ΕΝΑΣ ΒΑΣΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ που το Μουντιάλ προκαλεί τόσες εξάψεις και τόσες συγκινήσεις, πέρα από το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, είναι το γεγονός ότι δεν πρόκειται για ομάδες που μπορεί να αποτελούν «θρησκεία» ή «ιδεολογία» για τους οπαδούς τους αλλά συγχρόνως είναι και ανώνυμες εταιρείες με σύνθετα και ασαφή ιδιοκτησιακά καθεστώτα, αλλά εθνικά αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα που αναπόφευκτα σέρνουν μαζί τους τα ήθη και τις αμαρτίες των χωρών που εκπροσωπούν.
Προφανώς, άλλο η χώρα, άλλο η κυβέρνηση και άλλο η ομάδα που εμφανίζεται με το εθνόσημο στο γήπεδο. Οι «ουδέτεροι» όμως, εκείνοι και εκείνες δηλαδή που δεν συμμετέχει η χώρα τους σ’ έναν αγώνα (και αποτελούν τη μεγάλη τηλεοπτική πλειοψηφία), πρέπει να βρουν κάποιον να υποστηρίξουν, γιατί έτσι έχει πιο πολύ νόημα, ειδικά στον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης, ένα κορυφαίο οικουμενικό event. Και τα κριτήρια για την επιλογή συχνά δεν είναι ποδοσφαιρικά, αλλά πολιτισμικά και πολιτικά. Τέτοιου είδους περιεχόμενο προσφέρει μπόλικο η αντιπαράθεση της Ισπανίας με την Αργεντινή την Κυριακή στη Νέα Υόρκη, σ΄ έναν αγώνα που αναμένεται να κρατήσει για ώρες, ακόμα και χωρίς παράταση ή/και πέναλτι, λόγω των ξεχειλωμένων «διαλλειμάτων ενυδάτωσης» και του ενδιάμεσου σόου της Shakira.
Συγχρόνως, οι οπαδοί της κατηγορούνται για πλήθος ρατσιστικών συμπεριφορών και συνθημάτων, ενώ ακόμα και οι ίδιοι οι παίκτες ξεδίπλωσαν μέσα στο γήπεδο «αλυτρωτικό» πανό (για τις νήσους Μαλβίνες ή Φόκλαντς) μετά τον νικηφόρο αγώνα ενάντια στην Αγγλία.
Όχι ότι ήταν ποτέ πραγματικά «αντικαθεστωτική» (κάθε άλλο), κουβάλαγε όμως πάντα μια υβριδική αύρα αλητείας και χαρίσματος που συγκινούσε πολύ κόσμο και πολλούς «ανένταχτους». Σ’ αυτό το Παγκόσμιο Κύπελο όμως, η Αργεντινή του Τσε Γκεβάρα και του Ντιέγκο Μαραντόνα έφτασε να ενσαρκώνει, εντός και εκτός γηπέδου, πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ποδοσφαιρική δύναμη, την καθεστηκυία τάξη και την εξουσία (της FIFA, αλλά και γενικώς), τραμπουκίζοντας κάθε αντίπαλο και κερδίζοντας στην πορεία – ειδικά μετά την επεισοδιακή επικράτηση επί της Αιγύπτου – την υποστήριξη σύσσωμης της κυβέρνησης Νετανιάχου. Συγχρόνως, οι οπαδοί της κατηγορούνται για πλήθος ρατσιστικών συμπεριφορών και συνθημάτων, ενώ ακόμα και οι ίδιοι οι παίκτες ξεδίπλωσαν μέσα στο γήπεδο «αλυτρωτικό» πανό (για τις νήσους Μαλβίνες ή Φόκλαντς) μετά τον νικηφόρο αγώνα ενάντια στην Αγγλία.
Την Κυριακή το βράδυ (ώρα Ευρώπης), στον τελικό απέναντι στην υψηλής κλάσης Ισπανία, ο «ιδιοσυγκρασιακός» Πρόεδρος της Αργεντινής Χαβιέ Μιλέι, ο πιο θερμός υποστηρικτής του Ισραηλινού πρωθυπουργού στην αμερικανική ήπειρο, θα κάτσει πιθανότατα πλάι στον ακροδεξιό μέντορά του, Ντόναλντ Τραμπ, ευελπιστώντας να πανηγυρίσουν μαζί τον τέταρτο τίτλο της «Albiceleste» και να αποθεώσουν τον Μέσι στον «τελευταίο χορό» του. Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέντρο Σάντσεθ, την κεντροαριστερή κυβέρνηση του οποίου ο Μιλέι έχει χαρακτηρίσει ως «σοσιαλιστικά αποβράσματα», δεν θα παραστεί στον τελικό, αφήνοντας την επίσημη εκπροσώπηση της χώρας στον βασιλιά Φίλιππο και στον Χαβιέ Μπαρντέμ, ο οποίος θα έχει την ευκαιρία να υπενθυμίσει για άλλη μια φορά, με κάποιο τρόπο, στο παγκόσμιο κοινό τη γενοκτονία στη Γάζα.
