ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ μέρες στα social media ένας χάρτης της Ευρώπης με τους πιο «πολυπαιγμένους» ερμηνευτές στο YouTube ανά χώρα τους τελευταίους δώδεκα μήνες, προκαλώντας έναν μικρό ηθικό πανικό στους απανταχού γονείς που όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν τους περισσότερους από τους διάσημους στις χώρες τους καλλιτέχνες, αλλά εμφανισιακά τους φαίνονται όλοι σχεδόν ίδιοι. Ή τέλος πάντων, τυπικοί εκπρόσωποι ενός είδους (ραπ, τραπ, drill) την κουλτούρα του οποίου έχουν μάθει να φοβούνται όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Ποτέ το χάσμα γενεών δεν έμοιαζε τόσο ξεκάθαρο και αγεφύρωτο, ακόμα και στους γονείς που θέλουν να πιστεύουν ότι παρακολουθούν τις μουσικές τάσεις και επιζητούν να «κάθονται με τη νεολαία».
Σύμφωνα με ρεπορτάζ που είχε δημοσιεύσει προ καιρού ο Guardian, τα τελευταία τρία χρόνια καθορίστηκε στα βρετανικά δικαστήριο η μοίρα πάνω από 240 ατόμων –όλοι σχεδόν νεαροί μαύροι– με κριτήριο, εν μέρει, τη μουσική που προτιμούν, και συγκεκριμένα τα διάφορα σύγχρονα υπο-είδη του hip-hop. Απίστευτο κι όμως αληθινό.
Την Ελλάδα εκπροσωπεί ο Trannos και είναι ο μόνος που μπορώ να αναγνωρίσω στον χάρτη – με εξαίρεση τον γερo-Eminem που για κάποιο λόγο φαίνεται να κυριαρχεί πεισματικά τον τελευταίο χρόνο στη Βρετανία και τη Νορβηγία, και τον Ed Sheeran, ο οποίος παρότι θα πρέπει να είναι ο πιο ξενέρωτος τραγουδοποιός όλων των εποχών, φαίνεται να έχει κατακτήσει τις νεανικές καρδιές στη μαρτυρική Ιρλανδία.
Μακάρι να είχαν κι αλλού τα ίδια γούστα οι νέοι, σκέφτηκαν σίγουρα με καημό πολλοί γονείς ανά την Ευρώπη, που τρομοκρατούνται διαρκώς με την ιδέα ότι ο κανακάρης τους μπορεί να παρασυρθεί –μέσω της μουσικής και μόνο– σ’ ένα φαύλο κύκλο βίας, ναρκωτικών, συμμοριών και γρήγορου πλουτισμού με κάθε μέσο.
Το θέμα είναι ότι δεν έχουν τέτοιου είδους ισοπεδωτικές αντιλήψεις για μουσικά είδη που στην πραγματικότητα αγνοούν μόνο οι ανήσυχοι γονείς, αλλά και οι αρχές. Σύμφωνα με ρεπορτάζ που είχε δημοσιεύσει προ καιρού ο Guardian, τα τελευταία τρία χρόνια καθορίστηκε στα βρετανικά δικαστήριο η μοίρα πάνω από 240 ατόμων –όλοι σχεδόν νεαροί μαύροι– με κριτήριο, εν μέρει, τη μουσική που προτιμούν, και συγκεκριμένα τα διάφορα σύγχρονα υπο-είδη του hip-hop. Απίστευτο κι όμως αληθινό.
«Πώς γίνεται μια αφήγηση πρώτου προσώπου σε ένα τραγούδι να εκλαμβάνεται στο δικαστήριο ως ομολογία ενοχής;» αναρωτήθηκε επιφανής Βρετανός νομικός μιλώντας στην εφημερίδα. «Αν οι στίχοι που αναφέρουν όπλα και συμμορίες αποτελούν ένδειξη βίαιης προδιάθεσης όχι μόνο του ερμηνευτή αλλά και του ακροατή, τότε τι θα μπορούσε να πει κανείς για τον Μικ Τζάγκερ όταν τραγουδάει στο κομμάτι Midnight Rambler τον στίχο "θα χώσω το μαχαίρι μου βαθιά στον λαιμό σου μωρό μου";».
