Εκείνο το καλοκαίρι που δούλεψα «γκαρσόνι» στο Ηρώδειο

 Άστορ Πιατσόλα Χατζιδάκις Facebook Twitter
Eίχα δει τον Άστορ Πιατσόλα (δύο χρόνια πριν πεθάνει και, αν δεν κάνω λάθος, στην τελευταία του εμφάνιση) μαζί με τον Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων
0



Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών (& Επιδαύρου) ήταν μια χαρμόσυνη είδηση που λειτούργησε και ως αναγγελία μιας κανονικότητας που βρίσκεται επιτέλους προ των πυλών, μαζί με το μακρύ ελληνικό καλοκαίρι. Πολιτισμός και τουρισμός θα βαδίσουν ξανά χέρι με χέρι στο γλυκό, μεσογειακό ηλιοβασίλεμα. Το ίδιο το πρόγραμμα μου φάνηκε ένα από τα ίδια αλλά, πρώτον, έχω υπάρξει μόνο περιστασιακός επισκέπτης του θεσμού και συνεπώς δεν μου πέφτει λόγος, και δεύτερον, οι συνθήκες δεν επιτρέπουν και πολλές γκρίνιες. Το σημαντικό για το κοινό είναι ότι θα έχει την ευκαιρία – έστω και βάσει υγειονομικού πρωτοκόλλου, έστω κι αν ο «ήλιος του εμβολίου» δεν θα έχει φωτίσει ακόμα τους πάντες – να βρεθεί στους ίδιους χώρους και να παρακολουθήσει μια σειρά από παραστάσεις, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές δεν έχει και τόση σημασία φέτος, ιδανικά με φόντο την έναστρη νύχτα. 

Με μια πρώτη ματιά, σαφώς πιο κοντά στα ενδιαφέροντά μου είναι η συναυλία των αδελφών Eno στο Ηρώδειο (“live at the Acropolis”), παρότι θα προτιμούσα μάλλον να γίνει κάπου αλλού εκτός από αυτό το πάντα εντυπωσιακό (πλην άβολο και ακαθόριστα «προνομιακό») μαυσωλείο με το οποίο είχα πάντα μια περίεργη σχέση. Βασικά, δεν είχα καμία σχέση, όπως και με τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ γενικώς, μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών όταν βρέθηκα, προς δυσάρεστη μου έκπληξη, να εργάζομαι εκεί ως ταξιθέτης. 

Ιερά τέρατα και ασύλληπτα πράγματα που μόνο εκ των υστέρων μπόρεσα να εκτιμήσω πραγματικά, το δέος όμως υπήρξε και τότε όπως και τώρα που τα θυμάμαι. 

Ήταν το – πολύ μακρινό – καλοκαίρι του 1990, ήμουν τριτοετής «φοιτητής» και υπολόγιζα σε άλλο ένα ανέμελο καλοκαίρι χωρίς υποχρεώσεις όταν ο πατέρας μου, μου ανακοίνωσε ότι μου είχε βρει την συγκεκριμένη δουλειά μέσω των «πολιτικών γνωριμιών» του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έκανε τέτοιο χουνέρι (για το καλό μου, εννοείται, μπας και εξοικειωθώ με την ιδέα της εργασίας), τον προηγούμενο χρόνο είχα βρεθεί να κάνω διαλογή δελτίων ΠΡΟ-ΠΟ μπουντρουμιασμένος μαζί με δεκάδες άλλους σταχανοβίτες στις αχανείς και κακοφωτισμένες αίθουσες του μουντού κτίριου του ΟΠΑΠ στην Πειραιώς όπου συγκεντρωνόμαστε πριν ακόμα ξημερώσει κάθε Δευτέρα. «Καφκικό» δεν θα πει τίποτα και διόλου τυχαίο ότι κάθε φορά σχεδόν η διαδικασία έπρεπε να σταματήσει γύρω στο μεσημέρι επειδή κάποιος είχε πάρει τηλέφωνο για βόμβα. 

Εκεί όμως τουλάχιστον δεν έπρεπε να φοράς «στολή» όπως στο Ηρώδειο όπου όλοι οι ταξιθέτες ήμασταν ντυμένοι ακριβώς σαν γκαρσόνια του ΕΟΤ (τμήμα του οποίου ήταν ακόμα το Φεστιβάλ, μια οχταετία πριν μετατραπεί σε Ανώνυμη Εταιρεία του Δημοσίου), όλο μας σχεδόν είχαμε ‘διοριστεί’ με μέσο (ΝΔ-Μητσοτάκης Senior), όλοι μας σχεδόν ήμασταν εκτός κλίματος και εκτός περιβάλλοντος, ένας μόνο, αν θυμάμαι καλά, είχε επισκεφτεί ξανά τον χώρο με την ιδιότητα του θεατή. Όσο οικείος μου ήταν ήδη τότε ο Λυκαβηττός, τόσο ξένο μου φαινόταν το Ηρώδειο (τώρα που το σκέφτομαι, ένας λόγος που έβλεπα με δυσπιστία την επέκταση του Φεστιβάλ στην εποχή του Λούκου ήταν επειδή συνέβη τον ίδιο καιρό περίπου που ο Λυκαβηττός «σβήστηκε» από τον χάρτη, για πάντα ίσως όπως μαρτυρά η τωρινή κατάσταση του θεάτρου, πνιγμένο καθώς είναι στην σκουριά και στα αγριόχορτα).  

Τι είχα δει όμως μπροστά στα μάτια μου εκείνο το καλοκαίρι… Κι όταν λέω μπροστά μου, εννοώ πέρα από την παράσταση, ενώπιον μου, στα παρασκήνια, στα δύο μέτρα. Μεταξύ άλλων: Τον Άστορ Πιατσόλα (δύο χρόνια πριν πεθάνει και, αν δεν κάνω λάθος, στην τελευταία του εμφάνιση) μαζί με τον Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων, την Μάρθα Γκράχαμ (ένα χρόνο πριν πεθάνει), τον Μορίς Μπεζάρ και το μπαλέτο του, την Σίρλεϊ Μπάσεϊ, τον Πιερ Μπουλέζ (σ’ εκείνο το «ατονικό» ρεσιτάλ φάνηκε πόσο λίγοι αριθμητικά ήταν, και είναι υποθέτω, οι γνώστες και οι φίλοι αυτής της μουσικής, ακόμα κι όταν επρόκειτο για έναν θρύλο του είδους)… Ιερά τέρατα και ασύλληπτα πράγματα που μόνο εκ των υστέρων μπόρεσα να εκτιμήσω πραγματικά, το δέος όμως υπήρξε και τότε όπως και τώρα που τα θυμάμαι. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Athena: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Daily / «Athena» στο Netflix: Πυροτεχνική λιτανεία εξέγερσης και καταστολής

Η νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά με φόντο την πυριτιδαποθήκη των παρισινών προαστίων έκανε πρεμιέρα στο Netflix, τον δημιουργό της όμως φαίνεται να τον ενδιαφέρει η αισθητική της κλιμακούμενης σύγκρουσης μάλλον παρά οποιοδήποτε πολιτικό μανιφέστο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Νέιθαν Φίλντερ

Daily / «The Rehearsal»: Η πιο κουλή τηλεοπτική σειρά της χρονιάς ίσως είναι και η πιο ιδιοφυής

Ψεύτικο ή αληθινό; Κωμωδία ή δράμα; Παραβολή ή φάρσα; Πειραγμένο ριάλιτι ή εξεζητημένο κοινωνικό πείραμα με χορηγό το HBO; ‘Ένα ιδεοψυχαναγκαστικό όργιο; Το meta στα όρια του; Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί τέτοια τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Οι άνδρες προτιμούν την Μάρθα Καραγιάννη

Daily / Οι άνδρες προτιμούν τη Μάρθα Καραγιάννη

Είναι κάτι στιγμές στις ταινίες της που μοιάζει σα να βρίσκεται εκεί για να χλευάζει τα μονότονα κλισέ των ανδρών, υπενθυμίζοντάς τους ότι αν πράγματι ισχύει το δόγμα «οι κύριοι προτιμούν τις ξανθές», τότε κακό του κεφαλιού τους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τζον Μάκενρο

Daily / Τζον Μάκενρο υπεράνω (και εναντίον) όλων

Το νέο ντοκιμαντέρ «McEnroe» είναι μια στιλάτη και διεισδυτική προσωπογραφία του πιο εκρηκτικού σταρ του τένις όλων των εποχών, που στα 63 του μοιάζει να βρίσκεται σε διάθεση αναστοχασμού, παραμένοντας συγχρόνως εκείνο «το κωλόπαιδο από τη Νέα Υόρκη» που όλοι αγαπήσαμε κάποτε.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Δικαίωμα στον θάνατο

Δημήτρης Πολιτάκης / Δικαίωμα στον θάνατο

Η «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» του 91χρονου Ζαν Λικ Γκοντάρ έφερε στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια μια κρίσιμη συζήτηση που συχνά παγιδεύεται σε ποικίλης μορφής ηθικά και υπαρξιακά αδιέξοδα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

Daily / Πίστη, ελπίδα, μακελειό: Το Κατά Nick Cave Ευαγγέλιο και οι μηχανισμοί του πένθους

«Το να ανάψεις ένα κερί στην εκκλησία είναι μια έμπρακτη δήλωση προσμονής και λαχτάρας» λέει ο Cave σ’ ένα νέο βιβλίο που καταγράφει, μεταξύ άλλων, τους τρόπους με τους οποίους επιχείρησε να διαχειριστεί το πιο βαρύ πένθος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
figo

Daily / Ξύνοντας παλιές πληγές μετά από 22 χρόνια: Το ντοκιμαντέρ του Netflix για την «Υπόθεση Φίγκο»

Για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα ήταν ασύλληπτη η ιδέα ότι ο Λούις Φίγκο θα μπορούσε κάποτε να τους εγκαταλείψει, και μάλιστα για τον απόλυτο εχθρό, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Κι όμως συνέβη, και μάλιστα υπό τις πιο αμφιλεγόμενες και σκιώδεις συνθήκες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς 

Daily / Τότε που η Έλεν Μίρεν παραλίγο να μας κάνει φιλομοναρχικούς

Η Ελισάβετ ήταν προϊόν της Ιστορίας και σύμβολο μιας κληρονομικής (αιμομικτικής σχεδόν) τελετουργίας που συγκινεί ακόμα τα πλήθη, παρά τη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύει η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Mo: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία του να είσαι Άραβας στην Αμερική

Daily / «Mo»: Γέλιο, συγκίνηση και η εμπειρία τού να είσαι Άραβας στην Αμερική

Αυτοβιογραφικό σε σημαντικό βαθμό, το δημιούργημα του 41χρονου κωμικού Μο Αμέρ αφηγείται με χιούμορ αλλά και με πάθος τους μπελάδες, τους καημούς και τα βάσανα ενός Παλαιστίνιου στη σύγχρονη Αμερική, και μάλιστα στο Χιούστον του Τέξας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;  

Daily / Ήταν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι των διακοπών όπως τις ξέραμε;

Κόκκινο χτύπησε φέτος η γκρίνια και η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση με το gentrification της εμπειρίας των διακοπών, η οποία έχει αποκτήσει ξεκάθαρα πλέον τα πιο αντιπαθή μητροπολιτικά χαρακτηριστικά, ακόμα και στα μικρά νησιά, ή μάλλον ειδικά σ’ αυτά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Daily / Ο Γκορμπατσώφ μάς πρόσφερε κάποτε μια πολύτιμη υπαρξιακή ανακούφιση

Πριν από τέσσερις δεκαετίες ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήταν θεός. Και ήταν παντού. Και οι πάντες ανά τον πλανήτη τον αποθέωναν – εκτός από πολλούς συμπατριώτες του, ίσως και τους περισσότερους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ