Η Gen 260 είναι ένα μίνι φεστιβάλ μέσα στο φεστιβάλ, ένα φυτώριο νέων δημιουργιών που φέρνει στην Πειραιώς παραστάσεις έξι δημιουργών. Η Αλεξία Παραμύθα σκηνοθετεί στην παράσταση «CARCOMA» (5/6), μια ελεύθερη σκηνική μεταγραφή της ομώνυμης νουβέλας (σ.σ. σημαίνει σαράκι) της Ισπανίδας Λάιλα Μαρτίνεθ, όπου δυο ανώνυμες γυναίκες, μια γιαγιά και μια εγγονή, ζουν απομονωμένες, μέχρι που η εξαφάνιση ενός παιδιού στρέφει επάνω τους το βλέμμα της κοινότητας και την αδιάκριτη προσοχή των ΜΜΕ. Οι εξομολογήσεις τους μετατρέπονται σε ένα οικογενειακό παλίμψηστο σιωπής, ανδρικής και ταξικής φθοράς. Η παράσταση διερευνά πώς κληρονομείται το τραύμα, πώς η ταπείνωση, ο πόνος και η ντροπή εγγράφονται στο σώμα – που συγκρατεί και θυμάται πριν από τη γλώσσα.
Στην παράσταση «όμικρονγιώτα» (6/6) ο Γιάννης Διδασκάλου στήνει έναν μικρό, τρυφερό ύμνο στο Εμείς –και σε όλα τα επίθετά μας με όμικρον γιώτα–, βρίσκοντας στο θέατρο του παραλόγου το κατάλληλο έδαφος για να εκφράσει τη βαθιά ανθρώπινη αμηχανία και αγωνία που γεννά η μοναξιά.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκονται δυο άνθρωποι δεμένοι σε μια στενή και αινιγματική σχέση, απομονωμένοι σε έναν δικό τους κόσμο. Η δράση ξεδιπλώνεται ως ποιητική παραβολή πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.
«Ίσως αρκεί να συστηθούμε ξανά με το βλέμμα μας, ώστε να αφυπνιστεί μέσα μας, σαν ψίθυρος, εκείνη η ευαισθησία που άλλοτε μας έκανε να μοιάζουμε αληθινά “ανθρώπινοι”».
Ο Άρης Κακλέας διασκευάζει και σκηνοθετεί το έργο του Πέτερ Χάντκε «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» (7/6) ως μια εμπειρία αποξένωσης, όπου η πραγματικότητα ραγίζει και το νόημα παραμένει διαρκώς ανοιχτό. Σε ένα έργο το οποίο σφράγισε τη μεταπολεμική ευρωπαϊκή λογοτεχνία, αυτή η σκηνική πρόταση δεν επιχειρεί να αφηγηθεί γραμμικά το μυθιστόρημα αλλά να αποδώσει θεατρικά τον διαταραγμένο τρόπο με τον οποίο ο ήρωας αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Τέσσερις αφηγητές, παύσεις, επαναλήψεις, άλματα αντίληψης και η ζωντανή μεταμόρφωση του χώρου συνθέτουν ένα πεδίο διαρκούς αστάθειας, όπου τίποτα δεν παγιώνεται.
Μια έξωση προαναγγέλλει έναν επικείμενο πλειστηριασμό. Ένας ηλικιωμένος άνδρας μαζεύει τα πράγματά του, ενώ τον επισκέπτονται τεκμήρια μιας ολόκληρης ζωής (χαρές, σιωπές, απώλειες, καθημερινές τελετουργίες) που άνθησε μέσα σε τέσσερις τοίχους και τώρα ξεριζώνεται βίαια. Έμπνευση για την παράσταση «Πώς κατοικώ» (8/6) της Αρίστης Τσέλου έδωσε η μυθολογία του «Βυσσινόκηπου» του Αντόν Τσέχοφ, καθώς και οι πολλές μικρές και μεγάλες τραγωδίες που εκτυλίχθηκαν ύστερα από πλειστηριασμούς κατοικιών στο πλαίσιο της διαρκώς επιδεινούμενης παγκόσμιας στεγαστικής κρίσης. Όλα τα παραπάνω έχουν έναν κοινό παρονομαστή, μία από τις λίγες βεβαιότητες της ζωής που, όταν χάνεται, υποχωρεί εκκωφαντικά: το σπίτι.
Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Φρίντριχ Ντίρενματ, το έργο του Πάνου Ηλιόπουλου «Τούνελ» (9/6) πραγματεύεται μια διαδρομή μέσα στο σκοτάδι, με άγνωστο προορισμό. Σε μια εποχή ιλιγγιώδους και διαρκούς επιτάχυνσης, με το σώμα να είναι εγκλωβισμένο σε μια ήδη επιβεβλημένη κίνηση, αρνούμενο οτιδήποτε θα το ανάγκαζε να σταματήσει και να αφουγκραστεί, ο σκηνοθέτης προτείνει μια παύση: «Ίσως αρκεί να συστηθούμε ξανά με το βλέμμα μας, ώστε να αφυπνιστεί μέσα μας, σαν ψίθυρος, εκείνη η ευαισθησία που άλλοτε μας έκανε να μοιάζουμε αληθινά “ανθρώπινοι”».
Ο Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ) παρουσιάζει το «Παραμύθι των λύκων» (10/6): η πραγματική ιστορία μιας γυναίκας της Θεσσαλίας, ένα όνειρο που είδε ο εγγονός της, ο θάνατος του αδελφού της στον Εμφύλιο, ένα περιστατικό που έζησε ο γιος της, η παραλογή «Του νεκρού αδελφού», η «Μηχανή Άμλετ» του Μίλερ, η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Πάνω απ’ όλα, όμως, ένα παραμύθι για την ενδοοικογενειακή βία ως επίπτωση της πολιτικής βίας που γράφτηκε για να μιλήσει ακριβώς γι’ αυτήν και για να θέσει το ερώτημα: μπορεί τελικά ο άνθρωπος να σπάσει την αλυσίδα της βίας;
Όλες οι παραστάσεις θα παρουσιαστούν στον Χώρο Β της Πειραιώς 260.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LIFO.
