ADVERTORIAL
Το σχολείο της μικρής Μαίρης έχει μόλις ανακοινώσει το ετήσιο μπαζάρ. Το κάλεσμα της δασκάλας βρίσκει τα παιδιά να ανυπομονούν. Μακράν η καλύτερη σχολική γιορτή του χρόνου, αυτό το παλιό έθιμο, που αναβιώνει από την ίδρυση του σχολείου έως και σήμερα. Γίνεται πάντα για καλό σκοπό φυσικά. Τα φετινά έσοδα θα διατεθούν για τη συντήρηση της αυλής και για την οργάνωση μιας μεγάλης, σχολικής εκδρομής. Με την καθιερωμένη, γεμάτη ζωντάνια ανακοίνωση από τη δασκάλα, η Μαίρη γυρίζει σπίτι γεμάτη ιδέες.
«Μπαμπά, πάμε να ψάξουμε στην αποθήκη;» Ο μπαμπάς της χαμογελά. Η αποθήκη μυρίζει σκόνη από τις αμέτρητες, στοιβαγμένες κούτες. Στολίδια, παιχνίδια, βιβλία. Ανάμεσά τους, η Μαίρη βρίσκει το πιο παλιό αγαπημένο της στολίδι — ένα μικρό αρκουδάκι με φθαρμένα αυτιά και ένα παγωμένο κουδουνάκι που έχει σκουριάσει. Το κρατά στα χέρια της και το κουνά ελαφρά. Ο ήχος του δεν μοιάζει με εκείνον που θυμάται. «Μπαμπά» λέει διστακτικά, «όλα αυτά είναι ωραία, αλλά δεν θα προτιμούσες να πάμε στο μπαζάρ κάτι που θα αρέσει σε όλους; Κάτι περισσότερο "ζεστό" και… φρέσκο;». Το κλίμα -μέσα και έξω- μεταβάλλεται ξαφνικά. Εκείνη η αίσθηση πως μια μικρή ιδέα μπορεί να γίνει κάτι πολύ πιο μεγάλο έρχεται και φωλιάζει μεμονωμένα στο μυαλό και των δύο.
Το επόμενο απόγευμα, στα καθιερωμένα Lidl ψώνια, η μικρή έρχεται παρέα με τον μπαμπά της. Το τελευταίο φως της ημέρας γλιστρά απαλά από τις τζαμαρίες. Ο ήχος από τα καρότσια σπάει την ησυχία και η Μαίρη περπατά αργά, παρατηρώντας τα χειμωνιάτικα φρούτα. Τα μήλα έχουν εκείνη τη γυαλιστερή όψη που σε κάνει να τα μυρίζεις χωρίς να το καταλάβεις. Την προσοχή της τραβά -όπως κάθε χρόνο- το ράφι με τα Favorina.
Μπισκοτάκια σε σχήμα αστεριού, σπιτάκια από ζύμη, γλάσο και κανέλα. «Αυτό είναι! Μπισκότα!», φωνάζει κοιτάζοντας τον μπαμπά της με βλέμμα που δεν σηκώνει αντίρρηση. «Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε τα γιορτινά;», αναρωτιέται εκείνος λιγάκι μπερδεμένος. «Όχι ακόμα. Αλλά μπορούμε να φτιάξουμε τα δικά μας. Για το μπαζάρ!» Η φωνή της ακούγεται γεμάτη σιγουριά, σαν να έχει ήδη δρομολογήσει τη «συνταγή» στο μυαλό της.
Αλεύρι, βούτυρο, ζάχαρη, αυγά, λίγη σοκολάτα, μέλι, και –μετά από σκέψη– μια χάρτινη σακούλα με φρέσκα μήλα. Τα τακτοποιεί προσεκτικά στο καρότσι, σαν να βάζει σε σειρά τα όνειρά της. Στο ταμείο, βγάζουν την παλιά πάνινη τσάντα που κουβαλούν πάντα μαζί. Η ταμίας τους χαμογελά. «Να σας πω, μυρίζει ήδη Χριστούγεννα εδώ μέσα, ε;» Το χαμόγελο της Μαίρης φτάνει μέχρι τα αυτιά. Ξέρει πως αύριο θα μυρίσει έτσι και ολόκληρο το σχολείο!
Το επόμενο πρωί, η αίθουσα πλημμυρίζει μυρωδιές. Τα παιδιά πλάθουν και ο αέρας γεμίζει σκόνη από το αλεύρι που αιωρείται παντού. «Χιονίζει!» φωνάζει κάποιος και όλοι γελούν. Η δασκάλα ρίχνει μια ματιά στο ταψί με τα πρώτα μπισκότα και λέει χαμογελώντας: «Έτσι όπως μυρίζει, δεν χρειάζεται διαφήμιση. Θα έρθει όλη η γειτονιά!» Η Μαίρη έχει σηκωμένα τα μανίκια και ένα ίχνος σοκολάτας στο μάγουλό της. Ένα παιδί αφήνει το παράθυρο μισάνοιχτο και η μυρωδιά βγαίνει προς την αυλή. Περαστικοί κοντοστέκονται, προσπαθώντας να μαντέψουν τι συμβαίνει.
Τα μπισκότα θα ψηθούν έπειτα λίγα-λίγα στον φούρνο του κυλικείου και το σχολείο θα γεμίσει με εκείνη την πυκνή, γλυκιά μυρωδιά που φέρνει μαζί της παιδικά χρόνια, αγκαλιές και γιορτές. Τελικά, η αγάπη έχει γεύση. Αλλά και μυρωδιά.
Ξημερώνει Σάββατο και το μπαζάρ είναι σχεδόν έτοιμο να ξεκινήσει. Τα παιδιά βάζουν τα μπισκότα σε μικρά σακουλάκια, δένουν κορδέλες, ζωγραφίζουν καρτούλες με ευχές. Σύσσωμη πλημμυρίζει μια αίσθηση ευτυχίας. Η δασκάλα κοιτάζει τη Μαίρη που σκουπίζει τα χέρια στη σαλοπέτα της. «Νομίζω πως αυτό είναι το πιο όμορφο μπαζάρ που κάναμε ποτέ», της λέει. Και αυτό ίσως είναι και το πιο όμορφο μάθημα βιωσιμότητας που δεν γράφτηκε ποτέ στον πίνακα. Γιατί, χωρίς να το καταλάβουν, τα παιδιά έφτιαξαν κάτι που είχε αληθινή μετρήσιμη αξία. Διαλέγοντας απλά και φρέσκα υλικά, που κουβαλούν κάτι από το -πραγματικά ρεαλιστικό- πνεύμα των ημερών: σεβασμό, μέτρο, χαρά.
Η βιωσιμότητα είναι μυρωδιά που γεμίζει την αίθουσα, τραπέζι που ενώνει και μπισκότο που τρώγεται ολόκληρο — χωρίς να αφήνει πίσω του περιττά ψίχουλα. Μόνο λίγη από τη μυρωδιά της αγάπης∙ αυτή που κρατά τη δική της αξία, ακόμη κι όταν το μπαζάρ τελειώσει και τα μπισκότα έχουν πια ξεπουλήσει. Γιατί εκείνο το ράφι στο σούπερ μάρκετ θα μυρίζει πάντα Χριστούγεννα. Mε λίγη σοκολάτα, λίγη φαντασία και μια μικρή Μαίρη να χαμογελά με τη φοβερή της ιδέα κάπου στο βάθος.
