ΗΤΑΝ ΑΛΛΟΚΟΤΗ, ΠΑΡΑΤΑΙΡΗ και ανάρμοστη η εικόνα του μικρού γιου του Ίλον Μασκ στο Οβάλ Γραφείο ενώ ο πατέρας του πραγματοποιούσε όρθιος (σαν ερμηνευτής ή stand up κωμικός) το επίσημο ντεμπούτο του ως επικεφαλής της υπηρεσίας κυβερνητικής αποτελεσματικότητας (DOGE) και ο Ντόναλντ Τραμπ καθόταν ελαφρώς παράμερα, χαρίζοντας προσωρινά τουλάχιστον στον «ειδικό συνεργάτη» του τα φώτα της δημοσιότητας. Μόνο που αυτά μάλλον τα κέρδισε τελικά ο μικρός, το μικρό όνομα του οποίου είναι «X Æ A-12» – ένας συνδυασμός φανερών και κρυπτικών συμβολισμών που περιλαμβάνουν αναφορές σε διάφορα φουτουριστικά φετίχ των γονιών του, από την Τεχνητή Νοημοσύνη ως τη μουσική του Burial – αλλά όπως έχει δηλώσει ο πατέρας του, σα να λέει «δεν είμαστε και εντελώς για τα σίδερα», οι γονείς του τον αποκαλούν χαϊδευτικά και για χάρη συντομίας απλώς «X».
Δεν έχουν πλάκα όλα αυτά, ούτε γραφικά είναι, ούτε ένα κακό όνειρο που τελειώνει το πρωί.
Αυτό το παιδάκι μπορεί να είναι ο Εωσφόρος ή το «μωρό της Ρόζμαρι» (παρότι ως γνωστόν η μαμά του είναι η Grimes, κατά κόσμον Κλερ Μπουσέ), μπορεί όμως και να είναι ο Μεσσίας. Όλα είναι πιθανά στη δυστοπική σουρεάλα που ζούμε (και ο δρόμος προβλέπεται μακρύς κι αλλόκοτος). Αυτό το παιδάκι έχει ήδη παραστάσεις που μοιάζουν εντελώς εξωπραγματικές που μπορεί να το διαμορφώσουν με τέτοιο τρόπο ώστε κάποτε, σαν ήρωας αρχαίας τραγωδίας, να στραφεί ο ίδιος ενάντια στον πατέρα του, ο οποίος παρότι έχει άλλα έντεκα παιδιά, κυκλοφορεί δημοσίως, άγνωστο γιατί, μόνο με τον Χ, ακόμα και σε εντελώς ενήλικες περιστάσεις, προκαλώντας την απόγνωση της Grimes που και χθες δήλωσε ότι έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά και δεν ξέρει πια τι να κάνει.
Τι γνώμη έχουν για όλη αυτή την «ανωμαλία» οι απλοί άνθρωποι που κουράστηκαν υποτίθεται από την περιφρόνηση την οποία είχαν δεχτεί με τη σέσουλα από τις διεφθαρμένες, φιλελεύθερες, «woke» ελίτ και αποφάσισαν να στηρίξουν ολόψυχα τόσο εκκεντρικά ακραίες προσωπικότητες σαν τον Τραμπ – ή τον Μασκ κατ΄ επέκταση, όσο κι αν ο δεσμός τους είναι βέβαιο ότι θα περάσει από σαράντα κύματα που θα τα λουστούμε όλα εμείς; Και μόνο η ιδέα ότι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια (τουλάχιστον) θα πρέπει να ασχολούμαστε καθημερινά με τέτοιου είδους ειδήσεις και τέτοιου είδους προβοκάρισμα (ή δούλεμα, κοινώς), σε συνδυασμό με την επέλαση της νέας, «ριζοσπαστικής» δεξιάς ανά τον πλανήτη που γοητεύει φανερά πλέον και πολλούς κεντρώους, κεντροδεξιούς ή ακροκεντρώους, μπορεί να κάνει κάποιον να κατεβάσει οριστικά τα ρολά στην ενημέρωση και να στραφεί στον αναχωρητισμό – ή στον σκληρό ακτιβισμό. Θέλω να πω, δεν έχουν πλάκα όλα αυτά, ούτε γραφικά είναι, ούτε ένα κακό όνειρο που τελειώνει το πρωί.
