Fake νεολαία και μεσόκοπος νταλκάς: Με αφορμή το reunion του «Λόγω Τιμής»

Fake νεολαία και μεσόκοπος νταλκάς: Με αφορμή το reunion του «Λόγω Τιμής» Facebook Twitter
Η λαχτάρα για τελετουργίες επανένωσης και επανασύνδεσης («ρε, πώς καταντήσαμε, χα χα χα» - «έλα ρε, το 'χουμε ακόμα, χα χα χα») είναι αχόρταγη και ως εκ τούτου απείρως εκμεταλλεύσιμη.
4

Αργά ή γρήγορα, θα έπαιρνε μπρος η διαδικασία reboot/reunion/revival κάποιας επιτυχημένης ελληνικής σειράς της ανθηρής και σπάταλης δεκαετίας του '90, τότε «που ήμασταν νέοι και ανέμελοι» και υπήρχαν λεφτά στα κανάλια για κανονικές παραγωγές. Θέμα χρόνου ήταν. Το νοσταλγικό κλίμα είναι βαρύ κι ασήκωτο, ακόμα κι αν έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι ότι όποιος ζει στο παρελθόν τελείωσε.

Η λαχτάρα για τελετουργίες επανένωσης και επανασύνδεσης («ρε, πώς καταντήσαμε, χα χα χα» - «έλα ρε, το 'χουμε ακόμα, χα χα χα») είναι αχόρταγη και ως εκ τούτου απείρως εκμεταλλεύσιμη. Είναι λίγο σαν ιδρυματική εσωστρέφεια γενιάς ή μάλλον γενεών πλέον, καθώς οι νοσταλγοί των '80s γερνάνε επικίνδυνα ως καταναλωτές και έχουν παραδώσει τη θέση τους στο άρμεγμα στους μεσήλικες που ονειρεύονται τα '90s της εφηβείας και της πρώιμης νεότητάς τους.

Το μεγάλο πρόβλημα εκείνης της σειράς ήταν η αβάσταχτα μεσόκοπη προσέγγιση των καημών μιας εντελώς φαντασιακής και «fake» νεολαίας. Την ίδια προσέγγιση και τα ίδια μικρομέγαλα συμπτώματα έχουμε δει και σε αντίστοιχες μυθοπλασίες διά χειρός συνομηλίκων των νεαρών χαρακτήρων.

Υπ' αυτό το πρίσμα, η επιστράτευση των ηθοποιών που πρωταγωνιστούσαν προ εικοσαετίας στο «Λόγω Τιμής» για να μπουν ξανά στο πετσί των χαρακτήρων «είκοσι χρόνια μετά» δεν μοιάζει άστοχη ιδέα. Ασχέτως του αν η ελληνική παραγωγή τηλεοπτικής μυθοπλασίας βρίσκεται σταθερά υπό το μηδέν, εδώ και χρόνια έρμαιο της ιδιοκτησίας των σταθμών και της μακροχρόνιας κρίσης, τη διαβρωτική υφή της οποίας δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν ποτέ οι φλωροέντεχνοι κι αθώοι χαρακτήρες της σειράς (ούτε κι εμείς που το παίζαμε και «ψαγμένοι» τότε θα μπορούσαμε, εξίσου στην καρακοσμάρα μας ήμασταν, απλώς με διαφορετικές αισθητικές αναφορές).

Πάντα υπάρχει λύση, όμως, όταν υπάρχει ζήτηση – πραγματική ή τεχνητή. Το δελτίο Τύπου και τα δημοσιεύματα που ακολούθησαν το τρέιλερ με την επανένωση των πρωταγωνιστών της σειράς αναφέρουν ότι «όπως όλα δείχνουν, το ριμέικ θα βγει στον αέρα μέσα στο 2019, ενώ ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί από ποιον σταθμό θα προβάλλεται. Η σεναριογράφος έχει δεχτεί πρόταση σχεδόν από όλα τα κανάλια, όμως το όνομα αυτού που θα έχει τη μεγάλη ευκαιρία να προβάλει τα νέα επεισόδια... δεν έχει διαρρεύσει ακόμα».

Μπορεί να είναι στο Mega που θρυλείται ότι ξανανασταίνεται, μπορεί να είναι στο Netflix, στο Epsilon, στο Ίντερνετ, οπουδήποτε. Μπορεί να βγει σε πλειστηριασμό. Δεν έχει τόση σημασία (πια) το μέσο όσο το προϊόν.

Όσον αφορά το τι απέγιναν οι ήρωες και οι ηρωίδες της σειράς, πληροφορούμαστε αφηρημένα ότι «κάποιοι έχουν μια επιτυχημένη καριέρα, κάποιοι άλλοι έχουν πληγεί από την κρίση της εποχής, άλλοι έχουν δημιουργήσει οικογένεια και παιδιά κι άλλοι έχουν εγκαταλείψει την πρωτεύουσα. Παρακολουθούμε τις ζωές τους, τα οικογενειακά και τα επαγγελματικά τους προβλήματα στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα με έμφαση στη μεταξύ τους άρρηκτη φιλία, πιστοί σ' ένα «Λόγω Τιμής» που έδωσαν πριν από 20 χρόνια, πως, ό,τι κι αν συμβεί, θα παραμείνουν πάντα φίλοι.

Εκείνο το λεβέντικο μπρα ντε φερ μεταξύ Άλκη Κούρκουλου και Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη δεν ήταν απλώς μια αμήχανη χειρονομία αλλά υπόσχεση και τάμα που θα συνεχίσει να μας στοιχειώνει κι ας μην ανήκουμε πλέον ούτε εμείς ούτε εκείνοι στα σφριγηλά και ελπιδοφόρα νιάτα.

Το μεγάλο πρόβλημα εκείνης της σειράς και μπόλικων άλλων που προηγήθηκαν και ακολούθησαν ήταν η αβάσταχτα μεσόκοπη προσέγγιση των καημών μιας εντελώς φαντασιακής και «fake» νεολαίας. Προς αποφυγήν πάσης φύσεως παρεξηγήσεων, ουδόλως αναφέρομαι στην καταξιωμένη συγγραφέα της σειράς Μιρέλλα Παπαοικονόμου.

Την ίδια προσέγγιση και τα ίδια μικρομέγαλα συμπτώματα έχουμε δει και σε αντίστοιχες μυθοπλασίες διά χειρός συνομηλίκων των νεαρών χαρακτήρων. Άλλωστε, τη σκυτάλη αυτού του είδους της λουστραρισμένης και αντισηπτικής δραματικής/νεανικής σειράς πήρε λίγα χρόνια αργότερα ο νεαρός Χριστόφορος Παπακαλιάτης με μια αλληλουχία σειρών που το όνομα («Η ζωή μας μια βόλτα», «Να με προσέχεις» κ.λπ.) και το εντεχνοειδές τραγούδι των τίτλων τους (που σε έκανε να επανεκτιμήσεις τα ρεφρέν-σλόγκαν των καψουροσκυλάδικων) είχαν άθροισμα ένα γλυκοπικρούλι τίποτα και η αβάσταχτη ξενερωσιά των χαρακτήρων πασάλειβε και τους ίδιους τους ηθοποιούς, χωρίς να φταίνε. Αν κάτι τις διαχώριζε από το «Λόγω Τιμής» ήταν κάτι νοσηρό και καριόλικο στην υφή τους και μια έντονη αίσθηση κραυγαλέας και glossy σαπουνόπερας.


Άτιμο πράγμα, όμως, η μαζική κουλτούρα. Με το πέρας του χρόνου μπορεί να αποθεώσει περιθωριακές καλτίλες και να εξορίσει στη συλλογική λήθη τις πιο mainstream (άχρωμες και άγευστες) κατασκευές. Έχει κανείς την αίσθηση πια ότι το μυαλό των περισσοτέρων, όταν ακούνε το παρατσούκλι «Τσίου», δεν πάει στον χαρακτήρα του Μαρκουλάκη στο «Λόγω Τιμής» αλλά στον πρωταγωνιστή της ομώνυμης ταινίας του Μάκη Παπαδημητράτου που ψάχνεται ματαίως για «να γίνει» μέσα στην κάψα, τη σκόνη και τη σουρεαλιστική ερημιά του αθηναϊκού Δεκαπενταύγουστου.

Στήλες
4

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Θοδωρής Αντωνόπουλος / Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Αν θεωρήσουμε την ομοφυλοφιλία επάγγελμα, αξιότιμε κ. συνήγορε, τότε σίγουρα αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στα βαρέα ανθυγιεινά. Τουλάχιστον για όσο μπορούν να δηλητηριάζουν τον δημόσιο λόγο κακοποιητικές απόψεις, αντιλήψεις και πρακτικές, σαν αυτές που είτε εκφέρετε είτε ενθαρρύνετε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου είναι τόσο απελπιστικά χαμηλό;

Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος / Γιατί το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου είναι τόσο απελπιστικά χαμηλό;

Αντί να διαφωνήσουμε για το ένα ή το άλλο θέμα, όπως και είναι θεμιτό και αναμενόμενο σε μια δημοκρατία διαλόγου, το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να εξευτελιζόμαστε οι ίδιοι και να εξευτελίζουμε τους άλλους, ωσάν να ήταν οι χειρότεροι εχθροί μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

2 σχόλια
Tί λες καλέ; Το «Λόγω τιμής» ήταν μια χαρά σειρά που απευθυνόταν σε εφηβικό, άντε το πολύ μετεφηβικό, κοινό. Προφανώς δεν είσαι τόσο νέος ώστε στα '90s να πρόλαβες να ανήκεις σε αυτή την ηλικιακή κατηγορία τηλεοπτικού κοινού, αλλιώς θα το ήξερες, εννοώ ότι θα το καταλάβαινες, και δεν θα έβρισκες την προσέγγιση της σειράς καθόλου μεσόκοπη αφού δεν θα το εξέταζες αφ'υψηλού διότι θα το είχες παρακολουθήσει αναπόφευκτα από την σκοπιά του έφηβου νέου και αυτή θα είχε γράψει μέσα σου - ανεξαρτήτως του αν σου άρεσε η σειρά ή τη μίσησες ή σου φάνηκε αδιάφορη. Ποιός τότε έφηβος θεωρείς ότι έβρισκε την σειρά στην εποχή της πρώτης προβολής της μικρομέγαλη ή ηλικιακά παράταιρη; Mπορεί να του έσπαγε τα νεύρα ο Κούρκουλος ή τα αρχίδια η Βολιώτη, να μην ήθελε να δει ή να ακούσει ποτέ ξανά για το εργάκι, αλλά εντύπωση όπως αυτή που άφησε σε εσένα σίγουρα δεν είχε, dear.Όμως το πιο άστοχο σχόλιο που έκανες για το θέμα, το πιο πραγματικά άκυρο πράγμα που θα μπορούσα να διαβάσω για αυτήν την σειρά, είναι ότι ο Παπακαλιάτης, που χρονικά το διαδέχτηκε, ούτε λίγο ούτε πολύ συνέχισε να ξετυλίγει την αισθητική κλωστή του «Λόγω τιμής»(!). Από πού κι ως πού, άνθρωπέ μου;;;!!! Θα μας τρελάνεις; Εκτός και αν δεν κατάλαβα εγώ τί εννοείς με την φράση «έδωσε την σκυτάλη του είδους». Έχει γούστο να θεωρείς ότι οι σειρές του Παπακαλιάτη απευθύνονταν σε εφηβικό κοινό;! Οι σειρές του Παπακαλιάτη απευθύνονταν σε όσους (ανεξαρτήτως ηλικίας ή άλλης κατηγορίας) για οποιονδήποτε λόγο (δεν κρίνω) ήθελαν να δουν αυτή την αισθητική φάση που εσύ περιγράφεις ως «νοσηρή και καριόλικη» (ούτε με αυτή την περιγραφή συμφωνώ μαζί σου βέβαια, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση). Σε κανέναν άλλον. Δεν υπήρχε στοχευμένο κοινό στις σειρές του Παπακαλιάτη. Δεν υπήρχε τίποτα το ειδικό στον Παπακαλιάτη που να τον κατηγοριοποιεί ως κάτι χ ή κάτι ψ. Τον Παπακαλιάτη τον έβλεπες - όποιος μα όποιος και αν ήσουν - αν σου άρεσε ή είχες περιέργεια ή σε ενδιέφερε εγκυκλοπαιδικά ή περνούσες μια φάση whatever που σου ερχόταν να παρακολουθήσεις την αισθητική του Παπακαλιάτη. Τέλος. Τον Παπακαλιάτη τον βλέπουν αυτοί που θέλουν να δουν τον Παπακαλιάτη, δηλαδή τον ρομαντισμό του να χέζεις με αναμένα κεριά και την λόξα του να νομίζεις ότι είσαι πολύ cool επειδή έπιασες γκόμενα μια 50άρα ή έγινες ζιγκολό για ένα φεγγάρι ή έριξες στα τέσσερα την αδερφή σου. Δεν έχει άλλο πέραν τούτου. AYTO είναι ο Παπακαλιάτης, τί άλλο φαντάζεσαι; Στο πρώτο δεκάλεπτο το πιάνεις το παρασύνθημα. Kαι τώρα εσύ αυτό μου το συγκρίνεις με το «Λόγω τιμής» ρε άνθρωπε, τί να σου πω από εκεί και έπειτα! Φρικαλέο μόνο.Ξέρεις θα μπορούσα να πω ότι κυριολεκτικά μεγάλωσα με "Beverly Hills 90210" (σοβαρά, δεν βρίσκεις μικρομέγαλη την προσέγγιση του "Beverly" αλλά βρίσκεις του «Λόγω τιμής»;;! Θέλω να πω, ποιό είναι ακριβώς το μέτρο της σύγκρισής σoυ; Ποιά τηλεοπτική σειρά ήταν η προσωπική αναφορά σου ως έφηβος; Ποιό ήταν το πρότυπο της mainstrem νεανικής σειράς για εσένα;) και την ελληνική τηλεόραση την έφαγα στην μάπα (υπήρξα κανονικό junkie λέμε, χρήστρια υψηλού κινδύνου) στην παιδική-εφηβική μου ηλικία, με το κουτάλι όμως, την ξέρω απέξω και ανακατωτά, καλύτερα και από την παλάμη μου. Στον λόγο της τιμής μου λοιπόν, για να μην ξεφεύγουμε κιόλας, το «Λόγω τιμής» ήταν ό, τι καλύτερο είχε να επιδείξει η ελληνική τηλ.μυθοπλασία των '90s σε δραματική σειρά για πραγματικά νεανικό κοινό. - Οk, υπήρξε και ο «Δούρειος Ίππος» ξέρω γω...(αλλά αυτή η σειρά δεν ήταν mainstream τηλεόραση) - Και, εν πάση περιπτώσει, αν μη τι άλλο ήταν αξιοπρεπέστατη. Αν θες την ταπεινή μου γνώμη, είναι μεγάλο λάθος σου να την υποτιμάς τόσο και μάλιστα με υφάκι. Διότι το ίδιο το «Λόγω τιμής» φίλε μου δεν είχε υφάκι, λυπάμαι που το μαθαίνεις από μένα. Είχε μόνο μια μελαγχολία βαρύτερη από την ιδανική. Ναι, ατμοσφαιρικά το τσιμπούσαν ένα τσικ παραπάνω στην σκηνοθεσία, and that's it. Ούτε ένα ιδιαίτερο λάθος, κανένα μεγάλο ολίσθημα, καμία ανοησία που να ενδέχεται να αφήσει μελανό αποτύπωμα. Το σενάριο ήταν μια χαρά. Όχι, δεν επρόκειτο για το αριστούργημα που θα σου μείνει αξέχαστο και θα το μνημονεύεις στις συζητήσεις σου για χρόνια ολάκερα ως το απαύγασμα της ποιότητας ή της ξεχωριστής αμεσότητας, σαν την σειρά που μιλούσε απευθείας στην καρδιά σου με τρόπο απίθανα απίθανο. Εντούτοις επρόκειτο για μια σειρά που δεν ντρεπόσουν καθόλου όταν την έβλεπες και που, ω του θαύματος, οι ήρωές της, όπως άλλωστε και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, δεν έμοιαζαν με ουρανοκατέβατα alien... α να μια αισθητική και διανοητική προσέγγιση που η ελληνική παραγωγή τηλ. μυθοπλασίας εκείνης της δεκαετίας - και όχι μόνο εκείνης της δεκαετίας φυσικά - συνήθιζε και εξακολουθεί να συνηθίζει ανενόχλητη με θαυμαστή υφολογική συνέπεια. Κάτι που εύλογα κρίνω πως δεν σε πειράζει, για να σε πειράζει το «Λόγω τιμής». Και, σου θυμίζω, ήταν δραματική σειρά! Τί ήθελες δηλαδή, να τρώνε τη μισή διάρκεια του κάθε επεισοδίου σε καφρίλες; Αλήθεια, παρακολουθούσες πράγματι '90s mainstream ελληνική τηλεόραση; Επειδή με όσα μας γράφεις, δεν ξέρω, αλλά δεν το πολυχάφτω. Btw, και εγώ βρίσκω ανούσιο το reunion της συγκεκριμένης σειράς. Κυρίως όμως επειδή από τα συμφραζόμενα της περιγραφής του προοιωνίζεται πως θα καταλήξει μια μεγάλη πατάτα που θα το ξεβράσει και αυτό σε κάποια ξέρα στο πουθενά η ίδια κρίση που το γέννησε. Με δυο λόγια, πριν καν ξεκινήσει, η σεναριακή ιδέα σχεδόν μου φαντάζει ήδη βαρετή και στείρα. Παρόλα αυτά, ίσως και να μας εκπλήξει, ποιος ξέρει (όχι ότι το περιμένω).
Δεν μπορώ να φανταστώ τη δεκαετία του 90 κάποιον, έφηβο ή φοιτητή να κάθεται στο σπίτι του και να χαζεύει τηλεσειρές.Χωρίς ιντερνετ και κινητό, υπήρχε μόνο bar. club, live συναυλία, κινηματογράφος, πάρτυ, χορός, ποτό γλέντι.Δεν πρέπει να είδα κανένα επεισόδιο.
Δεν ξέρω αν τρολάρεις ή αν τα εννοείς σοβαρά. Εσύ στα 12-13 σου έβγαινες μόνος σου σε clubs, bars και σε συναυλίες; Μπράβο, ήσουν πολύ προχωρημένος. Γιατί εμένα σε αυτήν την ηλικία ούτε για καφέ με καμιά συμμαθήτρια δε μου επέτρεπαν οι γονείς μου να βγω (και πολύ καλά κάνανε δηλαδή, τί δουλειά είχα ένα 13χρονο να αρμενίζω στα καφέ και στα clubs;). Εγώ πάντως σε εκείνη την ηλικία μόνο σε κανένα πάρτυ γενεθλίων πήγαινα μόνη μου και πρώτη φορά ήταν τότε που με αφήσανε μόνη μου να πάω σινεμά με μια παρέα τριών κοριτσιών που οι γονείς μου γνώριζαν και, όσο εμείς ήμασταν έξω, oι γονείς όλων μας τηλεφωνιόντουσαν μεταξύ τους για να στηρίζει και να συμβουλεύει ο ένας τον άλλον ούτως ώστε να μας έχουν κάπως διακριτικά κάτω από την επίβλεψή τους ομαδόν.Αργότερα στα 15-16 για κανέναν καφέ αραιά και που. Μετά άρχισαν οι συναυλίες και τα clubs και εννοείται τα κινητά μαζί και το ιντερνετ (που όμως δεν είχες σύνδεση από το τηλέφωνο τότε ακόμα). Υ.Γ. Οι έφηβοι με τους φοιτητές δεν έχουνε καμιά σχέση ως προς το lifestyle τους (τουλάχιστον οι Έλληνες σίγουρα όχι). Δεν ξέρω πώς είναι δυνατόν να τους συγκρίνεις σε αυτόν τον τομέα.Αλλά τηλεοπτικές σειρές (γενικότερα τηλεόραση) βλέπανε σχεδόν όλοι οι φοιτητές που ήξερα (σε Ελλάδα και εξωτερικό). Μην σου πω δηλαδή ότι εγώ ως φοιτήτρια έβλεπα τις λιγότερες από όλους.
Τίποτα από αυτά που έγραψες δεν είναι τόσο τραγικό όσο το παρουσιάζεις. Μού κάνει εντύπωση που δεν έχει βγει καν το πρώτο επεισόδιο κι εσύ γράφεις τόσο αρνητικά.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ