Δικαίως ή αδίκως, η καρτουνίστικη εικόνα του καμπαρετζή Έλβις στο Λας Βέγκας με τα λευκά, λαμέ πλην εντυπωσιακά κουστούμια, τις κινήσεις καράτε που σπούδασε φαντάρος στη Γερμανία και μετά ενσωμάτωσε στην όλο και πιο εκκεντρική σκηνική του παρουσία, τον υπέρβαρο σωματότυπο και τη θολωμένη από τους τόνους «ανεβαστικών» και «κατεβαστικών» χαπιών ματιά, έχει υπερκαλύψει με την πολυχρωματική πληθωρικότητα της στη δημόσια συνείδηση, τη σφριγηλή, ριζοσπαστική, ασπρόμαυρη εικόνα του νεαρού Έλβις όταν συγκλόνιζε το μεταπολεμικό σύμπαν με τον τρόπο που κοινωνούσε (ιερουργούσε) επί σκηνής το υβρίδιο μπλουζ, κάντρι και άλλων σπαραγμάτων (αφρο)αμερικανικής μουσικής κουλτούρας που απεκλήθη rock & roll.
Το τρίωρο (σε δύο μέρη) ντοκιμαντέρ με τίτλο "Elvis Presley: The Searcher" που έστησε ο σκηνοθέτης Thom Zimny για το κανάλι HBO μέσα από τόνους πρωτότυπου υλικού και με τη συμμετοχή επιφανών σχολιαστών όπως ο Μπρους Σπρίνγκστιν και ο συχωρεμένος ο Τομ Πέτι αλλά και η σύζυγος Πρισίλα (ακούγονται αλλά δεν εμφανίζονται ποτέ στα 'σινεμασκόπ' αισθητικής κάδρα), δεν εστιάζει όμως στις κουτσομπολίστικες και τις συνωμοσιολογικές πτυχές της ζωής του «Βασιλιά» ειδικά στην ύστερη περίοδο της μεγαλοπρεπώς κιτσάτης παρακμής από την αυγή της δεκαετίας του '70 και μέχρι το πρόωρο τέλος, επτά χρόνια αργότερα.
Στην ταινία δεν κυριαρχεί ο Έλβις ο (διαταραγμένος) Αναχωρητής, αλλά ο Έλβις ο (φλογερός) Ερευνητής, αυτός που από παιδάκι στις φτωχογειτονιές του Τούπελο (και από την εφηβεία του και μετά στο Μέμφις) του Τενεσί, λειτουργούσε ως μαγεμένος ξενιστής, ως σπόγγος της μουσικής παράδοσης του Νότου και μοναδικός περφόρμερ που έμοιαζε να κυριεύεται από αρχέγονα πνεύματα και πάθη κάθε φορά που έβγαινε στη σκηνή.
Δεν υπάρχουν αναφορές στις αγοραφοβικές, παρανοϊκές συμπεριφορές, στον αναχωρητισμό υπερπολυτελείας, στα σάντουιτς με μπανάνα και τηγανισμένο φυστικοβούτυρο, στο πάθος με τα όπλα, στα ναρκωτικά που συνταγολογούσε με το τσουβάλι ο «Δόκτωρ Νικ» (Τζορτζ Νικόπουλος).
Υπάρχει βέβαια η πανταχού παρούσα μορφή του περιβόητου παλαιάς κοπής μάνατζερ / χειραγωγού «Συνταγματάρχης» Πάρκερ που του επέβαλλε (;) μια «ασφαλή» (αλλά καταστροφική) οδό καριέρας που δεν σήκωνε υψηλά καλλιτεχνικά κριτήρια ούτε και μπορούσε να συμπεριλάβει τα βάθη της έκφρασης που ο ίδιος ο Έλβις αναζητούσε σε όλη την ανισόπεδη διαδρομή του.
Στην ταινία δεν κυριαρχεί ο Έλβις ο (διαταραγμένος) Αναχωρητής, αλλά ο Έλβις ο (φλογερός) Ερευνητής, αυτός που από παιδάκι στις φτωχογειτονιές του Τούπελο (και από την εφηβεία του και μετά στο Μέμφις) του Τενεσί, λειτουργούσε ως μαγεμένος ξενιστής, ως σπόγγος της μουσικής παράδοσης του Νότου και μοναδικός περφόρμερ που έμοιαζε να κυριεύεται από αρχέγονα πνεύματα και πάθη κάθε φορά που έβγαινε στη σκηνή.
Elvis Presley: The Searcher (2018) | HBO
Αυτός ο Έλβις επέζησε και μετά τα χρόνια του στρατού στη Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του '50 και μετά τις δεκάδες ταινίες της πλάκας που γύρισε στη φάμπρικα του Χόλιγουντ όλη σχεδόν τη δεκαετία του '60 και ενώ οι Beatles αλώνιζαν στα χωράφια που αυτός είχε σπείρει.
Η θριαμβευτική επιστροφή του με το TV Special του 1968 αφήνει ακόμα και σήμερα με ανοιχτό το στόμα όποιον παρακολουθήσει το πρόγραμμα, ενώ τα τραγούδια που ερμήνευσε αμέσως μετά είναι μερικά από τα πιο σημαντικά της καριέρας του.
Ακόμα και τα πρώτα χρόνια στο Βέγκας ήταν μια άξια απόπειρα ενός βαριετέ αμερικανικής μουσικής κουλτούρας από τα γκόσπελ ως την flower power ποπ. Η λάμψη όμως υπήρξε φωτεινή αλλά φευγαλέα και η μουσική ανάσταση τραγικά βραχύβια.
Παρά την απροθυμία πάντως των δημιουργών του ντοκιμαντέρ να ξανοιχτούν στις περιοχές της κίτρινης παραφιλολογίας και της βαμπιρικής φημολογίας γύρω από την ιδιωτική του ζωή, μένοντας στη διαχείριση του μύθου ενός ανθρώπου που άλλαξε τη μουσική και τη νεανική κουλτούρα (και την κουλτούρα εν γένει), δεν πρόκειται για κάποια στεγνά μουσικολογική πραγματεία αλλά ούτε και για αγιογραφία ακριβώς.
Η διάθεση της ταινίας θυμίζει περισσότερο το ύφος του εξαιρετικού βιβλίου του Peter Guralnick, "Careless Love: The Unmaking of Elvis Presley" όπου ο συγγραφέας επιχειρεί να επικεντρώσει την ανάλυσή του στη μοναδική, μεταφυσικού τύπου σχεδόν, ικανότητα του Έλβις Πρίσλεϊ (Πρέσλι κανονικά, αλλά είναι αργά πια μάλλον να επιδείξουμε την «ορθή» προφορά) να μεταδίδει στο κοινό «τη διακήρυξη συναισθημάτων για καιρό καταπιεσμένων, τον εναγκαλισμό μιας ευπάθειας που η κυρίαρχη κουλτούρα είχε απαρνηθεί, την απροκάλυπτη ροπή στην ελευθερία...Ο Έλβις κατασκεύασε ένα κέλυφος για να κρύψει τη βαθιά μοναξιά του, αυτό όμως του λύγισε την πλάτη. Δεν γνωρίζω άλλη πιο λυπητερή ιστορία...»
σχόλια