία και μεγάλωσε στο Aulnay-sous-Bois, στα προάστια του Παρισιού, μαζί με τα πέντε αδέλφια της. Είναι Γαλλίδα υπήκοος από το 2021 και στους στίχους της συνδυάζει τα γαλλικά με τα αραβικά, τα αγγλικά και δυτικοαφρικανικές γλώσσες όπως η Bambara, η γλώσσα του Μάλι και των γονιών της.
Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μουσική που είναι πολύ διαφορετική. Σύμφωνα με τη «Monde», άρχισε να σπουδάζει μόδα στο La Courneuve μετά το γυμνάσιο, αλλά κατάλαβε ότι δεν της ταίριαζε και ξεκίνησε το τραγούδι. Επικρίθηκε έντονα όταν ανακοινώθηκε η συμμετοχή της στην τελετή. Ο Μακρόν τη θεώρησε ιδανική ερμηνεύτρια, θέλοντας να τονίσει την ποικιλομορφία της Γαλλίας, ενώ η Μαρίν Λεπέν και η πτέρυγα της ακροδεξιάς τής επιτέθηκαν, αναγκάζοντας το αφεντικό της Warner Music France να την υπερασπιστεί.
Η Λεπέν, η ηγέτιδα της ακροδεξιάς, έχει πει ότι η Nακαμουρά τραγουδάει σε γλώσσα «ό,τι να ’ναι» και ότι η εμφάνισή της θα ταπείνωνε τον γαλλικό λαό. Η προπαγάνδα της δεν πέρασε τελικά σε ένα κλίμα που θέλησε να προβάλει τη συμπερίληψη ως πολιτική πράξη σε μια Γαλλία διχασμένη και σε πολιτικό αδιέξοδο.
H σκηνή με τον Ντεμπουζ στο άδειο στάδιο.
O Ζαμέλ Ντεμπούζ, o Γαλλομαροκινός ηθοποιός, κωμικός, σεναριογράφος, παραγωγός ταινιών, σκηνοθέτης και stand-up comedian, ζει τη μεγαλύτερη στιγμή της ζωής του και με πολλή φανφάρα μεταφέρει την ολυμπιακή φλόγα στο Stade de France. Είναι η πρώτη χιουμοριστική στιγμή της διοργάνωσης, με τον Ντεμπούζ, που νόμιζε ότι θα ξεκινούσε την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων Παρίσι 2024, να μένει εμβρόντητος όταν ανακαλύπτει ότι το Stade de France είναι εντελώς άδειο. Πιστεύει ότι είναι ένα κακόγουστο αστείο προτού το είδωλό του, ο Ζινεντίν Ζιντάν, τον κάνει να καταλάβει το λάθος του. Του παραδίδει τη φλόγα που εμφανίζεται σαν από μηχανής θεός στο άδειο στάδιο, ενώ ο ίδιος είναι στο όριο της καρδιακής προσβολής και εξαιτίας του λάθους του και εξαιτίας της επαφής τους με τον μεγάλο σταρ του ποδοσφαίρου που αναλαμβάνει την ευθύνη η φλόγα να φτάσει στην ώρα της στον προορισμό της και να σωθεί η διοργάνωση. «Merci, Zizou», του φωνάζει, επαναλαμβάνοντας μια φράση που οι Γάλλοι λένε εδώ και χρόνια όταν βλέπουν οπουδήποτε τον Ζιντάν.
Από την «Amélie» μέχρι το «Asterix & Obelix: Mission Cleopatra» και την τηλεοπτική εκπομπή «Jamel Comedy Club», ο γεννημένος στο Παρίσι το 1975 και μεγαλωμένος στο Μαρόκο Ντεμπούζ, παιδί Μαροκινών μεταναστών, επέστρεψε στη Γαλλία το 1979. Εγκαταστάθηκαν οικογενειακώς στο Trappes, στα δυτικά προάστια του Παρισιού, όπου αυτός και τα πέντε αδέλφια του πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια.
Το 1990 τον χτύπησε διερχόμενο τρένο στον σιδηροδρομικό σταθμό του Trappes, εξαιτίας του οποίου έμεινε ανάπηρος από το δεξί του χέρι, το οποίο πλέον βρίσκεται πάντα στην τσέπη του παντελονιού του, κάτι που έγινε το σήμα κατατεθέν του στις ταινίες και στις εμφανίσεις του. O Ντεμπούζ, που έτρεξε τελικά με τη φλόγα στους δρόμους του Παρισιού, είχε πει ότι αυτό του φαινόταν αδιανόητο, σαν όνειρο.
«Στις τελευταίες προεδρικές εκλογές δόθηκε η εντύπωση ότι ένας στους δύο Γάλλους είναι ρατσιστής, επειδή ψήφισαν τη Λεπέν, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι η Γαλλία δεν είναι χώρα ρατσιστών», δήλωσε. «Είμαι σίγουρος ότι ήταν μια κακή ψήφος, περισσότερο ένα παράπονο για τον Μακρόν και αυτή την τόσο άδικη και κακή κατανομή του πλούτου. Οπότε δεν θέλω να πιστέψω ότι η Γαλλία είναι ρατσιστική. Μου είναι αδύνατο να το διανοηθώ, δεδομένου ότι την έχω γυρίσει 25 φορές και έχω παίξει παντού. Προφανώς, είμαι το δέντρο που κρύβει το δάσος, με θεωρούν διαφορετικό, δουλειά μου είναι να κάνω τον κόσμο να γελάει. Αλλά οι παππούδες, οι γιαγιάδες και οι γονείς μας ξόδεψαν χρόνο προσπαθώντας να καθησυχάσουν αυτήν τη Γαλλία που μοιάζει με μια ηλικιωμένη κυρία, η οποία απλώς φοβάται λίγο. Πρέπει απλώς να την καθησυχάσουμε».
Φιγούρα-κλειδί της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, ο Ζινεντίν Ζιντάν, ένας θρύλος του γαλλικού και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, ανέλαβε να «σώσει» την κατάσταση. Πήρε τη δάδα από τα χέρια του αφηρημένου Ντεμπούζ και έβγαλε τη φλόγα από το στάδιο, διασχίζοντας τις όχθες του Σηκουάνα και προσπερνώντας κυρίες που έπιναν καφέ, το μποτιλιάρισμα του κέντρου και πιτσιρίκια που τον κοίταζαν άφωνα. Επέστρεψε στο Stade de France στο Ντενί, εκεί όπου έβαλε φωτιά στο γήπεδο, σκοράροντας δύο φορές στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998. Από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα στη Γαλλία, ο Ζιζού, όπως τον αποκαλούν, είναι βερβερικής καταγωγής. Ο πατέρας του μετανάστευσε το 1953 από το Αγκμούν που βρίσκεται στην Καβυλία της βόρειας Αλγερίας στο Παρίσι και έζησε σε εξαιρετικά δύσκολες οικονομικές συνθήκες, δουλεύοντας σε οικοδομή· μετακόμισε στη Μασσαλία όπου γνώρισε τη σύζυγό του και εκεί γεννήθηκε ο Ζινεντίν, το πέμπτο και τελευταίο παιδί της οικογένειας. Στα δέκα του άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα. Αργότερα, στην ομάδα των Καννών, διακρίθηκε ιδιαίτερα για το ταλέντο του, είναι αξιοσημείωτο, δε, ότι δεν ανέχθηκε ποτέ προσβολές για την οικογένεια, τη φυλή ή τη γειτονιά του. Η λαμπρή του καριέρα διήρκεσε περισσότερο από πολλών κορυφαίων ποδοσφαιριστών και η ποδοσφαιρική του αξία τού πρόσφερε υψηλή δημοτικότητα που ξεπέρασε τα όρια του ποδοσφαίρου, ειδικά στη Γαλλία. Έχει αναπτύξει αξιόλογη φιλανθρωπική δράση για τους χαμηλού εισοδήματος πληθυσμούς και την ανακούφισή τους από τη φτώχεια. Πάρα τη μεγάλη καριέρα του, δεν συμμετείχε ποτέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τουλάχιστον αξιοποίησε στο έπακρο την ευκαιρία που του δόθηκε κατά τη διάρκεια της τελετής.
Η Αξέλ Σεν-Σιρέλ τραγουδά τη «Μασσαλιώτιδα».
Στην ταράτσα του Grand Palais, κάτω από τον βροχερό ουρανό, φορώντας λευκή και κόκκινη τουαλέτα και κρατώντας μια μπλε σημαία, η μέτζο σοπράνο Αξέλ Σεν-Σιρέλ τραγούδησε τον Εθνικό Ύμνο της Γαλλίας, τη «Μασσαλιώτιδα», και τα μάτια όλου του κόσμου στράφηκαν επάνω της. «Δεν έχει σημασία αν το κοινό καταλαβαίνει γαλλικά ή όχι, η ερμηνεία ήταν ανατριχιαστική. Ήταν απλά πανέμορφη», γράφει το «Newsweek».
Το Παρίσι ξεσηκώθηκε με την εντυπωσιακή ερμηνεία της και για πολλούς ήταν η φωνή που έκλεψε την παράσταση στην τελετή έναρξης. «Μια λαμπρή απόδοση του εθνικού ύμνου της χώρας της σε μια νέα διασκευή του ύμνου από τον μουσικό διευθυντή των Αγώνων, τον πολυοργανίστα Victor le Masne», γράφει το Classic Fm.
Αυτή είναι μέχρι σήμερα η πιο σπουδαία στιγμή της καριέρας της νεότατης μέτζο σοπράνο που γεννήθηκε στα προάστια του Παρισιού το 1995 και οι γονείς της έχουν καταγωγή από τη Γουαδελούπη. Η Σεν-Σιρέλ πέρασε μέρος της παιδικής της ηλικίας στη Μαλαισία. Στη συνέχεια επέστρεψε με τους γονείς της στη Γαλλία και παρακολούθησε μαθήματα στο ωδείο του Montbéliard. Είναι επίσης τζαζ τραγουδίστρια και έπαιξε την Aνίτα σε μια παραγωγή του «West Side Story» που έκανε το Ωδείο του Παρισιού, όπου μαθήτευσε το 2019. Στις αρχές του 2024 κέρδισε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό Voix des Outre-mer στην Όπερα της Βαστίλης.
Πάνω σε μια σχεδία στον Σηκουάνα, βράδυ πια, η τραγουδίστρια και συνθέτρια Ζιλιέτ Αρμανέ ερμήνευσε το «Imagine» του Τζον Λένον, έναν ύμνο στην ειρήνη, θεμελιώδη αξία του ολυμπιακού πνεύματος.
Δίπλα της, στο φλεγόμενο πιάνο, ο πιανίστας και συνθέτης Σοφιάν Παμάρ, διάσημος στη γαλλική ραπ σκηνή, με συνεργασίες με Γάλλους και Βέλγους ράπερ όπως οι Koba LaD, Vald, Maes, Sneazzy, Médine, Hugo TSR, Scylla, Lord Esperanza, Frenetik και Dinos.
Γεννημένος το 1990, ο Παμάρ κατάγεται από την πλευρά της μητέρας του από το Μαρόκο, από μια οικογένεια Βερβέρων από το Taroudant που ήρθαν στη Γαλλία για να γίνουν ανθρακωρύχοι. Η μητέρα του τον έγραψε σε ηλικία επτά ετών στο Conservatoire της Λιλ, όπου σπούδασε πιάνο και κλασική μουσική για δεκαέξι χρόνια. Παράλληλα, πήρε πτυχίο στη Μουσικολογία και στην ερμηνεία πιάνου. Αργότερα ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στη Νομική, στα οικονομικά και στo management στο Πανεπιστήμιο της Λιόν και στη διοίκηση επιχειρήσεων στην École de Management des Industries Créatives στο Levallois-Perret. Μεγάλωσε ακούγοντας Ζορζ Μπρασέν και λατρεύει τον Φρεντερίκ Σοπέν, τον Mορίς Ραβέλ και τον Κλοντ Ντεμπισί.
Είναι αντικομφορμιστής και λατρεύει τα φανταχτερά του outfits, που τον δείχνουν άλλοτε ράπερ, άλλοτε dandy chic· το grillz του εκπλήσσει πολλούς. «Από μικρός έχω συνηθίσει να με παρεξηγούν. Μόνο όταν κάθομαι στο πιάνο αλλάζουν γνώμη για μένα οι άνθρωποι», λέει. Καλλιεργώντας ένα απροσδόκητο στυλ για πιανίστα του διαμετρήματός του, αυτός ο επαναστάτης συμβάλλει στην αποδόμηση των κλισέ. «Λόγω της μοναδικής ιστορίας μου με το ραπ, προσαρμόζω τους κώδικές του στο στυλ μου. Ως παιδί θα ήθελα να υπήρχε κάποιος με διαφορετικό look με τον οποίο να μπορώ να ταυτιστώ. Σήμερα θέλω να αναλάβω εγώ αυτόν τον ρόλο».
Η εμφάνιση του ράπερ Rim’K.
Κορυφαίος ράπερ της Γαλλίας, μία από τις σημαντικότερες μορφές της γαλλόφωνης ραπ σκηνής, ο Rim’K (aka «The French Pitbull»), είναι η «γαλλική» απάντηση στον Snoop Dogg, που είναι ειδικός ανταποκριτής του NBC Sports για τους Ολυμπιακούς – προκάλεσε ενθουσιασμό με την εμφάνισή του και με πολλά αστεία σχόλια. Είναι αλγερινής καταγωγής, γεννημένος το 1978 και μεγαλωμένος στο παρισινό προάστιο Vitry-sur-Seine. Η οικογένειά του κατάγεται από την Μπαρμπάχα της Αλγερίας, κάτι που αναφέρει πολλές φορές στους στίχους του. Σε αυτήν αναφέρεται τακτικά και στα πολιτικά τραγούδια του. Στη μακρά καριέρα του έχει δει δεκάδες τραγούδια τoυ να μπαίνουν στα charts. Του πιστώνουν την εισαγωγή των λαϊκών ρυθμών του Μαγκρέμπ στη ραπ, ενώ είναι πατρική φιγούρα για πολλούς νεότερους μουσικούς που τον αποκαλούν «Tonton» (θείο) και για πολλούς Γάλλους ακροατές της ραπ για την ποιότητα της τέχνης του και για την καλλιτεχνική του επινοητικότητα. Η εμφάνισή του προκάλεσε πολλές αντιπαραθέσεις, με τους θαυμαστές του να είναι έξαλλοι που δεν υπήρχε υποτιτλισμός των στίχων του και δεν καταλάβαιναν τα λόγια. Υπήρχε μόνο μια υποσημείωση: «Singing in French». «Η ομάδα υποτιτλισμού βαρέθηκε ή κοιμόταν», έγραψαν.
