— Soraya, πες μου λίγο, γιατί σου αρέσουν τόσο τα αμάξια;
Μου αρέσουν τα οχήματα γενικά. Το κυριότερο όμως είναι το αυτοκίνητο. Έχεις δει την ταινία Titane; Είναι ένα παράδειγμα transhumanism, της σχέσης ανθρώπου και μηχανής. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν πρόκειται μόνο για την τεχνολογία αλλά και για το πώς ο άνθρωπος συνδέεται με αυτήν. Στην ταινία, η γυναίκα, μετά από ένα ατύχημα, αντί να φοβηθεί τα αμάξια, τα ερωτεύεται, έχει σχέση με αυτοκίνητο και μένει έγκυος, γεννάει μια μηχανή. Είναι πολύ artistic και, για μένα, όταν τη βλέπεις, βγάζει νόημα. Πάντα είχα σύνδεση με το αυτοκίνητό μου, ειδικά στην Κύπρο. Αν πάθαινε κάτι, θα θρηνούσα σαν να έχασα άνθρωπο. Είναι σαν να είναι το «babe» μου.
Η κουλτούρα των μηχανών και των μηχανολόγων στη Λεμεσό, όπου μεγάλωσα, ήταν πολύ έντονη. Ο κόσμος γύρω μου, οι παρέες, το παιχνίδι με τα μηχανάκια, όλα αυτά μού άνοιξαν τους ορίζοντες. Και τώρα θέλω να ανακτήσω αυτή την εικόνα. Ίσως είναι και αντίδραση, γιατί πάντα ήταν ανδροκρατούμενος ο χώρος. Θέλω να είμαι η πρώτη που θα κάνει ταπισερί αυτοκινήτων στην Κύπρο. Θέλω να φτιάχνω ρούχα για αυτοκίνητα, όχι για ανθρώπους.
«Δεν λέω ότι είμαι ''sustainable designer'', γιατί είναι δύσκολο να το διατυμπανίζεις έτσι απλά. Είμαι υπέρ της διαφάνειας και μου αρέσει να δείχνω τι κάνω χωρίς greenwashing. Χρησιμοποιώ υλικά που άλλοι πετάνε, όπως ταπετσαρίες από αυτοκίνητα, δέρματα και δερματίνες. Είναι τρελό, τα πετάνε!»
Από μικρή ήμουν προγραμματισμένη να είμαι δημιουργική, είχα καλλιτεχνική πλευρά. Πάντα ήξερα ότι θα ασχοληθώ με το fashion design. Μεγαλώνοντας, συνέδεσα δύο αγαπημένα μου παιχνίδια: τις Polly Pocket, που είχα όλη την ντουλάπα τους και τις έπαιρνα στο σχολείο και τις έντυνα, και τα εργαλεία του παππού μου, που ήταν κι αυτός σαν κι εμένα, μάζευε πράγματα από παντού. Συγκεκριμένα, είχαμε ένα τραπέζι με τη μέγγενη που το είχε φτιάξει αυτός, και όλα τα εργαλεία. Αυτά τα δυο μαζί εξηγούν πολύ καλά το πώς είμαι σήμερα. Η δουλειά μου είναι πια η ρακοσυλλογή. Είμαι «ρακοσυλλέκτρια» full! Και ο πατέρας μου το ίδιο. Η μάνα μου μας λέει πως έχει βαρεθεί να μαζεύει τα σκουπίδια μας.
Από τα 12 μου το όνειρό μου ήταν να σπουδάσω στο University of the Arts London (UAL) και ό,τι έκανα πάντα ήταν προς αυτή την κατεύθυνση. Οι σπουδές μου ήταν στο Fashion Design Technology (Womenswear) στο London College of Fashion. Ήταν σημαντικό για μένα το σκέλος της τεχνολογίας και του τεχνικού κομματιού σε πατρόν, tailoring, ακόμα και digital fashion. Μετά τον Covid άρχισα να παρατηρώ τα υλικά γύρω μου πιο προσεκτικά. Βρήκα ένα πατάκι αυτοκινήτου με γεωμετρικά σχήματα και μια ιδιαίτερη υφή, το έραψα στο χέρι και το ερωτεύτηκα. Δεν ήξερα καν ότι θα μπορούσα να το δουλέψω στη ραπτομηχανή. Από εκεί ξεκίνησαν όλα.
Δεν είναι ότι το υλικό έχει κάποια βαθιά συμβολική έννοια, απλώς μου αρέσει. Δεν ξεκίνησα με μια ιδέα και την έκανα υλικό, το υλικό με πήγε στην ιδέα. Όμως, όταν βρίσκω αυτό που με εμπνέει, είναι σαν να ανοίγει το μυαλό μου σε μια άλλη διάσταση. Αναρωτιέμαι τι υφή μπορεί να δημιουργηθεί, πού μπορεί να μπει στο σώμα. Όταν μιλάω με άλλους designers, βλέπω πόσο διαφορετική είναι η προσέγγισή μου. Κάποιοι θέλουν να πάνε με αυτό που πουλάει, με τις collections, με το τι συμβολίζει κάτι στην αγορά. Εγώ δεν ακούω αυτό. Ίσως είναι προνόμιο που έχω τον χρόνο και τον χώρο να κάνω αυτό που μου αρέσει, και όποιος το εκτιμήσει…
Πάντα μου έλεγαν «σιγά μη φορέσει κανείς αυτά τα πράγματα», πολλοί το λένε ακόμα, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν ξεκίνησα να κάνω αυτό για να γίνω αποδεκτή. Μου αρέσει που μπορεί κάποιος ο οποίος δεν ανήκει σε κάποιον συγκεκριμένο κύκλο να πάρει κάτι δικό μου και να το φορέσει. Θέλω τα «freaks» αλλά και τα πιο «κλισέ» άτομα της γειτονιάς να το αγαπήσουν. Όταν κάποιος φοράει κάτι από παλιά υλικά, κάνει reclaim κάτι που θα πήγαινε στα σκουπίδια. Το sustainability για μένα είναι το πιο σημαντικό. Στη διαδικασία που ακολουθώ εγώ, δεν είναι αυτοσκοπός αυτό που κάνω να ακολουθεί ένα trend, αν και μπορεί να συμβαδίζει αισθητικά. Δεν μιλάμε μόνο για την εμφάνιση αλλά και για τη διαδικασία. Δεν λέω ότι είμαι «sustainable designer», γιατί είναι δύσκολο να το διατυμπανίζεις έτσι απλά. Είμαι υπέρ της διαφάνειας και μου αρέσει να δείχνω τι κάνω χωρίς greenwashing. Χρησιμοποιώ υλικά που άλλοι πετάνε, όπως ταπετσαρίες από αυτοκίνητα, δέρματα και δερματίνες. Είναι τρελό, τα πετάνε!
Είναι κάτι που με απασχολεί γενικά. Για παράδειγμα, πέρσι και πρόπερσι, στην Black Friday, βγήκαμε με φίλες μου στην Ερμού και μοιράζαμε στατιστικά στον κόσμο για να τον ενημερώσουμε για την υπερκατανάλωση. Κάναμε και κάλεσμα online ‒ και δεν ήρθε κανείς. Κανείς! Ήταν σοκαριστικό. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Και οι εργαζόμενοι στα μαγαζιά έμοιαζαν δυστυχισμένοι, το έβλεπες στα πρόσωπά τους. Ήταν θλιβερό.
Όταν είδα τα designs μου να παρουσιάζονται σε διεθνείς σκηνές, ήταν κάτι μεγάλο για μένα. Όταν με προσέγγισε η στυλίστρια της Julia Fox δεν ήξερα καν ποια ήταν. Ήταν πολύ έντονη περίοδος, με δύο μήνες δουλειάς στο studio χωρίς καθόλου ζωή. Δεν ήξερα πώς δουλεύουν αυτά τα πράγματα, αλλά τελικά με βρήκαν και ήταν συγκινητικό. Όσο για την Ελλάδα, θέλω να ντύνω μόνο την Τάμτα. Στον ελεύθερό μου χρόνο κάνω μαθήματα ντραμς. Είναι το μόνο μουσικό όργανο που μπορώ να παίξω τεχνικά και αισθητικά. Θα ήθελα να παίζω jazz. Μου αρέσει επίσης το progressive metal. Και γενικά μου αρέσουν soundtracks από ταινίες, όπως το π – το 3,14. Με εμπνέουν πολύ τα μαθηματικά. Έχω αναπτύξει και το δικό μου μαθηματικό sequence και η ιδέα είναι να το δώσω σε άλλους καλλιτέχνες για να το ερμηνεύσουν με τον δικό τους τρόπο. Τώρα βγάλαμε και μια συλλογή κοσμημάτων με την Evgenia Zembyla, βασισμένη σε νομίσματα της Δυναστείας των Οροντιδών, απ’ όπου προέρχεται και το επίθετό μου. Μου αρέσει να αστειεύομαι πως προέρχομαι από βασιλική γενιά. Είχα επεξεργαστεί και το αντίστοιχο λήμμα στη Βικιπαίδεια, προσθέτοντας το όνομά μου, αλλά ένας editor με έκανε ban…
— Πώς ήταν το παιδικό σου δωμάτιο;
Το δωμάτιό μου ήταν γεμάτο πόστερ Hannah Montana και ήταν τιρκουάζ – γενικά πολύχρωμο. Τώρα ο χώρος μου είναι ολόασπρος με μπαρόκ λεπτομέρειες και διάφορα είδη τέχνης. Με ηρεμεί το ολόασπρο, δεν μπορώ τα πολλά πολλά.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
