Η Ευδοκία Ρουμελιώτη δεν ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός. Ως παιδί ήταν ντροπαλή και φανταζόταν να ασχολείται με το θέατρο ως θεατής ή κριτικός, όχι πάνω στη σκηνή. Η ζωή όμως την οδήγησε αλλού. Από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών βρέθηκε τελικά στη δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου και εκεί ανακάλυψε έναν χώρο που της έδινε κάτι που της έλειπε: την ελευθερία.
Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία ήρθε νωρίς. Στα είκοσί της, ο Μιχάλης Κακογιάννης την επέλεξε για τον ρόλο της Οφηλίας στον «Άμλετ» στο Εθνικό Θέατρο. Ήταν μια εμπειρία απαιτητική και γεμάτη άγχος. Όμως εκεί έμαθε κάτι που την ακολουθεί μέχρι σήμερα: ότι η εμπιστοσύνη που δείχνει κάποιος άλλος σε σένα μπορεί να σε σπρώξει να ξεπεράσεις τα όριά σου.
Πίσω από τη δημόσια εικόνα της ηθοποιού, υπήρχε πάντα μια βαθιά αγχώδης φύση. Από μικρή ένιωθε την ανάγκη να είναι «εντάξει με όλους», να μην απογοητεύει κανέναν. Αυτό το διαρκές στρες όμως συσσωρεύτηκε με τα χρόνια και μετατράπηκε σε κάτι πιο βαρύ. Όπως εξηγεί, το άγχος μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην κατάθλιψη.
Η απώλεια της μητέρας της, ξαφνικά και τραγικά, ήταν το σημείο καμπής. Τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από ειδικούς. Η ψυχοθεραπεία, όπως λέει σήμερα, υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έκανε ποτέ στον εαυτό της. Δεν άλλαξε ποια είναι αλλά τη βοήθησε να καταλάβει γιατί της συμβαίνουν κάποια πράγματα και να βρίσκει τρόπους να ηρεμεί το μυαλό της.
Μιλώντας πλέον χωρίς φόβο για την ψυχική υγεία, πιστεύει πως το μεγαλύτερο λάθος είναι το ταμπού γύρω από αυτή. Όπως φροντίζουμε το σώμα μας όταν πονάει, έτσι πρέπει να φροντίζουμε και την ψυχή μας.
Για την ίδια, η αυτογνωσία δεν είναι αδυναμία. Είναι μια μορφή ελευθερίας.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Μερόπη Κοκκίνη
Κάμερα - μοντάζ: Ελευθερία Λασκαρίδου
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
