Εκείνο το καλοκαίρι που δούλεψα «γκαρσόνι» στο Ηρώδειο

 Άστορ Πιατσόλα Χατζιδάκις Facebook Twitter
Eίχα δει τον Άστορ Πιατσόλα (δύο χρόνια πριν πεθάνει και, αν δεν κάνω λάθος, στην τελευταία του εμφάνιση) μαζί με τον Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων
0



Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ φετινού προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών (& Επιδαύρου) ήταν μια χαρμόσυνη είδηση που λειτούργησε και ως αναγγελία μιας κανονικότητας που βρίσκεται επιτέλους προ των πυλών, μαζί με το μακρύ ελληνικό καλοκαίρι. Πολιτισμός και τουρισμός θα βαδίσουν ξανά χέρι με χέρι στο γλυκό, μεσογειακό ηλιοβασίλεμα. Το ίδιο το πρόγραμμα μου φάνηκε ένα από τα ίδια αλλά, πρώτον, έχω υπάρξει μόνο περιστασιακός επισκέπτης του θεσμού και συνεπώς δεν μου πέφτει λόγος, και δεύτερον, οι συνθήκες δεν επιτρέπουν και πολλές γκρίνιες. Το σημαντικό για το κοινό είναι ότι θα έχει την ευκαιρία – έστω και βάσει υγειονομικού πρωτοκόλλου, έστω κι αν ο «ήλιος του εμβολίου» δεν θα έχει φωτίσει ακόμα τους πάντες – να βρεθεί στους ίδιους χώρους και να παρακολουθήσει μια σειρά από παραστάσεις, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικές δεν έχει και τόση σημασία φέτος, ιδανικά με φόντο την έναστρη νύχτα. 

Με μια πρώτη ματιά, σαφώς πιο κοντά στα ενδιαφέροντά μου είναι η συναυλία των αδελφών Eno στο Ηρώδειο (“live at the Acropolis”), παρότι θα προτιμούσα μάλλον να γίνει κάπου αλλού εκτός από αυτό το πάντα εντυπωσιακό (πλην άβολο και ακαθόριστα «προνομιακό») μαυσωλείο με το οποίο είχα πάντα μια περίεργη σχέση. Βασικά, δεν είχα καμία σχέση, όπως και με τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ γενικώς, μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών όταν βρέθηκα, προς δυσάρεστη μου έκπληξη, να εργάζομαι εκεί ως ταξιθέτης. 

Ιερά τέρατα και ασύλληπτα πράγματα που μόνο εκ των υστέρων μπόρεσα να εκτιμήσω πραγματικά, το δέος όμως υπήρξε και τότε όπως και τώρα που τα θυμάμαι. 

Ήταν το – πολύ μακρινό – καλοκαίρι του 1990, ήμουν τριτοετής «φοιτητής» και υπολόγιζα σε άλλο ένα ανέμελο καλοκαίρι χωρίς υποχρεώσεις όταν ο πατέρας μου, μου ανακοίνωσε ότι μου είχε βρει την συγκεκριμένη δουλειά μέσω των «πολιτικών γνωριμιών» του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που μου έκανε τέτοιο χουνέρι (για το καλό μου, εννοείται, μπας και εξοικειωθώ με την ιδέα της εργασίας), τον προηγούμενο χρόνο είχα βρεθεί να κάνω διαλογή δελτίων ΠΡΟ-ΠΟ μπουντρουμιασμένος μαζί με δεκάδες άλλους σταχανοβίτες στις αχανείς και κακοφωτισμένες αίθουσες του μουντού κτίριου του ΟΠΑΠ στην Πειραιώς όπου συγκεντρωνόμαστε πριν ακόμα ξημερώσει κάθε Δευτέρα. «Καφκικό» δεν θα πει τίποτα και διόλου τυχαίο ότι κάθε φορά σχεδόν η διαδικασία έπρεπε να σταματήσει γύρω στο μεσημέρι επειδή κάποιος είχε πάρει τηλέφωνο για βόμβα. 

Εκεί όμως τουλάχιστον δεν έπρεπε να φοράς «στολή» όπως στο Ηρώδειο όπου όλοι οι ταξιθέτες ήμασταν ντυμένοι ακριβώς σαν γκαρσόνια του ΕΟΤ (τμήμα του οποίου ήταν ακόμα το Φεστιβάλ, μια οχταετία πριν μετατραπεί σε Ανώνυμη Εταιρεία του Δημοσίου), όλο μας σχεδόν είχαμε ‘διοριστεί’ με μέσο (ΝΔ-Μητσοτάκης Senior), όλοι μας σχεδόν ήμασταν εκτός κλίματος και εκτός περιβάλλοντος, ένας μόνο, αν θυμάμαι καλά, είχε επισκεφτεί ξανά τον χώρο με την ιδιότητα του θεατή. Όσο οικείος μου ήταν ήδη τότε ο Λυκαβηττός, τόσο ξένο μου φαινόταν το Ηρώδειο (τώρα που το σκέφτομαι, ένας λόγος που έβλεπα με δυσπιστία την επέκταση του Φεστιβάλ στην εποχή του Λούκου ήταν επειδή συνέβη τον ίδιο καιρό περίπου που ο Λυκαβηττός «σβήστηκε» από τον χάρτη, για πάντα ίσως όπως μαρτυρά η τωρινή κατάσταση του θεάτρου, πνιγμένο καθώς είναι στην σκουριά και στα αγριόχορτα).  

Τι είχα δει όμως μπροστά στα μάτια μου εκείνο το καλοκαίρι… Κι όταν λέω μπροστά μου, εννοώ πέρα από την παράσταση, ενώπιον μου, στα παρασκήνια, στα δύο μέτρα. Μεταξύ άλλων: Τον Άστορ Πιατσόλα (δύο χρόνια πριν πεθάνει και, αν δεν κάνω λάθος, στην τελευταία του εμφάνιση) μαζί με τον Χατζιδάκι και την Ορχήστρα των Χρωμάτων, την Μάρθα Γκράχαμ (ένα χρόνο πριν πεθάνει), τον Μορίς Μπεζάρ και το μπαλέτο του, την Σίρλεϊ Μπάσεϊ, τον Πιερ Μπουλέζ (σ’ εκείνο το «ατονικό» ρεσιτάλ φάνηκε πόσο λίγοι αριθμητικά ήταν, και είναι υποθέτω, οι γνώστες και οι φίλοι αυτής της μουσικής, ακόμα κι όταν επρόκειτο για έναν θρύλο του είδους)… Ιερά τέρατα και ασύλληπτα πράγματα που μόνο εκ των υστέρων μπόρεσα να εκτιμήσω πραγματικά, το δέος όμως υπήρξε και τότε όπως και τώρα που τα θυμάμαι. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Daily / Κι εμείς που νομίζαμε κάποτε ότι οι θρησκείες είχαν τελειώσει

Μια ματιά στην διαρκώς εύφλεκτη διεθνή επικαιρότητα είναι αρκετή για να πείσει οποιονδήποτε ότι η θρησκευτική αντιπαράθεση, είτε ως αιτία είτε ως πρόσχημα κλιμάκωσης συγκρούσεων, μοιάζει πιο ισχυρή από ποτέ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Daily / Κάφκα: Εκατό χρόνια μοναξιά

Στις 3 Ιουνίου συμπληρώνεται ένας αιώνας από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα και μια νέα γερμανική σειρά μυθοπλασίας με θέμα το πέρασμά του από τον μάταιο και παράξενο τούτο κόσμο λειτουργεί ως «επετειακή» προβολή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Απώλειες / Η Άλις Μανρό και το υστερόγραφο μιας σχέσης

Η απώλεια της σπουδαίας Καναδής διηγηματογράφου έφερε στη μυαλό μια αριστουργηματική ταινία που είχε βασιστεί σε διήγημά της, με θέμα το λυκόφως της άνοιας και πρωταγωνίστρια την Τζούλι Κρίστι.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Daily / Και οι Bon Jovi έχουν ψυχή

Πέρα από το νοσταλγικό χρονικό της μετεωρικής ανόδου του συγκροτήματος στα ασυνάρτητα ‘80s, το ντοκιμαντέρ «Thank You, Goodnight: The Bon Jovi Story» εστιάζει δραματικά στον αγώνα του Τζον Μπον Τζόβι να διατηρήσει κάτι από τη νεανική φωνή του.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Daily / Conan O’Brien Must Go: Ταξίδι στην άκρη του γέλιου

Η σειρά των σπαρταριστών περιηγήσεων ανά τον πλανήτη του διάσημου κωμικού, νυν podcaster και πρώην βασιλιά των νυχτερινών talk show, ξεφεύγει με ξεκαρδιστικό τρόπο από τα αβάσταχτα κλισέ των ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία  στη μνήμη

Daily / The Sympathizer: Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, μία στο πεδίο της μάχης και μία στη μνήμη

Σατιρικό δράμα και περιπέτεια κατασκοπίας συγχρόνως, η νέα φιλόδοξη σειρά του HBO διαθέτει, ανάμεσα στα άλλα σημαντικά της ατού, τον Παρκ Τσαν-γουκ στη σκηνοθεσία και τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ σε τέσσερις διαφορετικούς ρόλους.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Daily / Η Παλαιστίνη, η Αμερική και όλοι εμείς: Το κατά Ράμι Γιούσεφ ευαγγέλιο

Ο νεαρός, πολυσχιδής και εξαιρετικά ταλαντούχος ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης που πολλοί πρωτογνώρισαν στο Poor Things, λέει τα πράγματα με το όνομα τους στο “More Feelings”, το δεύτερο stand up comedy special που γύρισε για λογαριασμό του ΗΒΟ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Baby Reindeer: Ποτέ η φράση “sent from my iPhone” δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Daily / Baby Reindeer: Ποτέ η φράση «sent from my iPhone» δεν έμοιαζε πιο τρομακτική

Ισορροπώντας ανάμεσα στο θρίλερ, το κοινωνικό δράμα και τη μαύρη κωμωδία, η αυτοβιογραφική σειρά του Netflix αφηγείται με συνταρακτικό τρόπο μια αληθινή ιστορία κακοποίησης, μαζοχισμού και τραύματος.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ