Η ταινία «Μια Βόλτα στη Γαλλία» φέρνει κοντά δυο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες που γεφυρώνουν το χάσμα στο οποίο βρίσκεται η σημερινή κοινωνία της Γαλλίας, αλλά και δυο ηθοποιούς που δε θα περίμεναν ποτέ πως θα συμπρωταγωνιστήσουν. Ο βετεράνος Ζεράρ Ντεπαρντιέ συνάντησε τον νεαρό ράπερ Σαντέκ και η παράδοξη χημεία τους λειτούργησε υπέρ της ταινίας. Ο, μαροκινής καταγωγής, Σαντέκ μπορεί να ήταν πρωτάρης στον χώρο του σινεμά, όμως είναι ένα γνωστό όνομα στον χώρο της rap για τη Γαλλία. Στα 26 του, με επιθετικό στίχο που στόχο έχει να γκρεμίσει τις κοινωνικές προκαταλήψεις της χώρας, διατηρεί έναν σημαντικό πυρήνα οπαδών που τον ακολουθούν στα social media, κυκλοφορεί κυρίως mixtapes, ενώ έβγαλε και ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ το 2013 με τίτλο Les frontières du réel.
Ο Sadek βρέθηκε πριν λίγο καιρό στην Αθήνα για το φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και στην κουβέντα που κάναμε αποκάλυψε μια πολύ ευγενική προσωπικότητα πίσω από το προσωπείο που έχει στη σκηνή. Μίλησε για τα rap battles που τον έβαλαν σε αυτό το είδος της μουσικής, για τα κακώς κείμενα της γαλλικής κοινωνίας και για την πρώτη εμπειρία που είχε ως ηθοποιός.
— Ήρθες για πολύ λίγο στην Αθήνα. Πρώτη φορά εδώ;
Ναι, και λυπάμαι που θα μείνω λίγο γιατί η πόλη είναι πανέμορφη, θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρό παιδί διάβαζα για την ελληνική ιστορία και τώρα είμαι σε ένα μέρος με τόσες αναφορές σε αυτή, αλλά τόσο σύγχρονο ταυτόχρονα. Επίσης χαίρομαι γιατί επισκέπτομαι άλλη μια μεσογειακή χώρα. Πρόσφατα είχα επισκεφθεί έναν Πορτογάλο φίλο μου και του εξηγούσα πως όταν βρίσκεσαι σε μεσογειακή χώρα, όποια κι αν είναι αυτή, νιώθεις σαν να είσαι σπίτι σου. Καταλαβαίνεις πως λειτουργούν οι άνθρωποι, οι πιο πολλοί έχουν μια συγκεκριμένη ηθική που τη διακρίνεις εύκολα και αν τη σέβεσαι, όλα κυλούν υπέροχα.
Ο Μποντλέρ, όσο έζησε, ήταν ένας περιθωριακός σαν εμένα, όσοι λένε πως τον θαυμάζουν σήμερα, αν ζούσαν στην εποχή του θα τον χλεύαζαν. Θα ήταν φίλος μαζί μου, όχι με τις ανώτερες τάξεις. Εμένα μου αρέσει ο Μποντλέρ γιατί μπορώ να κατανοήσω τα προβλήματα που είχε στη ζωή του.
— Πώς ακριβώς ξεκίνησες στον χώρο της rap;
Ήθελα απλά να εκφραστώ με αυτό τον τρόπο για να διασκεδάζω, όπως ένα παιδί π.χ. που παίζει ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα σε ηλικία 11 χρονών, θυμάμαι τότε είχα δει με έναν φίλο μου το «8 Mile» με τον Eminem και κολλήσαμε πολύ με τις στιχουργικές «μάχες». Αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι αντίστοιχο οι δυο μας, ετοίμασε ο καθένας τους στίχους του και βρεθήκαμε μετά το σχολείο για να κάνουμε το ίδιο. Μας είδαν κι άλλα παιδιά και συμμετείχαν αμέσως. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα σημαντικός, να είμαι στο επίκεντρο ενός πράγματος που αφορούσε πολλά άτομα, τα οποία έβλεπαν πως κάνω κάτι καλά.
— Και από αυτό πώς προέκυψε η επαγγελματική ενασχόληση;
Συνέχισα να διασκεδάζω με αυτό τον τρόπο ως τα 15 μου περίπου που συνειδητοποίησα πως αυτό που ήθελα περισσότερο τότε ήταν τα χρήματα. Άρχισα να κάνω διάφορες δουλειές, έβγαζα κάποια ικανοποιητικά χρήματα για την ηλικία μου, αλλά γρήγορα κατάλαβα πως ήθελα να επιστρέψω στη μουσική. Την αγαπούσα, ήταν αυτό που με έκανε να νιώθω καλύτερα, ο καλύτερος τρόπος για να εκφράζω τη χαρά και τη λύπη μου στους υπόλοιπους. Έκανα κάποιες freestyle ηχογραφήσεις και τις ανέβασα στο ίντερνετ και σύντομα ήρθε μια πρόταση από δισκογραφική εταιρία και μια συνεργασία με το Quai 54, το μεγάλο τουρνουά streetball που γίνεται στο Παρίσι, όπου μέσα σ' αυτό γίνονται μουσικές εκδηλώσεις. Συνεργάζομαι με τους διοργανωτές εδώ και 10 χρόνια. Χαίρομαι γιατί οι άνθρωποι που επέλεξα να συνεργαστώ δε μου έδωσαν οδηγίες για τη μουσική μου, ούτε μου απαγόρευσαν πράγματα. Με πήραν γι' αυτό που είμαι.
— Στην ταινία ο χαρακτήρας σου γίνεται συχνά θύμα εξαιτίας κοινωνικών προκαταλήψεων. Είναι κάτι που σου έχει συμβεί και στην πραγματικότητα;
Υπάρχει πολλή υποκρισία στην κοινωνία της Γαλλίας σε όλους τους τομείς. Η ελίτ της χώρας λέει για παράδειγμα «λατρεύουμε την ποίηση και τη φιλοσοφία ή διαβάζουμε μόνο Μποντλέρ». Μπούρδες. Ο Μποντλέρ, όσο έζησε, ήταν ένας περιθωριακός σαν εμένα, όσοι λένε πως τον θαυμάζουν σήμερα, αν ζούσαν στην εποχή του θα τον χλεύαζαν. Θα ήταν φίλος μαζί μου, όχι με τις ανώτερες τάξεις. Εμένα μου αρέσει ο Μποντλέρ γιατί μπορώ να κατανοήσω τα προβλήματα που είχε στη ζωή του. Πως είναι δυνατόν να λέει κάποιος χωρίς οικονομικά προβλήματα πως του αρέσει ο Μποντλέρ; Οι ίδιοι άνθρωποι κοροϊδεύουν οτιδήποτε δεν πλησιάζει τα στάνταρντ τους σήμερα. Στα προάστια, όπου και μεγάλωσα, έχουμε διαφορετική προφορά από τους ανθρώπους του κέντρου του Παρισιού και μας κοροϊδεύουν συνέχεια γι' αυτό. Στην αρχή αντιμετώπιζα τέτοιες συμπεριφορές με μίσος. Μετά κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να νιώθω έτσι. Αυτός που συμπεριφέρεται υποτιμητικά, συνήθως δεν είναι έξυπνος, απλά έχει το χρόνο και την άνεση να διαβάζει βιβλία. Όλοι μπορούν να διαβάσουν. Έξυπνος όμως είναι αυτός που γράφει, που δημιουργεί, που έχει κάτι να πει. Ήμουν πρόσφατα σε ένα τηλεοπτικό σόου με έναν κριτικό που του αρέσει να διαφημίζει συνήθως τις γνώσεις του και τον ρώτησα αν πραγματικά νιώθει έξυπνος επειδή απλά έχει γνώσεις. Ενοχλήθηκε γιατί απλά παίρνει πληροφορίες που δεν αγγίζουν τα συναισθήματά του, αν ένιωθε κάποια από όλα αυτά που διάβαζε δε θα είχε ενοχληθεί σε αυτό που του είπα.
— Στον χώρο σου είσαι αυτή τη στιγμή πετυχημένος, αλλά με το σινεμά δεν είχες κάποια σχέση. Πώς ακριβώς προέκυψε η συνεργασία;
Δε θα σου πω ψέματα, δε με προσέγγισαν επειδή με ήξεραν, ήθελαν ένα συγκεκριμένο ρόλο που έτυχε να ταιριάζει στο προφίλ μου. Έστειλαν από την παραγωγή προσκλήσεις σε πολλούς rappers σε όλη τη χώρα και βρέθηκα μαζί τους σε οντισιόν, όπου τελικά πήρα το ρόλο.
— Και όταν τελικά έγινε αυτό, πώς ήταν η εμπειρία των γυρισμάτων;
Στα γυρίσματα είχα πολύ χρόνο να δουλέψω και να παρουσιάσω τον ρόλο όσο καλύτερα μπορούσα. Νομίζω δεν υπάρχει η έννοια τελειότητα, δε μπορεί να είναι κάποιος τέλειος στο ρόλο του, προσπάθησα πάντως με όλες μου τις δυνάμεις. Θα ήθελα να συνεχίσω στον κινηματογράφο και κυρίως να βρω διαφορετικούς ρόλους. Τώρα έκανα το προφανές, είμαι ράπερ και έπαιξα έναν ράπερ. Πρόσφατα έπαιξα και σε άλλη μια ταινία που έκανα τον αστυνομικό και μου άρεσε πολύ που ήμουν κάτι τελείως ξένο από αυτό που είμαι. Θα ήθελα να κάνω κι άλλους ρόλους, για παράδειγμα μου αρέσει πολύ το «Rainman», θα ήθελα να έπαιζα έναν ρόλο σαν αυτό του Χόφμαν.
— Ποια είναι η σχέση σου με τον κινηματογράφο ως θεατής;
Βλέπω πολλές ταινίες, αλλά συνήθως κολλάω με μερικές που θεωρώ πια αγαπημένες μου. Μπορεί να δω 10 φορές την ίδια ταινία αντί να δω 10 διαφορετικές. Μου αρέσουν πολύ τα «Καλά Παιδιά» και το «Καζίνο» του Σκορσέζε, αλλά νομίζω η πιο αγαπημένη μου από όλες είναι το κορεάτικο «Oldboy», δε μπορώ να ξεχάσω ακόμη την ερμηνεία του πρωταγωνιστή.
— Στην ταινία που παίζεις είχες δίπλα σου ένα μεγάλο όνομα του γαλλικού σινεμά, τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Πως ήταν η συνεργασία σας;
Είναι ένα ιερό τέρας του κινηματογράφου και ποτέ στην ταινία δε με αντιμετώπισε σαν να είναι ανώτερός μου. Με προσέγγιζε με απλότητα ως συνάδελφο, και όταν μιλούσαμε ήταν συνήθως ήρεμος και πολύ ανοιχτόμυαλος σε όσα μου έλεγε. Η μόνη απόσταση που ένιωθα γεννιόταν από τη δική μου πλευρά, τον σεβόμουν λόγω ηλικίας και καριέρας και προτιμούσα να κάνω αστεία με άτομα της ηλικίας μου που ήταν στην παραγωγή. Του αξίζει όμως αυτός ο σεβασμός.
Η ταινία «Μια Βόλτα στη Γαλλία» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την One from the Heart.
