Αυτή την εποχή το σπίτι της Ευγενίας Ευσταθίου είναι γεμάτο κολοκύθες. Τις αγαπάει πολύ τις κολοκύθες, μικρές, μεγάλες, πολύχρωμες, τις χρησιμοποιεί για να διακοσμεί το σπίτι της, αλλά κυρίως της αρέσει να τις μαγειρεύει και να τις τρώει. Μας δείχνει δύο κίτρινες με περίεργο σχήμα και πράσινες πιτσιλιές που έχουν ελάχιστη σάρκα και είναι κυρίως διακοσμητικές, αλλά και μια έντονα πορτοκαλί που μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι, η οποία είναι η νέα της «ανακάλυψη». «Τη λένε Hokkaido και μπορείς να τη φας με τη φλούδα», μας εξηγεί, «την κόβεις κομμάτια, την ψήνεις στον φούρνο μέχρι να μαλακώσει και να καραμελώσει και μετά την κάνεις σαλάτα ή σούπα. Καραμελώνει πολύ ωραία με τη φλούδα. Είναι η εποχή της κολοκύθας και κάθε φορά που πάω στη λαϊκή παίρνω δυο-τρεις και έχω διάφορα είδη. Αγοράζω πολλές κολοκύθες και λωτούς. Τρελαίνομαι για λωτούς.
Η βιολογική λαϊκή στην οποία πηγαίνω, αν και μικρή, με λίγους πάγκους, έχει μια απίστευτη ποικιλία. Βρίσκω μοβ κέιλ που δεν είχα συναντήσει πουθενά αλλού, τις Hokkaido, πολλά φρούτα και λαχανικά εποχής. Γίνεται στο δημαρχείο του Χολαργού και είναι κάτι σαν ιεροτελεστία κάθε Παρασκευή, γιατί γνωρίζω πια τους ανθρώπους. Πηγαίνω με τα πόδια, κουβαλάω τα πράγματα στο σπίτι, τα καθαρίζω, τα μαγειρεύω. Οργανώνω τα γεύματα όλης της εβδομάδας και μαγειρεύοντας τρεις μέρες, έχω να φάω και τις υπόλοιπες. Ξεκίνησα να μαγειρεύω εντατικά τα τελευταία χρόνια και από τότε άλλαξε ο τρόπος ζωής μου. Παλιά δεν με ένοιαζε και πολύ τι θα φάω, αγόραζα πολύ φαγητό απ’ έξω. Όταν ξεκίνησα να προσέχω τη διατροφή μου, να αγαπάω πιο πολύ αυτά που μαγειρεύω βασικά, είδα πολύ μεγάλη αλλαγή στον εαυτό μου, στο σώμα μου και στην υγεία μου. Έχασα πολλά κιλά που είχα από παιδί ‒λόγω ενός αυτοάνοσου που έχω, έπαιρνα κορτιζόνη‒, μέσω της διατροφής μπόρεσα να πάρω τον έλεγχο του σώματός μου ξανά.
Όταν ξεκίνησα να προσέχω τη διατροφή μου, να αγαπάω πιο πολύ αυτά που μαγειρεύω βασικά, είδα πολύ μεγάλη αλλαγή στον εαυτό μου, στο σώμα μου και στην υγεία μου. Έχασα πολλά κιλά που είχα από παιδί ‒λόγω ενός αυτοάνοσου που έχω, έπαιρνα κορτιζόνη‒, μέσω της διατροφής μπόρεσα να πάρω τον έλεγχο του σώματός μου ξανά.
Το φαγητό που τρώω πλέον με κάνει χαρούμενη, μου δίνει μεγαλύτερη ισορροπία, έχω καταλάβει ότι δεν χρειάζομαι τόσο πολύ το κρέας ή μου αρέσει να το απολαμβάνω εκεί που για μένα έχει νόημα, στο χωριό μου, το Λεωνίδιο Αρκαδίας, τρώω ψάρι όταν πάω σε μια ψαροταβέρνα σε ένα ψαροχώρι. Μεγαλύτερη χαρά απ’ όλα, όμως, μου δίνει η διαδικασία της μαγειρικής. Μου αρέσει ό,τι είναι της εποχής από λαχανικά, μου αρέσει και αυτή η αλλαγή που συμβαίνει ανά εποχή. Τώρα αγαπάω πολύ τα μήλα, το καλοκαίρι μού αρέσει πάρα πολύ το καρπούζι ‒ έχω πάντα καρπούζι στο σπίτι. Γενικά, αγαπώ πάρα πολύ τα φρούτα, τα οποία δεν τα έτρωγα ως παιδί, άρχισα να τα τρώω τα τελευταία χρόνια. Τα γούστα μου έχουν αλλάξει πάρα πολύ, κυρίως επειδή δοκίμασα πράγματα τα οποία δεν έτρωγα παλιά, αγκινάρες, λωτούς σταφύλια. Ποτέ δεν εκτιμούσα τα λαδερά ως παιδί, δεν μου άρεσαν, τώρα τα όσπρια και τα λαδερά τα αγαπώ, και να τα φτιάχνω και να τα τρώω. Είναι από τα φαγητά που τα εκτιμάς μόνο όταν αρχίζεις να τα μαγειρεύεις.
Η αγαπημένη μου σαλάτα είναι ψημένη κολοκύθα με κέιλ, κόκκινα κρεμμύδια πίκλες, που φτιάχνω μόνη μου, και blue cheese. Μετά ρίχνω από πάνω ένα dressing από μέλι και μουστάρδα. Η πίκλα κρεμμυδιού γίνεται πανεύκολα, κόβεις φέτες τα κρεμμύδια, βράζεις ξίδι με νερό και το ρίχνεις ζεστό πάνω στα κρεμμύδια. Διατηρείται για καιρό στο ψυγείο. Η σούπα κολοκύθα που φτιάχνω έχει τζίντζερ, κρεμμύδι, σκόρδο και, αν έχω, προσθέτω και κανένα μυρωδικό. Κόβω την κολοκύθα, πετάω τα σπόρια, την αλείφω με λάδι, ρίχνω πάπρικα και κανέλα και τη βάζω στο φούρνο μέχρι να μαλακώσει και να καραμελώσει κάπως. Μετά βάζω στην κατσαρόλα τα υπόλοιπα υλικά σε χαμηλή φωτιά μέχρι να μαραθούν, ρίχνω την κολοκύθα και νερό ή ζωμό και στη συνέχεια τη λιώνω στο μπλέντερ. Αραιώνω με γάλα καρύδας. Ταιριάζει πολύ με κόλιανδρο και φουντούκια.
Φτιάχνω πολλές μαρμελάδες, κεράσι, κυδώνι, βερίκοκο, αχλάδι με τζίντζερ ‒ αν είναι φρέσκα και της εποχής τα φρούτα, γίνονται πολύ καλές. Και τα γλυκά μου βασίζονται σε ό,τι φρούτο είναι εποχής, τώρα κάνω τάρτα αχλάδι. Δεν πετάω ποτέ τίποτα, είναι πολύ σημαντικό για μένα να χρησιμοποιώ ό,τι έχω, γι’ αυτό και προγραμματίζω τι θα φάω όλη την εβδομάδα, για να έχω ό,τι χρειαστεί ώστε να μην πετάξω τίποτα».
— Ποιο είναι το αγαπημένο σου υλικό;
Οποιοδήποτε φρέσκο λαχανικό εποχής έχω στο σπίτι. Αυτήν τη περίοδο περνάω μια εμμονή με την κολοκύθα Hokkaido.
— Και αυτό που δεν αντέχεις;
Μισώ την κάππαρη, είναι ένα παιδικό τραύμα που δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω.
— Τι δεν λείπει ποτέ από το ψυγείο ή τα ντουλάπια σου;
Στην κουζίνα μου έχω πάντα, μα πάντα, μπανάνες, καθώς τις τρώω κάθε μέρα. Επίσης, αν ποτέ μαζευτούν πολλές ή μαυρίσουν, κάνω ένα banana bread και δεν πάνε ποτέ χαμένες.
— Ποιο ήταν το καλύτερο γεύμα που έφαγες τελευταία;
Παϊδάκια προβατίνα σε ταβέρνα στο χωριό δίπλα από τζάκι. Ένα φαγητό που δεν θα ευχαριστιόμουν το ίδιο αν το έτρωγα οπουδήποτε αλλού.
— Υπάρχει φαγητό το οποίο δεν θα παραγγείλεις ποτέ έξω, που το προτιμάς αυστηρά σπιτικό;
Τρώω σπάνια έξω, επομένως, όταν το κάνω, δεν βάζω κανέναν περιορισμό στο μενού. Μου αρέσει να δοκιμάζω πράγματα που φτιάχνω και στο σπίτι, καθώς έτσι παίρνω ιδέες για καινούργιες συνταγές.
— Τι τρως όταν δεν σε βλέπουν οι άλλοι;
Πολλά, μα πολλά, μήλα Φούτζι.
— Ποιο είναι το φαγητό που δεν ήθελες να το βλέπεις ως παιδί αλλά το εκτίμησες μεγαλώνοντας;
Όλα τα λαδερά φαγητά, αλλά κυρίως ο αρακάς λεμονάτος και οι αγκινάρες α λα πολίτα, που είναι πλέον από τα αγαπημένα μου φαγητά.
— Ποιο φαγητό σού φέρνει δάκρυα στα μάτια;
Οποιαδήποτε σούπα της μαμάς
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LifO.
