Ο Αστακός (The Lobster)

0

Μια μη συμβατική ερωτική ιστορία που λαμβάνει χώρα σε ένα κοντινό μέλλον όπου οι άνθρωποι που μένουν μόνοι, είτε επειδή χωρίζουν είτε επειδή πεθαίνει ο σύντροφός τους, συλλαμβάνονται και μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο. Εκεί είναι υποχρεωμένοι - σε διάστημα 45 ημερών- να βρούν κάποιον με τον οποίο ταιριάζουν και να γίνουν ζευγάρι. Αν δεν τα καταφέρουν μετατρέπονται σε κάποιο ζώο της επιλογής τους.

Όταν πεθαίνει η σύζυγος του Κόλιν Φάρελ και εκείνος αναγκάζεται να μεταβεί σε ένα ειδικό Ξενοδοχείο που προβλέπει η νομοθεσία της δυστοπικής, αχρονικής κοινωνίας και να βρει ταίρι μέσα σε 45 ημέρες, καλείται να επιλέξει ένα ζώο στο οποίο θα ήθελε να μεταμορφωθεί, σε περίπτωση που αποτύχει να ζευγαρώσει εκ νέου. Ο Φάρελ διαλέγει τον αστακό για το γαλάζιο αίμα του και την ικανότητά του να παραμένει γόνιμος μέχρι το τέλος της ζωής του. Η επιτροπή τον συγχαίρει για το ασυνήθιστο της επιλογής του, λέγοντάς του μάλιστα πως οι περισσότεροι θέλουν να γίνουν σκύλοι, γι' αυτό και ο κόσμος έχει γεμίσει από τα συγκεκριμένα ζώα, ενώ άλλα, όπως ο αστακός, είναι πλέον προστατευόμενα είδη!

Αδυνατώντας να προσαρμοστεί στη διαδικασία του αναγκαστικού συμβολαίου, ο Φάρελ καταφεύγει στο δάσος, στην ομάδα των Μοναχικών, όπου γνωρίζει τη Ρέιτσελ Βάις, κι από εκεί ξεκινάει η περιπέτειά τους, σαν κυνηγημένοι των κυνηγημένων, αφού και μέσα στο σύστημα των ανταρτών-μοναχικών υπάρχουν περιορισμοί και τιμωρίες. Για παράδειγμα, απαγορεύεται και εκεί το φλερτ και το σεξ, αν και επιτρέπεται ο χορός, μόνο όμως με υπόκρουση ηλεκτρονικής μουσικής και από ακουστικά – σε μια χαρακτηριστική, και θαυμάσια σεκάνς, όλοι χορεύουν στο δάσος, μόνοι τους, όπως κάνουν άλλωστε οι έφηβοι σήμερα, με μουσική που δεν φέρνει τα σώματα κοντά. Μέσα σε ένα τυπικά συμπαγές, ψυχρό, σχεδόν αντισηπτικό λανθιμικό σύμπαν (η Αγγλία ταιριάζει στην οπτική του) η χαραμάδα της αγάπης ανοίγει γενναία για τον Έλληνα σκηνοθέτη με το που ξεχύνεται στο δάσος και η δράση αλλάζει μορφή. Το θέμα του, όπως δήλωσε και ο ίδιος, είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, όπως και στις προηγούμενες ταινίες του. Στον Αστακό, το ζητούμενο είναι η αγάπη και η έκφρασή της που φτάνει μέχρι το θαύμα της αυτοθυσίας, σε έναν κόσμο που συνθλίβεται από κανόνες ζευγαρώματος, νόμους ισοπεδωτικούς για οποιονδήποτε θέλει να ζήσει τη ζωή του όπως επιθυμεί και αναγκάζεται να υποκρίνεται για να χωρέσει ως μετέωρο δέντρο στη γενική εικόνα, και τελικά να επιβιώσει.

Η τοπογραφία της ταινίας είναι εξαιρετικά σχεδιασμένη και οι ερμηνείες διαφοροποιούνται ενδεικτικά και ανάλογα με την ποσότητα του συναισθήματος που εκλύεται κάθε φορά για να προχωρήσει το δράμα. Κάτω από αυτή την έννοια, ο Φάρελ, η Βάις και οι υπόλοιποι αγγλόφωνοι ηθοποιοί υπηρετούν το ύφος με ερμηνευτική επιφύλαξη που δηλώνει συνεχή φόβο για τη λάθος λέξη – και το κάνουν καλά. Γύρω από τις σταθερές αξίες στο σινεμά του Λάνθιμου, την Αριάν Λαμπέντ στον ρόλο της καμαριέρας/βοηθού/διπλής πράκτορος (στον καλύτερο ίσως ρόλο της μέχρι τώρα) και την Αγγελική Παπούλια, που υποδύεται μια άκαρδη και βίαιη γυναίκα που αποζητά κι εκείνη ταίρι, ο Φάρελ και η Βάις ανταποκρίνονται περίφημα στο παιχνίδι ανάμεσα στον νατουραλισμό που γνωρίζουν καλά και σε μια προσεκτική κατάδυση στο απάνθρωπο παράλογο, χωρίς να χρειάζεται να επινοήσουν ακραίες ερμηνευτικές λύσεις. Το πιο ενδιαφέρον σημείο των ρόλων τους είναι η αόρατη ζώνη ανάμεσα στις επιθυμίες και στις συνέπειές τους.

Η ταινία είναι ένα σατιρικό, σουρεαλιστικό ρομάντσο με οξυδέρκεια στην παρατήρηση της ανθρώπινης ψυχής και το μαύρο χιούμορ σε φουλ φόρμα από τον μόνιμο σεναριογράφου του Λάνθιμου, Ευθύμη Φιλίππου, γύρω από την άτσαλη συμπεριφορά των αμήχανων τροφίμων του ζωολογικού κήπου που έχει πάρει το σχήμα του ξενοδοχείου και των γελοίων επιτηρητών τους. Ο Λάνθιμος το υποστήριξε με αυτοπεποίθηση και πλαστικότητα, δημιουργώντας μια απολυταρχία χωρίς τρελούς δικτάτορες και ειδικά εφέ, μια άθεη και απρόσωπη κοινωνία σε ειδυλλιακό φυσικό τοπίο, όπου η απειλή υφέρπει με αφύσικους τροπισμούς (με τη βιολογική και τη λογοτεχνική έννοια) σαν ένα καθαρόαιμο auteur θρίλερ, με πινελιές παραλογισμού στην αρχή, ρομαντική στροφή στο δεύτερο μέρος, παράδοξες λεπτομέρειες σε όλη τη διάρκεια και ανοιχτό φινάλε, που, όπως και στον Κυνόδοντα, υπονοεί σαφώς την αμφίσημη νίκη της επώδυνης επιλογής έναντι της δεσποτικής οργάνωσης. Στο μεταξύ, ο Λάνθιμος έχει προλάβει, για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του, να εμπλακεί και στο θέμα, εκτός από το να παρατηρεί σχολαστικά τους χαρακτήρες που συνήθως προσπαθούν να δραπετεύσουν.

Oscars Critics
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μπορείς να δεις τα πάντα»: Η ταινία της χρονιάς είναι ντοκιμαντέρ (και δεν μοιάζει με κανένα!)

Οθόνες / «Μπορείς να δεις τα πάντα»: Η ταινία της χρονιάς είναι ντοκιμαντέρ (και δεν μοιάζει με κανένα!)

Με τη συνδρομή του Λανς Οπενχάιμ, ο Νέιθαν Φίλντερ μάς παραδίδει ένα εγκεφαλικό θρίλερ, με εξαιρετικά υψηλό συναισθηματικό IQ, που εξερευνά τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την κατασκευή της και οδεύει ολοταχώς προς τα Όσκαρ.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
 Τinto Brass (1933-2026). Ο αχαλίνωτος ερωτογράφος του «Καλιγούλα»

Οθόνες / Τinto Brass (1933-2026): Ο αχαλίνωτος ερωτογράφος του «Καλιγούλα»

Ο αμφιλεγόμενος Ιταλός δημιουργός που παραλίγο να σκηνοθετήσει το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» ώθησε, εν μέρει ερήμην του, τον κινηματογραφικό ερωτισμό σε οργιαστικά άκρα με τον διαβόητο «Καλιγούλα».
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Ηλίας Γιαννακάκης και ο Γιάννης Οικονομίδης μιλάνε για την ταινία «Μάχη»

Οθόνες / «Ρε συ, Ηλία, πας να τα βάλεις με τα ιερά και τα όσια;»

Στη νέα ταινία του Ηλία Γιαννακάκη ένας αξιωματικός του ελληνικού στρατού γίνεται γυναίκα. Ο σκηνοθέτης συζητά με τον Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος συμμετέχει ως ηθοποιός, πώς τού γεννήθηκε η παράτολμη ιδέα.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Πιο λαμπερό από ποτέ! 10 + 1 επιλογές από το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Οθόνες / Πιο λαμπερό από ποτέ! 10 + 1 επιλογές από το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Ο βραβευμένος στις Κάννες «Μινώταυρος», η «Άγνωστη γυναίκα» της Μάι ελ-Τούκι, ελληνικές ταινίες που ξεχώρισαν διεθνώς, τιμητικά βραβεία στους Νίκο Γραμματικό και Σταύρο Ξαρχάκο: Το φετινό Φεστιβάλ λάμπει με μεγάλα ονόματα και απρόσμενες προβολές.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Πάτρικ Στιούαρτ (1940-2026): Ένας υπερήρωας με βρετανική φινέτσα

Απώλειες / Πάτρικ Στιούαρτ (1940-2026): Ένας υπερήρωας με βρετανική φινέτσα

Ο Sir Patrick δεν ήταν μόνο ο διακεκριμένος ερμηνευτής των σαιξπηρικών ρόλων, αλλά διέθετε αυτοσαρκαστικό χιούμορ, ως βέρος Βρετανός. Από τον καθηγητή στο X-Men μέχρι τον κυβερνήτη του Star Trek, απέδειξε πως η παιδεία και η αβίαστη ευγένεια είναι οι πραγματικές υπερδυνάμεις.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ευθύμης Kosemund-Σανίδης: «Για να φτάσει η ταινία στο κοινό χρειάζεται ένα πλαίσιο που μόνο η πολιτεία μπορεί να δώσει»

Οθόνες / Ευθύμης Kosemund-Σανίδης: «Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως μαγαζί. Το ίδιο και ο κινηματογράφος»

Ο Ελληνογερμανός σκηνοθέτης της βραβευμένης ταινίας «Ένας ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν», που συμμετέχει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μιλά για έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το χρήμα και την προσπάθειά του να δημιουργήσει έναν χώρο και χρόνο όπου μπορεί να γεννηθεί η αγάπη.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Οι σταρ μιας άλλης εποχής που ανακαλύπτει ξανά η Gen Z

Οθόνες / Iconic! Πώς η Gen Z ερωτεύτηκε τους παλιούς σταρ

Από την Τζέσικα Λανγκ και την Κάθι Μπέιτς στο «American Horror Story» μέχρι την Τζέιν Φόντα και τη Λίλι Τόμλιν στο «Grace and Frankie», ένα εντελώς διαφορετικό, νεανικό κοινό ανακαλύπτει ξανά και αποθεώνει ηθοποιούς που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ