ADVERTORIAL
Λιθόστρωτα καλντερίμια, πίστες καλυμμένες με χιόνι, ξύλινες γκλίτσες και ιστορίες σε ντόπια γλώσσα. Το πολλά υποσχόμενο break της Λένιας ήρθε πολύ αργότερα από το κανονικό, κάπου στις αρχές του έτους. Προορισμός της το Μέτσοβο και τα ορεινά χωριά της Ηπείρου. Η ημέρα περιλάμβανε εξορμήσεις, λαογραφικά μουσεία, κήποι και μετσοβίτικες πίτες. Ο ανεμοστρόβιλος των Χριστουγέννων είχε περάσει, αφήνοντας πίσω του μόνο ντόπιους και κάμποσους φυσιολάτρες ταξιδιώτες. Στο φημισμένο τοπικό καφενείο, η κυρία Ανθούλα προσφέρει λευκό κρασί στο χαμηλό ποτήρι, παρέα με τον απλοϊκό, μα πεντανόστιμο μεζέ της. Μακριά από γκουρμέ γεύσεις, fancy εστιατόρια και γκλίτερ. Φρέσκα ρόδια στη φρουτιέρα του ξύλινου μπαρ, σαλάτα από φρέσκο παντζάρι, όσπρια, λαδερά και ασίγαστο κουβεντολόι. Η τέχνη της απλότητας.
Ένα ξεχασμένο δεντράκι στέκει ακόμα δίπλα στην τηλεόραση. Παρακολουθώντας ένα ντοκιμαντέρ για την Ήπειρο και τρώγοντας το γαλοτύρι της. Το (γευστικό) ταξίδι και ο προορισμός του. Δύο σε ένα. Στην κουζίνα της κυρίας Ανθούλας, που αχνοφαίνεται πίσω από τον ψηλό πάγκο, αποτυπώνεται ακατέργαστη η επιστήμη της απλότητας. Η Λένια ανακαλύπτει μέσα από τον φακό της μηχανής της χρώματα και σκιές της καθημερινότητας. Μεγάλες επαναχρησιμοποιούμενες σακούλες από τα «Λιντ στα Γιάννινα» δεσπόζουν γεμάτες μέχρι πάνω με προμήθειες. Τα ψώνια λαμβάνουν χώρα μια στο τόσο και ο ανεφοδιασμός φουσκώνει τα ντουλάπια, παραμένοντας πάντα εντός του ήδη περιορισμένου budget, που εντείνεται στην «αναβροχιά» της μετά-των-γιορτών εποχής. Το μόνο δρομολόγιο που αξίζει για την νοικοκυρά. Η ίδια έχει ριζώσει στο χωριό από επιλογή, εδώ και τριάντα χρόνια.
Στο ψυγείο-βιτρίνα το χειροποίητο γλυκό τελειώνει από νωρίς, πλάι στον μεσημεριανό καφέ. Παρόλα αυτά, η παραδοσιακή γαλατόπιτα από τα χεράκια της κυρίας Ανθούλας τρατάρεται κάθε βράδυ ανελλιπώς -μετά τους κρασομεζέδες- σε σκαλιστό πιατάκι. Το καλύτερο επιδόρπιο! Η ανυπέρβλητη αξία μιας γεύσης που απλώνεται ανάμεσα σε λεπτοδιπλωμένα φύλλα από χέρια σπιτικά, σαν αυτά της μαμάς. «Δεν γίνεται να σε φουσκώσει τέτοιο φαγητό!», επιβεβαιώνει η μαγείρισσα. Η Λένια περνάει το τελευταίο βράδυ της στο καφενείο. Αναχωρώντας, η κυρία Ανθούλα της κρεμάει μια τσάντα καλούδια από τον ώμο. Εκλεκτό τσίπουρο καθαρό από ετικέτες και επεξεργασία, κουλούρια σπιτικά και μερικά κομμάτια από τη ζεστή πίτα στο αλουμινόχαρτο. «Πάρε κι αυτήν τη μετσοβίτικη συνταγή, στην υπογράφει η Ανθούλα!», θα πει σκίζοντας μια σελίδα από το τεφτέρι της.
Η επιστροφή στην Αθήνα μυρίζει ξύλο από τζάκι και μαλακό τυρί. Η χειρόγραφη συνταγή μπαίνει στο συρτάρι και η εβδομάδα προσαρμογής για τη Λένια είναι όσο δύσκολη την είχε φανταστεί. Το σαββατοκύριακο βρίσκει τον χρόνο να εμφανίσει τις φωτογραφίες που τράβηξε και μια μυρωδιά από βούτυρο και φρεσκοψημένο ψωμί στη θράκα της θυμίζει το τσαλακωμένο χαρτί. «Γιουβέτσι της Ανθούλας». Η Λένια συνειδητοποιεί διαβάζοντας τη συνταγή πως το ψυγείο της παραμένει όσο άδειο ήταν κι ακριβώς πριν το ταξίδι. Πρέπει να αναλάβει δράση. Τσεκάρει τις προσφορές στο Lidl Plus και φεύγει με το αυτοκίνητο για να αγοράσει τα απαραίτητα. Το μηνιαίο πορτοφόλι του Γενάρη αποτελεί και για εκείνη -όπως και για τους περισσότερους- μια πρόκληση. Στα καθιερωμένα ψώνια, προστίθενται τα υλικά για το φημισμένο γιουβέτσι. Ζουμερό μοσχαρίσιο κρέας, χυλοπίτες Μετσόβου, φρέσκια ντομάτα και ρίγανη που μοσχοβολά βουνό. Το εκλεκτό τυρί υπάρχει ήδη – δώρο και γευστική κληρονομιά από το πρόσφατο ταξίδι της.
Το Κυριακάτικο τραπέζι αυτή τη φορά έχει τζάκι. Και φλόγα μαγειρική που φέρνει την πιο οικεία μυρωδιά. Το φαγητό βγαίνει από τον φούρνο στην ώρα του και η γεύση ανταμείβει κάθε προσπάθεια. Η τηλεόραση δείχνει την Ήπειρο. Το (γευστικό) ταξίδι και ο προορισμός του. Η αίσθηση της απόδρασης και η γλυκιά επιστροφή στο σπίτι. Μια εκδρομή στην καρδιά του ελληνικού χειμώνα. Φαγητό για κάθε γωνιά της χώρας. Για κάθε σπίτι και κάθε παρέα. Η Λένια απολαμβάνει το πιάτο της και ταξιδεύει. Στη γεύση της απλότητας και την ομορφιά της πιο ζωντανής φωτογραφίας. Από ένα ορεινό χωριό της Ηπείρου μέχρι το πολύβουο κέντρο της Αθήνας.
