Η χρονική στιγμή ήταν εξαιρετικά ατυχής. Μόλις λίγες ημέρες αφότου παρακολούθησε τον σύζυγό της, τον 81χρονο Τζο Μπάιντεν, να «χάνεται» στο προεδρικό ντιμπέιτ, στο στούντιο του CNN στην Ατλάντα, η δρ Τζιλ Μπάιντεν εμφανίστηκε στο τεύχος Αυγούστου της αμερικανικής Vogue. Το εξώφυλλο την παρουσιάζει αγέρωχη, μακάρια, λουσμένη με την ευεργετική λάμψη της Άνα Γουίντουρ. Η ατάκα που συνοδεύει τη φωτογραφία της είναι επίσης εντυπωσιακή: «Εμείς θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας» (We will decide our future).
Έχει γίνει σχεδόν ιεροτελεστία για τις Πρώτες Κυρίες να φωτογραφίζονται για το εξώφυλλο της Vogue. Με την αξιοσημείωτη εξαίρεση της Μελάνια Τραμπ, στην οποία δεν δόθηκε ποτέ το προνόμιο, για τις περισσότερες Πρώτες Κυρίες είναι θέμα χρόνου το πότε θα δεχτούν την κλήση από το περιοδικό. Αυτή ήταν η τρίτη εμφάνιση της Μπάιντεν. Μάλιστα πρόκειται για το δεύτερο εξώφυλλό της κατά τη διάρκεια της πρώτης προεδρικής θητείας του συζύγου της, δείγμα του ενθουσιασμού της Γουίντουρ για την ομάδα Μπάιντεν, προς χάρη της οποίας διοργάνωσε fundraiser στο Λονδίνο τον περασμένο μήνα.
Η εικόνα, που τραβήχτηκε από τον διάσημο Καναδό πορτρετίστα Norman Jean Roy, προβάλλει μια τυπική Vogue περσόνα: το μαλλί της κυρίας Μπάιντεν είναι τέλειο στο στυλ της ιδανικής δασκάλας-μαμάς και από τα αυτιά της κρέμονται δύο τιρκουάζ μπάλες. Φοράει λευκό ταγιέρ Ralph Lauren που αποπνέει δύναμη αλλά συγχρόνως και ικεσία. Μοιάζει «προεδρική» και αναδύει αυτοπεποίθηση.
Ακόμα κι έτσι όμως, μετά τις πρόσφατες καταστροφικές εμφανίσεις του συζύγου της, είναι δύσκολο να μην την παρομοιάσει κανείς με κάποιο είδος ιατρικής βοηθού –«η γυναίκα με τη λευκή ρόμπα»– ή, ακόμα χειρότερα, με την καλοκάγαθη διευθύντρια μιας πολυτελούς δομής ηλικιωμένων. Οι αντιδράσεις υπήρξαν συγκλονιστικά αρνητικές. Οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν βιτριολικοί στα σχόλια τους. Οι Δημοκρατικοί εντελώς σαστισμένοι.
Μετά την πανωλεθρία στο προεδρικό debate, η Vogue έσπευσε να επικοινωνήσει με την κυρία Μπάιντεν για μια απαραίτητη συμπλήρωση, για το διαδίκτυο έστω. «Δεν θα αφήσουμε αυτά τα 90 λεπτά να καθορίσουν τα τέσσερα χρόνια που είναι Πρόεδρος», δήλωσε εκείνη. «Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε». Ο Πρόεδρος Μπάιντεν «θα κάνει πάντα το καλύτερο για τη χώρα», πρόσθεσε.
Εν τω μεταξύ, η μικρή πρόσβαση στα ενδότερά τους που επέτρεψαν οι Μπάιντεν στο περιοδικό βρίσκει την Τζιλ να αναβλύζει δημοκρατική πεποίθηση, να τα δίνει όλα στην καριέρα της ως εκπαιδευτικός, να μάχεται για την αναπαραγωγική υγεία των γυναικών και για την προεκλογική εκστρατεία του συζύγου της.
«Η δημοκρατία κινδυνεύει», επαναλαμβάνει στις διάφορες συγκεντρώσεις, ενώ συγχρόνως εμφανίζεται απολύτως αποφασισμένη να κάνει το μήνυμα να ακουστεί. Δεδομένης της συγκυρίας όμως, το μήνυμα μοιάζει ξεκούδουνο και ανειλικρινές. Δύσκολα συγκρατεί κανείς το αυθόρμητο γέλιο διαβάζοντας: «Ο Τζο είναι πραγματικά ο ομιλητής ανάμεσά μας, εγώ ακούω κυρίως».
Η συνέντευξη ολοκληρώνεται μάλλον πρόωρα για να μπορέσει να περάσει η Τζιλ χρόνο με τον Potus [President of the US] στο σπίτι τους στο Γουίλμινγκτον. Εκεί, το ζεύγος «περνάει ένα ολόκληρο πρωινό μαζί, μόνο με καφέ, ξέρετε, μιλώντας...», όπως μας λέει η Flotus [First Lady of the US] με τρόπο που θυμίζει επίσκεψη σε παππού ή γιαγιά σε ίδρυμα.
Μια εβδομάδα είναι πολύς χρόνος στην πολιτική – στον κόσμο των μηνιαίων εκδόσεων, μπορεί να είναι μια αιωνιότητα. Η Vogue έχει ένα ιστορικό σε ό,τι αφορά τον ατυχή και κακομελετημένο συγχρονισμό. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το «Ρόδο της ερήμου», όπως ήταν ο τίτλος του προφίλ που είχε κάνει το περιοδικό το 2010 για την «αγρίως δημοκρατική», όπως την χαρακτήριζε, Άσμα αλ Άσαντ, σύζυγο του δικτάτορα Μπασάρ Άσαντ, το καθεστώς του οποίου θα ξεκινούσε μια άγρια καταστολή του μη βίαιου κινήματος διαμαρτυρίας της Συρίας λίγο μετά τη δημοσίευση; Αυτό το άρθρο έχει διαγραφεί από το διαδίκτυο και ελάχιστα αντίτυπα του τεύχους κυκλοφορούν ακόμη εκεί έξω.
Αλλά στην εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είναι πολύ πιο δύσκολο να εξαλειφθεί ένας τόσο ατυχής τίτλος στο εξώφυλλο. Μετά την πανωλεθρία στο προεδρικό debate, η Vogue έσπευσε να επικοινωνήσει με την κυρία Μπάιντεν για μια απαραίτητη συμπλήρωση, για το διαδίκτυο έστω. «Δεν θα αφήσουμε αυτά τα 90 λεπτά να καθορίσουν τα τέσσερα χρόνια που είναι Πρόεδρος», δήλωσε εκείνη. «Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε». Ο Πρόεδρος Μπάιντεν «θα κάνει πάντα το καλύτερο για τη χώρα», πρόσθεσε.
Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να νιώσει κάποια συμπάθεια για τη Γουίντουρ, από την άλλη όμως η schadenfreude [χαιρεκακία] είναι πιο έντονο συναίσθημα. Σε αυτή την εποχή των υπερ-ελεγχόμενων συνεντεύξεων (και μπορεί κανείς μόνο να φανταστεί τις ατελείωτες διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν πριν από αυτήν τη διείσδυση στα «άδυτα» του Λευκού Οίκου) είναι απολαυστικό να βλέπεις κάτι τόσο πολύ σκηνοθετημένο να πηγαίνει τόσο στραβά. Λιγότερο ενθουσιασμό προκαλεί το αφήγημα της Πρώτης Κυρίας. Και μόνο η ιδέα ότι η Τζιλ Μπάιντεν είναι κάποιου είδους θηλυκός Μακιαβέλι που ψιθυρίζει στο αυτί του Προέδρου, αποτελεί ένα αβάσταχτα βαρετό και μισογυνικό σενάριο.
Με στοιχεία από The Financial Times
