ADVERTORIAL
Ήταν οι πρώτες εβδομάδες που το νέο κατάστημα Lidl στη Μεσαριά είχε ανοίξει τις πόρτες του. Ακόμη μύριζε καινούργιο. Τα καρότσια γυάλιζαν, οι διάδρομοι έμοιαζαν άψογα τακτοποιημένοι και οι συνάδελφοι χαμογελούσαν λίγο περισσότερο αυτές τις μέρες. Είχαν περάσει μήνες προετοιμασίας μέχρι να φτάσουν σε εκείνο το πρωινό. Τώρα απέμενε μόνο να γεμίσει με αυτό για το οποίο σχεδιάστηκε: ανθρώπους.
Ο Μανώλης είχε δουλέψει και στο προηγούμενο κατάστημα του νησιού. Είχε δει τη Σαντορίνη να αλλάζει πρόσωπο κάθε καλοκαίρι. Άλλοι έρχονταν για τρεις μέρες, άλλοι για έναν μήνα, άλλοι για μια ολόκληρη σεζόν. Εκείνος έμενε. Και κάπως έτσι, χωρίς ποτέ να το καταλάβει, άρχισε να γνωρίζει τους ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να τους ρωτήσει ούτε το όνομά τους. Τους γνώριζε από… τα καλάθια τους. Στην αρχή ήταν απλώς μια παρατήρηση. Μετά έγινε παιχνίδι. Και, με τα χρόνια, σχεδόν δεύτερη φύση. Ένα καλάθι μπορεί να πει περισσότερα απ' όσα λέει μια κουβέντα πέντε λεπτών.
Ο Μανώλης κάνει πάντα τον ίδιο μικρό γύρο πριν ανοίξουν οι πόρτες. Περνά από τον χώρο του Bake Off, όπου η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού προλαβαίνει πάντα τους πρώτους πελάτες, ρίχνει μια ματιά στα ψυγεία με τα φρούτα και τα λαχανικά, που εκείνη την ώρα μοιάζουν σχεδόν με έκθεση ζωγραφικής και καταλήγει στην είσοδο. Από εκεί βλέπει το πρωινό φως να μπαίνει από τις μεγάλες τζαμαρίες και να πέφτει πάνω στους λευκούς τοίχους. Για μια στιγμή, ξεχνά ότι βρίσκεται σε σούπερ μάρκετ. Θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε σύγχρονο κτίριο στο νησί. Μόνο που σε λίγα λεπτά, το ίδιο θα γεμίσει με εκείνα τα μεγάλα καρότσια που χωρούν μέσα τους ολόκληρη την καθημερινή ζωή.
Οι πρώτοι πελάτες μπαίνουν λίγο μετά τις οκτώ. Ένα νεαρό ζευγάρι. Αντηλιακό, δύο μεγάλες εξάδες νερό, φρούτα, ψωμί και ένας χάρτης του νησιού διπλωμένος πρόχειρα μέσα στο καλάθι. Εκείνη κρατάει ακόμη το ψάθινο καπέλο της, ενώ εκείνος κοιτάζει διαρκώς το κινητό προσπαθώντας να βρει που ακριβώς βρίσκεται το κατάλυμα. Ο Μανώλης χαμογελά. Πρώτη μέρα διακοπών. Την έχει δει αυτήν την εικόνα αμέτρητες φορές.
Λίγο αργότερα εμφανίζεται μια οικογένεια. Το καλάθι γεμίζει αργά, σαν να στήνεται από την αρχή μια μικρή καθημερινότητα. Γάλα, δημητριακά, φρούτα, ζυμαρικά, γιαούρτια, καρπούζι, παγωτά. Το μικρό αγόρι κρατά σφιχτά ένα κουτί μπισκότα και δεν το αφήνει από τα χέρια του μέχρι να σιγουρευτεί ότι θα φτάσει στο ταμείο. Η μητέρα προσπαθεί να θυμηθεί τι μπορεί να έχει ξεχάσει και ο πατέρας έχει ήδη αρχίσει να ξεφορτώνει τα ψώνια στον πάγκο του ταμείου. Ο Μανώλης δεν μπορεί να ακούσει τη συζήτησή τους. Δεν χρειάζεται. Οι οικογενειακές διακοπές έχουν πάντα τον ίδιο όμορφο, μικρό χαμό.
Πριν καλά-καλά περάσει μία ώρα, μπαίνει η κυρία Άννα. Δεν κάνει διακοπές. Δεν βλέπει το νησί σαν προορισμό. Είναι το σπίτι της. Ντομάτες, αγγούρια, λίγο ψωμί, γιαούρτι και φρούτα. Σχεδόν τα ίδια κάθε φορά. Με τον Μανώλη ανταλλάζουν μια καλημέρα, όπως κάνουν οι άνθρωποι που γνωρίζονται καλά. Εκείνη έχει απλώς αλλάξει κατάστημα. Όχι διαδρομή. Αλλά ούτε και συνήθειες.
Το μεσημέρι εμφανίζονται τρεις νεαροί που δουλεύουν στο νησί για τη σεζόν. Γεμίζουν το καλάθι τους γρήγορα και με φειδώ, λες και τους περιμένει ήδη η επόμενη βάρδια. Καφές, νερά, γιαούρτια, φρούτα, ζυμαρικά. Τα μάτια πέφτουν πάνω στις καλές προσφορές. Γελούν δυνατά, η όρεξη τους για καλοκαίρι υπερβαίνει στο τσακ την κούραση της δουλειάς. Κι αυτό το τσακ φαίνεται να αρκεί.
Κάποιοι προτιμούν να περάσουν μόνοι τους από τα self-check out. Θέλουν να προλάβουν την παραλία, το καράβι ή ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα. Άλλοι περιμένουν υπομονετικά στο ταμείο, μόνο και μόνο για να ανταλλάξουν δύο κουβέντες με την αγαπημένη τους ταμία. Ο Μανώλης έχει παρατηρήσει πως, ακόμη και στην εποχή των υψηλών ταχυτήτων, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν με τίποτα να χαλαλίσουν μια ακόμη χαμογελαστή καλημέρα.
Καθώς περνά η μέρα, το κατάστημα αλλάζει συνεχώς. Οι διάδρομοι γεμίζουν διαφορετικές γλώσσες. Τα παιδιά τρέχουν σχεδόν με κλειστά μάτια προς τα παγωτά. Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού μπλέκεται με την υγρασία της θάλασσας και των βρεγμένων μαγιό. Το πάρκινγκ γεμίζει και αδειάζει ξανά. Το καινούργιο κτίριο έχει ήδη αρχίσει να χάνει εκείνη την αίσθηση του νέου. Πλέον μοιάζει σαν να ήταν πάντα εκεί.
Λίγο πριν σχολάσει, ο Μανώλης βγαίνει για λίγο έξω. Ο ήλιος χαμηλώνει αργά πάνω από το νησί. Σκέφτεται πως οι περισσότεροι απ’ όσους πέρασαν εκείνη τη μέρα από το κατάστημα θα θυμούνται τη Σαντορίνη από ένα ηλιοβασίλεμα στην Οία, μια φωτογραφία με βουκαμβίλιες στο background ή μια βουτιά σε κάποια φοβερή παραλία. Εκείνος θα τη θυμάται αλλιώς.
Από εκείνο το παιδί που κάθε Αύγουστο ψηλώνει λίγο ακόμα, αλλά συνεχίζει να διαλέγει το ίδιο παγωτό. Από το ζευγάρι που φτάνει κάθε χρόνο με την ίδια ανυπομονησία της πρώτης φοράς. Από την κυρία Άννα που δεν χάνει ποτέ την εβδομαδιαία της στάση, όσο κι αν το νησί μεταβάλλεται γύρω της. Και τότε συνειδητοποιεί πως ένα κατάστημα δεν γίνεται μέρος ενός τόπου τη στιγμή που ανοίγει. Γίνεται μόνο την ημέρα που οι άνθρωποι σταματούν να το βλέπουν ως καινούργιο και αρχίζουν, χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, να γράφουν μέσα του τις δικές τους μικρές ιστορίες. Και αυτό είναι το μόνο πράγμα που μετατρέπει κάτι απολύτως καινούργιο σε καθημερινή ζωή. Σε μια μέρα ζωή… στο νησί.
