ΕΧΕΙ «ΑΚΟΥΣΕΙ» ΔΙΑΦΟΡΑ η Προεδρία της Δημοκρατίας από χθες, εξ αφορμής ενός κεντητού μαξιλαριού που εθεάθη από τους φωτογράφους στον καναπέ του γραφείου της κ. Σακελλαροπούλου την ώρα της συνάντησής της με τον υπουργό Ανάπτυξης, ο οποίος κατέληξε εκτός κάδρου, αφού όλες οι κάμερες εστίασαν σαν υπνωτισμένες στο αλλόκοτο αυτό αντικείμενο, που έμοιαζε να έχει τοποθετηθεί με σκοπό να κλέψει την παράσταση. Είναι αυτό που νομίζουμε ή έχουμε τριπάρει; Είναι η ίδια και στο μαξιλάρι ή τα βλέπουμε διπλά;
Κι όμως, δεν επρόκειτο για ομαδική παραίσθηση. Το μαξιλάρι πράγματι απεικόνιζε την ΠτΔ χαμογελαστή πίσω από το γραφείο της, να περιστοιχίζεται από τη γάτα της, τη μολυβοθήκη της κι ένα βάζο με λουλούδια. Όπως και στην πραγματικότητα δηλαδή, λίγα μέτρα πιο πέρα.
Τελικά αποκαλύφθηκε ότι το μαξιλάρι ήταν ένα δώρο από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, το οποίο είχε επισκεφτεί πρόσφατα, και όχι φυσικά ένα πρώτο δείγμα από κάποια γραμμή σουβενίρ με τη μορφή της Προέδρου που επιχειρεί να λανσάρει ο θεσμός (μετά το μαξιλάρι ενδεχομένως θα ακολουθούσαν πιάτα, κούπες και μπλουζάκια με την ίδια εικόνα).
Κι αυτό ήταν το πιο ήπιο από τα δηλητηριώδη σχόλια που πλημμύρισαν τα social media, γεγονός απολύτως προβλέψιμο για μέσα όπου η αγανάκτηση είναι με διαφορά ο κυρίαρχος τρόπος αντίδρασης και όπου μυγιάζεται ακόμα κι αυτός που δεν έχει τη μύγα. «Πού ζούμε!», «Τι ζούμε!», «Ούτε με μετεωρίτη δεν σώζεται η χώρα» (τυπικές πασπαρτού φράσεις), «Η εξουσία που χαριεντίζεται με το είδωλό της», καθώς και διάφορα άλλα ευθέως επιθετικά προς το πρόσωπο της κ. Σακελλαρόπουλου, πάντα με αφορμή το επίμαχο μαξιλαράκι.
Η αλήθεια είναι ότι είχε κάτι από παζάρι ή από γιαπωνέζικο κιτς ή από official αναμνηστικό ολοκληρωτικού καθεστώτος το κεντητό μαξιλάρι με την μορφή της Προέδρου της χώρας, αλλά δεν είναι για τόση ανάλυση το ζήτημα, ούτε για τόση κατακραυγή.
Σε άλλες εποχές, το χαριτωμένο ή ιδιοσυγκρασιακό ή απλώς κακόγουστο αυτό αντικείμενο θα είχε περιοριστεί ως εικόνα ή ως είδηση στα παραπολιτικά παραλειπόμενα εφημερίδας ή σε εβδομαδιαία χιουμοριστική στήλη περιοδικού ποικίλης χωρίς να αποκτήσει συμβολικές διαστάσεις που δεν του αναλογούν.
Όλα είναι όμως πλέον ύποπτα και προς εξέταση, και ενδεικτικά κάποιας εξουσιαστικής ή ναρκισσιστικής παθολογίας. Εδώ κολλάει ίσως το τι (ή πού) ζούμε και όχι στο μαξιλαράκι.
Η αλήθεια είναι ότι είχε κάτι από παζάρι ή από γιαπωνέζικο κιτς ή από official αναμνηστικό ολοκληρωτικού καθεστώτος το κεντητό μαξιλάρι με τη μορφή της Προέδρου της χώρας, αλλά δεν είναι για τόση ανάλυση το ζήτημα, ούτε για τόση κατακραυγή.
Είναι δύσκολο επίσης να γίνεις πολύ αυστηρός με κάποια που εκπροσωπεί το ύψιστο πολιτειακό αξίωμα, κι όμως αν πληκτρολογήσεις το όνομά της στο Google εμφανίζονται πρώτες-πρώτες οι αναζητήσεις «κατερινα σακελλαροπουλου συζυγος», «κατερινα σακκελαρπουλου αθεη» και «κατερινα σακκελαροπουλου υψος», γιατί αυτοί είμαστε.
Ας επιλέξουμε να εξετάσουμε και μια πιο καλοπροαίρετη και θετική εκδοχή. Μπορεί η Πρόεδρος της Δημοκρατίας να τοποθέτησε το περιβόητο πλέον μαξιλάρι ως στρατηγικό prop, ως έναν σαρκαστικό αντικατοπτρισμό, ως ένα κατά βάση αθώο πλην όμως εγκεφαλικό και υποδόριο αστείο εις βάρος του κ. Γεωργιάδη, ο οποίος επισκιάστηκε ολοκληρωτικά, σαν να μην υπήρχε. Σαν να ήταν αυτός μέρος του σκηνικού και όχι το μαξιλάρι.
Ακόμα και η γάτα της Προέδρου, η πρώην αδέσποτη Καλυψώ από την Κάρπαθο, έμοιαζε ξαφνικά πολύ πιο σημαντική από τον ίδιο.
