Αποστολή Βενετία: Oh Mother! Oh God! Για τη νέα ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι

Αποστολή Βενετία: Oh Mother! Oh God! Για τη νέα ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι Facebook Twitter
Τζένιφερ Λόρενς και Χαβιέ Μπαρδέμ το πρωταγωνιστικό δίδυμο της ταινίας «Μητέρα» του Ντάρεν Αρονόφσκι.
0

Αποστολή Βενετία: Oh Mother! Oh God! Για τη νέα ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι Facebook Twitter
Η Μισέλ Φάιφερ είναι καταπληκτική στην ταινία, αντίστοιχα απατηλή και περίπου διαβολική με τη Ρουθ Γκόρντον στο «Μωρό της Ρόζμαρι».

 

Το τρέιλερ του «Mother» οδηγούσε εσκεμμένα σε συγκρίσεις με το «Μωρό της Ρόζμαρι». Και ως ένα σημείο τού μοιάζει πολύ. Η Τζένιφερ Λόρενς χτίζει με τα ίδια της τα χέρια το καμένο σπίτι του συγγραφέα συζύγου της, τον οποίο υποδύεται ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Υπάρχει σκοτεινό παρελθόν και ο Αρονόφσκι δεν βιάζεται να αποκαλύψει λεπτομέρειες. Περνούν ήσυχα τις μέρες και τις νύχτες τους, με μια υποψία ανομολόγητου να δημιουργεί ρωγμή στην οικειότητά τους. Φταίει ίσως το γεγονός του συγγραφικού μπλοκ εκείνου και η πρόθεση εκείνης να μην τον ενοχλήσει με ό,τι πραγματικά την απασχολεί. Ώσπου καταφθάνει ένας άγνωστος με συμπεριφορά «δώσε θάρρος στον χωριάτη…». Σχεδόν αυτοπροσκαλείται, ο Μπαρδέμ τον καλοδέχεται, στην πορεία αποδεικνύεται πως μάλλον είναι γιατρός και σίγουρα θαυμαστής του παλιού βιβλίου Εκείνου. Σύντομα έρχεται και η σύζυγος του Εντ Χάρις, η Μισέλ Φάιφερ – καταπληκτική στην ταινία, αντίστοιχα απατηλή και περίπου διαβολική με τη Ρουθ Γκόρντον στο «Μωρό της Ρόζμαρι». Κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις στη νεαρή σύζυγο και εισβάλλει σε χώρους που ανήκουν στο ζευγάρι. Η Λόρενς δεν ελέγχει την κατάσταση, με την παράξενη ανοχή του συζύγου της. Τα πράγματα ξεφεύγουν εμφανώς όταν οι δύο ενήλικοι γιοι τους μπαίνουν φουριόζοι, λογομαχούν έντονα για άγνωστη αιτία και συμβαίνει κάτι εξαιρετικά άσχημο (spoiler, γνωρίζω…).

 

Από κει κι έπειτα, το «Μωρό της Ρόζμαρι», δηλαδή οι υποψίες πως η πλοκή του «Mother» θα είναι συγγενική με το μυθιστόρημα του Άιρα Λέβιν και την ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, φεύγει από τη μεγάλη εικόνα και δίνουν τη θέση τους σε ένα πολύ ευρύτερο, και αν αγαπήσετε την ταινία και το trip στο οποίο υποβάλλει τον θεατή, βαθύτερο concept. Η φρίκη υποχωρεί μπροστά σε έναν δραματικό τρόμο που κινείται με βίαια ντεσιμπέλ και απανωτά visual σοκ σε θρησκευτικές παραμέτρους.

 

Η ταινία είναι φτιαγμένη για να διχάσει, και τα κατάφερε, αφού στο συνήθως ευγενικό και λίγο κοιμισμένο Φεστιβάλ Βενετίας απέσπασε θερμά χειροκροτήματα και ευδιάκριτη γιούχα και στις δύο πρωινές προβολές που προηγήθηκαν της δημοσιογραφικής.

Όταν μια αρχετυπική, αν και με σύγχρονη μορφή, οικογένεια με υπόστρωμα αμαρτίας μπαίνει σε ένα ειδυλλιακό σπίτι, απομονωμένο στην εξοχή, χτισμένο ενδεχομένως σε αποκαΐδια, από την αρχή και με αγάπη, και δύο χειροδύναμα αγόρια φιλονικούν σαν να ήταν ο Κάιν και ο Άβελ, απειλώντας άμεσα την εύθραυστη αρμονία του ζεύγους, τα πράγματα τοποθετούνται σε βιβλικές βάσεις και όχι απλώς με τους όρους του καλού και του δαίμονα. Ο δημιουργός του «Νώε», αντλώντας από το εβραϊκό του DNA, μεταστρέφει τη μεταφυσική προβληματική της «Πηγής της ζωής» σε ένα ταξίδι πόνου με ανθρώπους-σύμβολα. Όταν παραβιάζεται η ιδιωτικότητα του ζευγαριού και εκτροχιάζεται το προσεκτικό χτίσιμο της πλοκής, με κόσμο να κατακλύζει τον Οίκο και την Τζένιφερ Λόρενς να εκλιπαρεί μάταια για λίγη προσοχή και σεβασμό, πίστεψα προς στιγμήν πως ο Αρονόφσκι σατιρίζει με τροπισμούς horror τις διασημότητες που κατασπαράζονται ανελέητα, με τη γνωστότερη ηθοποιό της Αμερικής να μορφάζει με δυσπιστία μπροστά στην απρόκλητη έκθεσή της σε αγενείς μουσαφίρηδες. Όχι, όχι, δεν είναι αυτό το θέμα. Ο πρωταγωνιστής, που δεν έχει όνομα, και δεν είναι ένας απλός ηθοποιός, όπως στο «Μωρό της Ρόζμαρι», για να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο για μια θέση (κι ένα καλό συμβόλαιο) στον ήλιο του Χόλιγουντ, αλλά αποκαλείται απλώς Εκείνος και σκληραίνει επειδή δεν έχει έμπνευση να δημιουργήσει, αποζητά το interaction γιατί κατά βάση θέλει πιστούς και κάνει ένα προσωρινό διάλειμμα στην επαφή του με τον κόσμο όταν η γυναίκα του μένει, επιτέλους, έγκυος. Έτσι Εκείνη γίνεται Μητέρα κι εκείνος τη συνοδεύει σε ένα περιπετειώδες ταξίδι που παίρνει άγριες στροφές στο γκραν (γκινιόλ) φινάλε. Αν εκείνη είναι η Μητέρα που δεν θα ήθελε να μοιραστεί το παιδί της κι Εκείνος ψάχνει φαν, δηλαδή πιστούς, πάση Θυσία, τότε τι κάνει νιάου;

 

 

Η ταινία είναι φτιαγμένη για να διχάσει, και τα κατάφερε, αφού στο συνήθως ευγενικό και λίγο κοιμισμένο Φεστιβάλ Βενετίας απέσπασε θερμά χειροκροτήματα και ευδιάκριτη γιούχα και στις δύο πρωινές προβολές που προηγήθηκαν της δημοσιογραφικής. Διαφωνώ πλήρως με τον κριτικό του «Hollywoοd Reporter» που έγραψε στην εισαγωγή του πως ο Αρονόφσκι σκηνοθετεί με ζαλιστικά καλό τρόπο, αλλά μάλλον δεν θέλει να πει τίποτα. Η ταινία θέλει να πει πολλά, όλα αυτά που προανέφερα, ενδεχομένως κι άλλα, με μεικτή κινηματογραφική προσέγγιση, που αν πρέπει να περιγράψω με άλλες ταινίες, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο «What lies beneath» του Ζεμέκις και το «Jacob’s Ladder» («Ξύπνημα στον εφιάλτη») του Λάιν. Η μετάβαση φαντάζει άτσαλη, αλλά πιστεύω πως ο Αρονόφσκι το κάνει επίτηδες, για να αιφνιδιάσει, να εκνευρίσει, να ενοχλήσει, εν πάση περιπτώσει να υπερτονίσει το υπερβατικό του point. Νομίζω πως τη «Μητέρα» θα την απορρίψουν πανηγυρικά όσοι θα προτιμούσαν να κάτσει στ’ αυγά του ο σκηνοθέτης και να περιοριστεί στο genre. Δεν θα ήταν καθόλου κακή αυτή η υπόθεση, αλλά κι έτσι, η ελαφρώς what the fuck αυτή εμπειρία αξίζει την προσοχή. Παρά τις χοντράδες στην εκτέλεση.

 

 

 

             

Οθόνες
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM
«Νεαρές μητέρες»: Είναι καλοκαιρινή επιλογή μία ταινία των αδελφών Νταρντέν; 

The Review / «Νεαρές μητέρες»: Tα κατάφεραν πάλι οι αδελφοί Νταρντέν; 

Τι κάνει τις «νεαρές μητέρες» να ξεχωρίζουν από τις προηγούμενες δουλειές των Βέλγων δημιουργών; Ο Χρήστος Παρίδης και η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάνε για τη βραβευμένη ταινία που παίζεται στους θερινούς κινηματογράφους της Αθήνας.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Οθόνες / American Apparel: Τα βρόμικα μυστικά της πιο ανατρεπτικής εταιρείας των ’00s

Η American Apparel πουλούσε απελευθέρωση, αλλά πίσω από τις βιτρίνες και το φίνο βαμβάκι το brand ήταν βουτηγμένο στα σκάνδαλα: σεξουαλική παρενόχληση, κατάχρηση εξουσίας και ένα εργασιακό κλίμα που κάθε άλλο παρά cool ήταν.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ