Αφού έπεσε ο οσκαρικός θόρυβος, το σινεμά ξαναφαίνεται από μέσα: στις παύσεις, στην αναμονή, στις στιγμές όπου κανείς δεν παίζει αλλά όλα εξακολουθούν να δουλεύουν. Οι φωτογραφίες του Atsushi Nishijima από το Marty Supreme, το Bugonia και άλλες ταινίες καταγράφουν ακριβώς αυτό το ενδιάμεσο σημείο, εκεί όπου η μυθοπλασία σταματά για λίγο και μένει μόνο ο μηχανισμός της.
Ο Atsushi Nishijima, γνωστός ως Jima, είναι από εκείνους τους ανθρώπους που βρίσκονται διακριτικά στο περιθώριο ενός γυρίσματος και τελικά βλέπουν κάτι που οι περισσότεροι χάνουν. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια έχει φωτογραφίσει ταινίες σκηνοθετών όπως ο Josh Safdie, ο Yorgos Lanthimos, η Ava DuVernay και ο Noah Baumbach, καταγράφοντας ηθοποιούς και συνεργείο ανάμεσα στις λήψεις, σε στιγμές συχνά εύθραυστες, αγχωμένες ή εντελώς άηχες.
Η αφορμή για το πρόσφατο portfolio ήρθε από το Marty Supreme, την ταινία εποχής του Josh Safdie με τον Timothee Chalamet και την Gwyneth Paltrow. Από εκεί ανοίγει μια μεγαλύτερη διαδρομή στο έργο του Nishijima, από το νευρικό, θορυβώδες σετ του Marty Supreme έως τον ψυχρό, αινιγματικό κόσμο του Bugonia του Λάνθιμου.
Αυτό που ξεχωρίζει στις εικόνες του είναι ότι δεν λειτουργούν μόνο ως υλικό προώθησης. Κρατούν μαζί δύο πράγματα: τη μυθοπλασία και την εργασία που τη στηρίζει. Οι ηθοποιοί εμφανίζονται μέσα στον κόσμο της ταινίας, αλλά στο ίδιο κάδρο μένουν τα φώτα, τα καλώδια, οι κάμερες, οι τεχνικοί, η αναμονή, οι μικρές διορθώσεις. Το σινεμά δεν χάνει τη γοητεία του· απλώς μετατοπίζεται από την έτοιμη εικόνα στη διαδικασία που την παράγει.
Στο Bugonia, αυτή η ματιά βγάζει κάτι σχεδόν εξωγήινο: η Emma Stone ανάμεσα στις λήψεις, το ξυρισμένο κεφάλι, η ομίχλη από το spray του μακιγιάζ, το αυστηρό τοπίο, οι κάμερες που δεν κρύβονται. Στο Marty Supreme, αντίθετα, όλα μοιάζουν πιο πυκνά, πιο νευρικά, πιο χαοτικά, σαν μια Νέα Υόρκη που εξακολουθεί να τρέχει ακόμη και όταν η λήψη έχει σταματήσει. Ο ίδιος ο Nishijima περιέγραψε μάλιστα τα σετ του Λάνθιμου με μια φράση που μένει: σαν την Ακρόπολη στην Αθήνα, αλλά χωρίς τουρίστες.
Ο Nishijima γεννήθηκε στην Ιαπωνία το 1977 και βρέθηκε σχεδόν τυχαία σε αυτή τη δουλειά, όταν μια πρώιμη συνεργασία με τον Derek Cianfrance τον οδήγησε αργότερα στο The Place Beyond the Pines. Από τότε η θέση του έμεινε ιδιόρρυθμη και μοναδική: αρκετά κοντά για να συλλάβει την ένταση ενός σετ, αλλά αρκετά αθέατος ώστε να μην τη διαταράσσει. Και ίσως αυτό ακριβώς κάνει τις εικόνες του να μοιάζουν τόσο αληθινές.
Ισως εκεί βρίσκεται και η αξία αυτών των φωτογραφιών τώρα, αμέσως μετά την οσκαρική περίοδο: θυμίζουν ότι ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο βραβεία, καμπάνιες και τελειωμένες σκηνές, αλλά και χρόνος, εργασία, σώματα, νεύρα και εκείνες οι σιωπηλές στιγμές όπου μια ταινία δεν παίζεται ακόμη, αλλά ήδη υπάρχει.
