Η ζωή έπαιξε πολύ άσχημο παιχνίδι στον νεαρό Dario Vitale. Ο σχεδιαστής που αψήφησε τη Miuccia Prada, παρατώντας την αγαπημένη της Miu Miu για να αποδεχτεί τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή στον Versace, βρέθηκε μέσα σε λίγους μήνες να υπηρετεί την πρώην αφεντικίνα του, η οποία στο μεταξύ είχε εξαγοράσει το brand από την Capri Holdings. Όσο κι αν η συλλογή που πρόλαβε να δείξει στον Versace υποσχόταν πολλά, η εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του είχε κλονιστεί και μια επιστροφή στον όμιλο Prada φάνταζε αδύνατη.
Στην πραγματικότητα, μάλιστα, προτού καν ο Versace περιέλθει επίσημα στην Prada, και ενώ ο Vitale σχεδίαζε ανυποψίαστος την πρώτη του συλλογή (στην ουσία προτού καν ακόμα φύγει από τη Miu Miu), ένα άλλο όνομα είχε αρχίσει να συζητιέται στους ηγετικούς κύκλους των δύο ιταλικών brands ως το πλέον κατάλληλο να ηγηθεί καλλιτεχνικά στον Versace, ενός σχεδιαστή περισσότερο καθιερωμένου, αξιόπιστου και σε σύμπνοια με τη δημιουργική κουλτούρα της Prada αλλά και με το όραμά της για το μέλλον του Versace.
Πρόκειται για τον Pieter Mulier, καλλιτεχνικό διευθυντή αυτήν τη στιγμή στον Alaia, έναν άνθρωπο που συνδυάζει εμπειρία και εμπορικό ένστικτο, κυρίως, όμως, ένα παρελθόν στο οποίο διασταυρώνεται με τον αγαπημένο συνεργάτη της Miuccia, τον Raf Simons, που ο Mulier δούλεψε στο προσωπικό του brand και στη συνέχεια τον ακολούθησε ως δεξί του χέρι σε πολλούς οίκους μόδας, όπως η Jil Sander (όπου ανέλαβε επικεφαλής των αξεσουάρ), ο Dior (εκεί ηγούνταν του ατελιέ) και ο Calvin Klein (το 2016, στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή).
Το Maison Alaia θα εξαντλήσει κάθε ρήτρα του συμβολαίου του με τον Mulier προτού τον αποδεσμεύσει, αφού χάρη σε εκείνον επανήλθε στην επικαιρότητα της μόδας, εξαργυρώνοντας την ιστορική του αίγλη και με εμπορική επιτυχία.
Ο διορισμός του δεν θα επιβεβαιωθεί παρά την ύστατη στιγμή, κι αυτό για πολλούς λόγους. Το ίδιο το Maison Alaia θα εξαντλήσει κάθε ρήτρα του συμβολαίου του με τον Mulier προτού τον αποδεσμεύσει, αφού χάρη σ' εκείνον επανήλθε στην επικαιρότητα της μόδας, εξαργυρώνοντας την ιστορική του αίγλη και με εμπορική επιτυχία. Με τον ήσυχο τρόπο που χαρακτηρίζει τους περισσότερους Βέλγους σχεδιαστές, ο Mulier φρέσκαρε το brand δουλεύοντας γύρω από νέα σχέδια σε τσάντες και παπούτσια αλλά και ένα δημιουργικό, όσο και ευπώλητο, πρετ-α-πορτέ, που έσπευσαν να κοπιάρουν πολλές fast fashion φίρμες.
O κόσμος της μόδας ήλπιζε ότι ο σχεδιαστής θα εδραίωνε αυτή την επιτυχία του για μερικές ακόμα σεζόν στον Alaia. Ωστόσο η Richemont, ενώ καρπώθηκε με χαρά το αυξημένο ενδιαφέρον γύρω από τον Alaia, είναι βέβαιο πως δεν θα πόνταρε ποτέ την ανάπτυξή της σε έναν οίκο μόδας, αφού παραμένει εστιασμένη στο hard luxury, δηλαδή τις κορυφαίες επωνυμίες πολυτελών ρολογιών και κοσμημάτων που της ανήκουν.
Για έναν σχεδιαστή, αντιθέτως, το «βαρύ» –έστω και κουρασμένο εμπορικά– όνομα του Versace αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα να αναγνωριστεί διεθνώς και να αγγίξει ένα ευρύ κοινό. Το «χτύπημα» της Prada αναγνωρίζει αυτήν τη δύναμη στον οίκο του Gianni και την ίδια στιγμή υπόσχεται μια ολόψυχη επένδυση στην ανάπτυξή του. Ο βετεράνος Mulier φαίνεται πως θα είναι η αρχή.
Το πότε παραμένει αδιευκρίνιστο, χωρίς να αποκλείεται να χρειαστούν μήνες για μια βελούδινη μετάβαση. Για την ώρα, ο σχεδιαστής προωθεί τη δουλειά του στον Alaia, ενώ στον Versace μια εσωτερική σχεδιαστική ομάδα ετοιμάζει τη συλλογή που θα παρουσιαστεί τον Φεβρουάριο στο Μιλάνο, ανεξάρτητα από το αν θα έχει ανακοινωθεί ως τότε ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής.
Σε περίπτωση που ο Mulier πάρει τελικά το χρίσμα, η σκηνή της μόδας στο Μιλάνο θα μοιάζει με εκτός έδρας παιχνίδι μιας ιδανικής Εθνικής Βελγίου, με τον Raf Simons πάντα στο σχεδιαστικό πλευρό της κυρίας Prada, τον Glenn Martens στον Margiela (αλλά και στην Diesel) και την εκπληκτική Meryll Rogge στη Marni.
Όσο για το πώς θα μοιάζει ο Versace στα χέρια του Mulier, μπορούμε να εικάσουμε ότι θα ακολουθήσει την τακτική Alaia –σεβασμός, αλλά χωρίς προσκόλληση στα αρχεία και έμφαση στα αξεσουάρ– εφόσον καταφέρει να τιθασεύσει την αειθαλή Donatella που πάντα θέλει να ανακατεύεται στον σχεδιασμό. Με τη σωστή στρατηγική στα αξεσουάρ, πάντως, οι αναλυτές της μόδας προβλέπουν ότι ο Versace στα χέρια του Μulier θα εξελιχθεί σε ένα εμπορικό φαινόμενο ανάλογο της Miu Miu την περασμένη δεκαετία.
«Δεν υπήρχαν πολλά brands που αγαπούσα στην εφηβεία μου. Με ξετρέλαινε ο Azzedine Alaia λόγω της εικόνας που προωθούσε. Ήταν ο πρώτος που δούλεψε με κορυφαίους φωτογράφους, ήδη από το 1984. Και βέβαια παρακολουθούσα τον Versace που εκείνην την περίοδο σχετιζόταν πολύ με τον Azzedine», έλεγε ο ίδιος ο Mulier σε συνέντευξή του στο «Interview» πέρσι τον Δεκέμβριο. «Η μόδα με σαγήνευε τότε, στις αρχές των ’90s, με τις εικόνες του Herb Ritts και του Bruce Weber και την ιδέα των σούπερ μόντελ που τότε ήταν πανίσχυρη», εξομολογήθηκε στην ίδια συνέντευξη στον φίλο του, Mel Ottenberg, διάσημο Αμερικανό στυλίστα και editor-in-chief του «Interview» από το 2021.
«Μέχρι τα 22 μου σπούδαζα αρχιτεκτονική και πάντα ως αρχιτέκτονα φανταζόμουν τον εαυτό μου. Στην επιτροπή της αποφοίτησής μου συμμετείχε ο Raf (σ.σ. Simons)… με πλησίασε και μου πρότεινε να μαθητεύσω δίπλα του. “Πιστεύω πως έχεις γεννηθεί για το σχέδιο μόδας”, επέμεινε. Κι έτσι έμεινα εκεί (από το 2002), κόβοντας μαζί του σχέδια στο χαρτί, ντραπάροντας και λίγο… Φτιάχναμε σιλουέτες με vintage κομμάτια που προϋπήρχαν. Τυπικός Raf, δηλαδή: κόβεις και πειραματίζεσαι, αναζητώντας μια νέα φόρμα. Αυτό εφαρμόζω, ουσιαστικά, και στον Alaia».
Η επανένωση του Mulier με τον Simons στον όμιλο Prada ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη μόδα των καθαρόαιμων σχεδιαστών –σε αντίστιξη με τη μόδα των marketeers και των στυλιστών–, των δημιουργών που δεν δειπνούν με τους σταρ, δεν αγαπούν τη φανταχτερή ζωή και δεν σχεδιάζουν ρούχα για να ευχαριστήσουν την πελατεία του high fashion. «Δεν είναι δουλειά μας να απευθυνόμαστε σε όλους. Ποτέ δεν δημιουργούμε με σκοπό να ικανοποιήσουμε το γούστο του κόσμου. Αυτό το κάνουν οι εμπορικές φίρμες… M’ αρέσει να μένω μόνος στο σπίτι μου στην Αμβέρσα, να ασχολούμαι με την κηπουρική, να μαγειρεύω για τους φίλους και να βγάζω βόλτα τον σκύλο μου», καταλήγει.
