ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΑΚΑΒΡΙΑ και κακόγουστη η επίκληση του ρητού «ουδέν κακόν αμιγές καλού» για κάτι τόσο ολέθριο και απάνθρωπο όπως μια γενοκτονία που συμβαίνει σε ζωντανή μετάδοση, θα τολμούσε όμως ίσως να πει κανείς ότι, αν μη τι άλλο, η Γάζα ξεκαθάρισε οριστικά κάποια πράγματα και διέλυσε, επίσης οριστικά, κάποιες ανθεκτικές ψευδαισθήσεις. Κυρίως για τα πραγματικά κίνητρα και τις γνήσιες αντιλήψεις πολλών «φιλελεύθερων» (ακόμα και «κεντροαριστερών») συμπολιτών μας που ένας-ένας και μία-μία έχουν εξελιχθεί σε ξέφρενοι φετιχιστές της πιο κυνικής αντίδρασης. Χλευάζουν (ακόμα) κάποιον σαν τον Τραμπ, αυτό είναι το άλλοθι και η ασφαλιστική τους δικλείδα, μια μέρα όμως θα τον έχουν ξεπεράσει σε μισαλλοδοξία και ρατσισμό και θα είναι απλά Τρίτη.
Δεν θυμάμαι άλλη διεθνή «σύρραξη» ή άλλο παγκόσμιο γεγονός στην πρόσφατη ιστορία – δηλαδή στην ιστορία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – να έχει προκαλέσει τόσες τριβές και τόσο διχασμό. Όμως ο διχασμός δεν είναι πάντα κακό πράγμα. Κάποια στιγμή η οριστική ρήξη με κάποιους ανθρώπους είναι μοιραία όσο και λυτρωτική. Σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν διαφωνίες και συμβιβασμοί αλλά υπάρχουν και όρια. Η στήριξη του Ισραήλ, συχνά με οριακά (ή και καθόλου) συγκαλυμμένες ρατσιστικές τσιρίδες, καθώς αυτό κορυφώνει μια εκστρατεία εξολόθρευσης που καταλύει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, είναι ένα τέτοιο όριο.
Ξέρουμε τι συνέβη στους Παλαιστίνιους. Ξέρουμε τι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους. Ξέρουμε τι θα συμβεί στους Παλαιστίνιους. Αλλά είναι ευκολότερο να προσποιούμαστε.
Σπανίως στην δωδεκαετή (παρότι μοιάζει πολύ παραπάνω) παράλληλη ζωή μου στα social media είχα κάνει τον κόπο να κάνω ανθρώπους ‘unfriend’, τον τελευταίο καιρό όμως ο «εξαγνισμός» έχει πάρει φωτιά. Όχι ότι έχει κάποιο σοβαρό νόημα αυτό, απλά δεν αντέχει πια το στομάχι μου τόσο «διαφορετικές» απόψεις. Και, σε κάθε περίπτωση, πολλά μπορεί να ανεχτεί κανείς, αλλά πάει πολύ να σε αποκαλεί στα μούτρα σου ο (νεο)ακροδεξιός εσμός, «αντισημίτη». Και όχι μόνο «αντισημίτη», αλλά και ενδεχομένως «εθνοπροδότη» που υπονομεύει τις στενές επαφές τρίτου τύπου της χώρας μας με το Ισραήλ, το οποίο είναι αντίπαλος της Τουρκία και συνεπώς ο νέος κολλητός μας, ασχέτως αν ο ηγέτης του χαρακτηρίζεται τεχνικά ως εγκληματίας πολέμου ακόμα και από τους μετριοπαθείς κύκλους.
Τουλάχιστον έχουν καταπέσει τα προσχήματα. Τουλάχιστον, όπως σημειώνει σε ένα από τα τελευταία άρθρα του που έχει τίτλο “A Genocide Foretold” («Μια προαναγγελθείσα γενοκτονία») ο βραβευμένος με Πούλιτζερ Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Κρις Χέτζες, «δεν μπορούμε πλέον να επικαλούμαστε άγνοια. Ξέρουμε τι συνέβη στους Παλαιστίνιους. Ξέρουμε τι συμβαίνει στους Παλαιστίνιους. Ξέρουμε τι θα συμβεί στους Παλαιστίνιους. Αλλά είναι ευκολότερο να προσποιούμαστε. Να προσποιούμαστε ότι το Ισραήλ θα επιτρέψει την ανθρωπιστική βοήθεια. Να προσποιούμαστε ότι θα υπάρξει κατάπαυση του πυρός. Να προσποιούμαστε ότι οι Παλαιστίνιοι θα επιστρέψουν στα κατεστραμμένα σπίτια τους στη Γάζα. Να προσποιούμαστε ότι η Γάζα θα ανοικοδομηθεί. Να προσποιούμαστε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα διοικήσει τη Γάζα. Να προσποιούμαστε ότι θα υπάρξει η λύση των δύο κρατών. Να προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει γενοκτονία… Μια γενοκτονία, η οποία δεν λέει κάτι μόνο για το Ισραήλ, αλλά και για εμάς, για τον δυτικό πολιτισμό, για το ποιοι είμαστε, από πού προερχόμαστε και τι μας καθορίζει. Λέει ότι η περίφημη ηθική μας και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ένα ψέμα. Ένα ψέμα που πλέον είναι αδύνατο να συντηρηθεί…».
