Μετά το hype που προηγήθηκε, το «Dragon Season» του Slogan είναι μάλλον απογοητευτικό

Για το «Dragon Season», το νέο άλμπουμ του Slogan Facebook Twitter
Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ ότι ο άνθρωπος που έχει κυκλοφορήσει το «1988» βρήκε το θράσος να (προσπαθήσει να) δημιουργήσει hype για μια τέτοια κυκλοφορία. Φωτ.: Κωνσταντίνος Μόσχος
0



Ο ΔΙΣΚΟΣ
 ΤΟΥ SLOGAN κυκλοφόρησε μια στιγμή που μολονότι δεν περίμενα να έρθει ποτέ, κάπως ανυπομονούσα, είχα μια περιέργεια για το τι θα φτάσει τελικά στ' αυτιά μου (αν τελικά έφτανε).

Αφενός, ο Slogan έχει κυκλοφορήσει δύο καινοτόμα κλασικά άλμπουμ, το «Ακούς το αύριο» και το «1988» (το οποίο θεωρώ ως το ελληνικό «Rodeo»). Αφετέρου, μετά από αυτά τα δύο άλμπουμ έχουμε την κυκλοφορία του «Big Chunes», το οποίο, με εξαίρεση κάποια highlights, όπως το «IG», το «G-Shit» και το «Playah», έχει κριθεί αρνητικά από το κοινό, και δικαίως. Πέραν του ότι πλέον κυκλοφορεί χειρότερη μουσική από αυτήν που κυκλοφορούσε παλιότερα, δημιουργεί ανησυχίες και το γεγονός ότι επηρεάζεται αρνητικά από τις απόψεις του κόσμου, απ' οπουδήποτε και αν προέρχονται αυτές (σχόλια σε meme pages και αλλού). Αυτό το ενδιαφέρον για το public figure του, άραγε, θα είναι κάτι που θα τον ωθήσει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό ή θα τον εμποδίσει να ρισκάρει με τον ήχο του;

Με αυτό που άκουσα συμπεραίνω πως ο Slogan είτε δεν έχει γύρω του ομάδα που να τον στηρίζει ή είναι σε έναν κύκλο μόνο με yes men (ακόμα χειρότερο).

Γενικά, η κυκλοφορία του δίσκου αυτού αποτελεί την do or die στιγμή της καριέρας του. Ένας κακός δίσκος θα σημαίνει πως ο Slogan θα (παρα)μείνει στη μνήμη του ευρέος κοινού ως ένα meme, ως κάποιος που κάποτε ήταν καλός, έγινε crypto investor, θα έβγαζε «τρεις δίσκους το 2021» και πολλά ακόμη running gags του ελληνικού κοινού. Αντίθετα, ένας καλός δίσκος θα είναι η δικαίωσή του και το απόλυτο crowd silencer. Το game winner τρίποντο σε παιχνίδι εκτός έδρας. Επιπλέον, με έναν καλό δίσκο μπορώ να δω τον Slogan να χτίζει ένα momentum και να αρχίζει να βιοπορίζεται ξανά μέσω της μουσικής του.

Για το «Dragon Season», το νέο άλμπουμ του Slogan Facebook Twitter

Από τα singles φαίνεται πως o Slogan δεν έχει πάρει στα σοβαρά τη στιγμή αυτή. Αν και το «I know u» και το «Για Πάντα» με τον RAF είναι ωραία κομμάτια, δείχνουν ότι χρειαζόταν πολύ περισσότερη προσπάθεια για να φτάσουν το potential τους. Η συμπερίληψη των «So Fresh» και «Thugga» ως singles στον δίσκο με απογοητεύει, γιατί το πρώτο κομμάτι το θεωρώ ανεκδιήγητο και το δεύτερο ανήκει στο 2020 και με κάνει να σκέφτομαι πως με αυτό μάλλον ήθελε να στρογγυλοποιήσει τον αριθμό των κομματιών στα είκοσι.

Έχοντας ακούσει τον δίσκο, μπορώ να πω πως έχω απογοητευτεί. Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ ότι ο άνθρωπος που έχει κυκλοφορήσει το «1988» βρήκε το θράσος να (προσπαθήσει να) δημιουργήσει hype για μια τέτοια κυκλοφορία. Outdated απ' όλες τις απόψεις οι παραγωγές, το delivery, οι μπάρες. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι αυτό που ήταν φρέσκο και καινοτόμο το 2016-2018, το 2024 πλέον έχει μπαγιατέψει. Μπορώ να διασκεδάσω με κάποια κομμάτια και ειδικά με τα hooks τους (αγαπημένο το «ALYX»), ωστόσο αδυνατώ να καταλάβω τον λόγο και τον σκοπό των καθυστερήσεων της κυκλοφορίας του δίσκου. Πού ακριβώς δαπανήθηκε αυτός ο χρόνος; Ούτε πολύπλοκες παραγωγές ακούμε ούτε κάποιο concept που για να μας δοθεί ολοκληρωμένο χρειαζόταν να αντικατασταθούν κομμάτια στο tracklist. Περιμέναμε χρόνια και πήραμε ένα dump 20 (16) κομματιών, τα οποία είναι, στην καλύτερη, άνω του μετρίου.

Άκρως απογοητευτική είναι και η θεματολογία του δίσκου. Κατά τη διάρκειά του ακούμε τον Slogan να επιδεικνύεται: ποιος είναι, πόσο ψηλά είναι, η πλούσια ζωή που κάνει, τα υπάρχοντά του. Θα περίμενε κανείς από έναν καλλιτέχνη ετών 35, του οποίου τα νούμερα στη μουσική έχουν πέσει, έχει πλέον γίνει meme για τους περισσότερους και, όπως προείπα, αντιμετωπίζει μια στιγμή do or die στην καριέρα του, να κάνει μια πιο introspective κυκλοφορία και να μας μιλήσει γι' αυτά τα ζητήματα· όχι να συνεχίσει να είναι μια σκιά του παλιού του εαυτού.

Με αυτό που άκουσα συμπεραίνω πως είτε δεν έχει γύρω του ομάδα που τον στηρίζει ή ότι είναι σε έναν κύκλο μόνο με yes men (ακόμα χειρότερο). Δεν θα έγραφα καν τo review, ωστόσο πρέπει κάποιος να του πει ότι δεν είναι αυτός ο Slogan που θαυμάζαμε, ότι η κυκλοφορία αυτή ήταν ένα λάθος. Και είναι θλιβερό το ότι αυτός ο κάποιος κατέληξε να είναι ένας τυπάκος που του αρέσει να γράφει και απλώς έτυχε να ακούσει τον δίσκο πριν από τη κυκλοφορία του.

Ολόκληρο το «Dragon Season» μπορείς να το ακούσεις εδώ:



         

Μουσική
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το φαινόμενο «Manos»: O πιο δημοφιλής Έλληνας YouTuber κατάφερε να κατακτήσει και την κορυφή του Spotify

Μουσική / Manos: O πιο δημοφιλής Έλληνας YouTuber κατακτά και την κορυφή του Spotify

Για εκατομμύρια παιδιά και εφήβους ο Manos δεν ήταν απλώς ένας YouTuber αλλά ένας ψηφιακός φίλος. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το πρώτο του βίντεο, μιλά για τη σχέση ζωής με το κοινό του, τις δυσκολίες της πρόωρης δημοσιότητας, την προσωπική του επανεκκίνηση και τη θεαματική είσοδό του στη μουσική με τις επιτυχίες «Baby» και «Κενό».
M. HULOT
Γιώργος Κανέλλης - Discobole

Οι Αθηναίοι / Γιώργος Κανέλλης: «Το Discobole δεν ήταν ένα απλό κατάστημα»

Από τα παιδικά του χρόνια στο Παλαιό Φάληρο ως το άνοιγμα του θρυλικού «Discobole», κι απ’ τη μετάβαση στην ψηφιακή εποχή ως τη σημερινή αναγέννηση του βινυλίου – ο άνθρωπος πίσω από το σημαντικότερο δισκάδικο της πόλης αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Έλενα Λεώνη: «Βαριέμαι να είμαι συνέχεια σωστή»

Μουσική / Έλενα Λεώνη: «Βαριέμαι να είμαι συνέχεια σωστή»

Με το εξαιρετικό ντεμπούτο άλμπουμ της, «1.», και το viral «Βαριέμαι πολύ», η Έλενα Λεώνη μετατρέπει την πίεση που προκαλούν οι προσδοκίες και η ανάγκη να είναι διαρκώς παραγωγική σε σύγχρονη ελληνική ποπ που συνδυάζει παράδοση, συναίσθημα και προσωπική ελευθερία.
M. HULOT
Queer Ranch Festival: Μια «queer ουτοπία» με την ελευθερία των rave parties

Μουσική / Queer Ranch Festival στη Λέσβο: Μια «queer ουτοπία» με την ελευθερία των rave parties

Τέσσερις θηλυκότητες έβαλαν το ταλέντο και τις επαφές τους και έφτιαξαν ένα φεστιβάλ στην Ερεσό της Λέσβου που συγκεντρώνει άτομα από όλο τον πλανήτη και τα εισιτήριά του γίνονται sold out μέσα σε μισή ώρα.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
O Luke Slater έπαιξε το καλύτερο set της χρονιάς στο SMUT

Μουσική / O Luke Slater έπαιξε το καλύτερο set της χρονιάς στο SMUT

Μετά από μια άνιση σεζόν, ο Βρετανός DJ δεν μας άφησε να πάρουμε ανάσα παίζοντας ένα minimal techno set που αντλούσε από όλα τα είδη ηλεκτρονικής μουσικής και δεν θύμιζε τίποτα απ' όσα έχεις ακούσει ως τώρα.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΟΥΡΛΑΚΟΣ
HorsegiirL: Η πιο WTF περσόνα που είδαμε τελευταία στη μουσική

Μουσική / HorsegiirL: Η πιο WTF περσόνα που είδαμε τελευταία στη μουσική

Μισή άνθρωπος και μισή άλογο, η 26χρονη Γερμανίδα DJ και παραγωγός φέρνει στην ηλεκτρονική μουσική κάτι σχεδόν ξεχασμένο: την καθαρή διασκέδαση, το χάος και την ελευθερία τού να μην παίρνεις τον εαυτό σου υπερβολικά στα σοβαρά.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
 «Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα για το σουξέ»

Lifo Videos / Σταμάτης Κραουνάκης: «Στα 70 μου, δεν έχω όρεξη για καβγάδες»

Σ’ ένα διάλειμμα από τις πρόβες της «Λυσιστράτης», ο Σταμάτης Κραουνάκης μοιράζεται αναμνήσεις από τη διαδρομή του, σχόλια για ανθρώπους της τέχνης και της πολιτικής και πρακτικές επιβίωσης για τα χρόνια που έρχονται.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
59’ με τη VASSIŁINA

Μουσική / VASSIŁINA: «Έχω πάρει έμπνευση από τις drag queen φίλες μου»

Στον πυρήνα της σύγχρονης ελληνικής avant-pop, η VASSIŁINA δεν φοβάται να χαθεί για να επαναπροσδιοριστεί, μετατρέποντας την αβεβαιότητα, το τραύμα και τη ρευστή φύση της ταυτότητας σε μια έντονα βιωματική καλλιτεχνική εμπειρία.
M. HULOT
Ο fakemink δεν είναι απλώς hype, είναι το πιο καλοσχεδιασμένο glitch της νέας ραπ σκηνής

Nothing Days / Ο fakemink δεν είναι απλώς hype, είναι το πιο καλοσχεδιασμένο glitch της νέας ραπ σκηνής

Από ένα υπνοδωμάτιο στο Έσεξ σε σκηνές όπως το Wireless Festival και το Coachella, ο 20χρονος δημιουργός ξεχώρισε χάρη στην εμμονική παραγωγικότητά του, σχεδιάζοντας, εκτός από τη μουσική, και τον μύθο του.
M. HULOT
Νέλλη Σεμιτέκολο, πιανίστρια

Οι Αθηναίοι / Νέλλη Σεμιτέκολο: «Όταν μεγαλώνεις και γερνάς, κάθε χρόνο κάτι χάνεις»

Χωρίζει τη ζωή της πριν και μετά τον Χρήστου και πριν και μετά τον Γρηγόρη. Την πιο συγκινητική στιγμή της καριέρας της την έζησε σε συναυλία κατά τη διάρκεια της χούντας, παίζοντας το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Η πιανίστρια Νέλλη Σεμιτέκολο αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ