Ο Μάθιου Ρικάρντ είναι βουδιστής μοναχός που, όταν δεν ταξιδεύει σε ολόκληρο τον κόσμο, ζει στο Νεπάλ και έγινε διεθνώς γνωστός ως ο «πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον πλανήτη», μέσα από τα βιβλία του για την ευτυχία και μία πολύ διαφορετική μαγνητική τομογραφία.
Ο Ρικάρντ, προσωπικός μεταφραστής του Δαλάι Λάμα, δεν είναι ένας τυπικός βουδιστής μοναχός. Γεννημένος στην Γαλλία το 1946, ευτύχισε να έχει πατέρα φιλόσοφο και μητέρα ζωγράφο.
Πριν αποφασίσει να αφιερωθεί στον βουδιστικό ασκητισμό, ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στη μοριακή γενετική στο Ινστιτούτο Παστέρ και μελέτησε πολλούς Δασκάλους, ενώ το 1989 ανέλαβε μεταφραστής του Δαλάι Λάμα.
Το 1997 ο Ρικάρντ έγραψε μαζί με τον πατέρα του το βιβλίο «Ο Μοναχός και ο Φιλόσοφος», θέλοντας απλά να συσφίξει τους δεσμούς με τον πατέρα του, αλλά το βιβλίο ακολούθησε στη συνέχεια μία αυτόνομη πορεία και έγινε μπεστ σέλερ στη Γαλλία.
Μόλις τα μίντια «αντιλήφθηκαν» την δραστηριότητά του, ο Ρικάρντ είδε τον εαυτό του να γίνεται «σελέμπριτι μοναχός» εν μία νυκτί.
Όταν μία ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν αποφάσισαν να μελετήσουν τον διαλογισμό στις αρχές 2000, ο Ρικάρντ και μερικοί ακόμα «αδελφοί» του, προθυμοποιήθηκαν να γίνουν τα «πειραματόζωά» των επιστημόνων.
Οι επιστήμονες υπέβαλλαν τους μοναχούς σε μία σειρά από μαγνητικές τομογραφίες ενώ εκείνοι διαλογίζονταν για να ρίξουν φως στα μυστικά του εγκεφάλου την ώρα του διαλογισμού.
Το αποτέλεσμα ήταν ο Ρικάρντ να πάρει τον τίτλο του «πιο ευτυχισμένου ανθρώπου στον πλανήτη» αφού τα κύματα γ του εγκεφάλου του, ξεπερνούσαν σε ένταση τη νευρωνική δραστηριότητα κάθε άλλου μοναχού.
Ακολουθώντας τα βήματα του Δαλάι Λάμα, ο Ρικάρντ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον «φακό» των μίντια για να κοινωνήσει τις διδασκαλίες του αλτρουισμού και της ευτυχίας στον κόσμο.
Το μόνο που θέλει ο Ρικάρντ είναι να φέρει όσο το δυνατό περισσότερο κόσμο στη φιλοσοφία της συμπόνιας και οποιαδήποτε κέρδη προκύπτουν από την δραστηριότητα του, πηγαίνουν απευθείας στον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Karuna Shechen που έχει ιδρύσει.
Το ετήσιο πρόγραμμα του Ρικάρντ περιλαμβάνει αναρίθμητα ταξίδια σε όλον τον κόσμο, όπου μιλά σε άλλα μοναστήρια, στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στο TED, στην Google και όπου αλλού αναζητούν την παρουσία του.
Όπου όμως κι αν βρεθεί ο Ρικάρντ, σπίτι του θεωρεί πάντα το μοναστήρι Shechen στα βουνά του Νεπάλ.
Ο συγγραφέας των βιβλίων, «Πέρα από τον Εαυτό», «Ευτυχία» και «Αλτρουϊσμός» θα μπορούσε να τα έχει όλα αλλά επιλέγει να ζει σε ένα σπιτάκι «του ενός δωματίου» με μία μικροσκοπική κουζίνα και λίγο γκαζόν.
Όλη η περιουσία του πολυγραφότατου Μάθιου Ρικάρντ είναι αυτό το δωμάτιο και δύο μοναστικές ρόμπες.
«Μέσα από την απλότητα φτάνουμε στην εσωτερική ειρήνη», γράφει, ομολογώντας πως παρά τις πάμπολλες φωτογραφίες που τραβά καθημερινά, ουδέποτε επέτρεψε τη φωτογράφιση του δωματίου του, καθώς αυτός ο χώρος παραμένει «η πιο αληθινή διέξοδος από τον κόσμο».
Όταν κάποια χρονιά του είναι φορτωμένη με παρουσιάσεις και ομιλίες ανά τον κόσμο, αναγκαστικά μένει ελάχιστες εβδομάδες στο σπίτι του αλλά φέτος έχει αποφασίσει να αποφύγει τα ταξίδια και να περάσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο στο Νεπάλ.
Συχνά επισκέπτεται σχολεία των γύρω χωριών και παίρνει την κάμερα μαζί του.
Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έχει ιδρύσει δίνει άλλωστε μεγάλη σημασία στις ευκαιρίες εκπαίδευσης για τα κορίτσια και τις γυναίκες, που «παραδοσιακά» αγνοούνται σε αυτές τις περιοχές.
«Η αλτρουιστική αγάπη και η συμπόνια είναι τα θεμέλια της πραγματικής ευτυχίας», εξηγεί.
Οι φιλανθρωπικές πρωτοβουλίες του μοναχού βοήθησαν και στην οικοδόμηση ενός νοσοκομείου κοντά στο μοναστήρι που υποστηρίζει τις φτωχές κοινότητες της περιοχής.
«Το να φροντίζουμε για το καλό των γύρω μας δε σημαίνει ότι θυσιάζουμε τη δική μας ευτυχία. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει».
Ο Ρικάρντ είναι χορτοφάγος και πιστεύει ότι κάθε πλάσμα είναι «ένας θησαυρός που περιμένει να ανακαλυφθεί». Η διατροφή (όπως και όλων των «αδελφών» του) και βασίζεται στα φρούτα και τα λαχανικά.
Το μοναστήρι στο οποίο μένει είχε χτιστεί από τον δάσκαλο του (και δάσκαλο του Δαλάι Λάμα επίσης) Ντίλγκο Κιέντσε Ρινποντσέ, που φρόντισε για την οικοδόμησή του το 1985.
Στον προαύλιο χώρο του μοναστηριού διοργανώνονται τακτικά τελετές, όπως η τελετουργία της Φωτιάς που συμβολίζει τον πνευματικό εξαγνισμό.
Τα χορευτικά τελετουργικά θεωρούνται και αυτά κομμάτι του διαλογισμού.
«Ο διαλογισμός, όπως και αν τον εξασκεί κανείς, μας εισάγει σε νέους τρόπους συνείδησης και αντίληψης», εξηγεί ο Ρικάρντ.
Όταν οι τελετές τελειώνουν, οι μοναχοί ανάβουν ένα αρωματικό κερί βουτύρου και διαλογίζονται.
Ο Ρικάρντ διαλογίζεται από τα είκοσί του και, στα 71 του πια, έχει κατακτήσει πολλές διαφορετικές πρακτικές διαλογισμού.
Από όλα τα είδη, αυτό που συστήνει ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να ξεκινήσει είναι ο «συμπονετικός διαλογισμός», όπου ο διαλογιζόμενος εστιάζει τη σκέψη του στην αλτρουιστική αγάπη προς έναν συνάνθρωπο ή μία ομάδα ανθρώπων.
Αφού ήλιος βυθιστεί πίσω από τα βουνά, ο Ρικάρντ πέφτει συνήθως για ύπνο μεταξύ 9 και 10 μ.μ.
Όπως εξομολογείται δε υπάρχει ημέρα που να μην σκεφτεί τον δάσκαλο του, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 1991. Εκείνος τον έμαθε να συγκεντρώνεται στην εσωτερική του ευτυχία και να τη μοιράζεται με τον υπόλοιπο κόσμο.
«Η ευτυχία δεν κάτι που απλά συμβαίνει σε εμάς, είναι μία δεξιότητα που πρέπει να αναπτύξουμε», γράφει ο Ρικάρντ.
Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την αποδοχή όσων πραγμάτων βρίσκονται έξω από τον έλεγχό μας και την προσήλωσή μας σε μία ζωή αλληλεγγύης και συμπόνιας.
«Κάθε ώρα που περνά, αφιερώστε 10 δευτερόλεπτα για να ευχηθείτε την ευτυχία κάποιου άλλου», συμβουλεύει. Θα εκπλαγείτε πόσο πολύ μπορεί να σας μεταμορφώσει αυτό.
Με πληροφορίες από Βusiness Insider
