ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΒΕΒΑΙΑ να έχει την ίδια διάρκεια, ένταση, επεισοδιακή δράση και οπαδικού τύπου μαλλιοτράβηγμα, έστω και προσωρινά όμως η ανακοίνωση του χωρισμού της Shakira με τον Πικέ, υπό τις συνθήκες μικροαστικής μανούρας που την περιέλαβαν (το κέρατο του Πικέ, η απατημένη Shakira, ο ψυχαναγκασμός της μονογαμίας, το μεγαλείο και η ματαιότητα του υποδειγματικού γάμου κλπ) φάνηκε να υποκαθιστά επάξια στην «δημόσια συζήτηση» (και στα ιδιωτικά πηγαδάκια) την υπόθεση Ντεπ-Χερντ που είχε λήξει πριν από λίγες μέρες.
Αν υπάρχει ένα θέμα που της ξεγλιστράει, αυτό είναι ο έρωτας. Μπορεί να τον εξυμνεί, να τον εξιδανικεύει, μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη των τραγουδιών της, στη συζήτηση όμως χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μοχλό υπεκφυγής.
Κάποιοι ανακάλεσαν κι ένα υπερ-εγκωμιαστικό προφίλ που είχε γράψει για την συμπατριώτισσά του ο διάσημος Κολομβιανός νομπελίστας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, για λογαριασμό του Guardian, και είχε δημοσιευτεί ακριβώς πριν από μια εικοσαετία, στις 8 Ιουνίου του 2002. Εκείνη ήταν τότε 25 χρονών, εκείνος 75. Η σχέση με τον Ζεράρ Πικέ θα ξεκινούσε μετά από οχτώ χρόνια, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελο του 2010 στη Νότιο Αφρική. Ο Μάρκες πέθανε το 2014. Ο τίτλος του κειμένου ήταν «Ο ποιητής και η πριγκίπισσα» και κάποιες κακές γλώσσες τότε θα έλεγαν μέσες – άκρες ότι ο μετρ του μαγικού ρεαλισμού ξαπέστειλε για την περίσταση τον ρεαλισμό και έμεινε να στέκεται ενώπιον της Shakira σαν μαγεμένος ‘γερο-μπισμπίκης’. Κακόβουλη, αλλά πολιτισμένη σχετικά άποψη συγκριτικά με τα σχόλια που βλέπει κανείς στις μέρες μας στα social media, από τους φανατικούς οπαδούς ή τους φανατικούς haters της μιας ή της άλλης διασημότητας. Έγραφε λοιπόν μεταξύ άλλων τότε ο επιφανής συγγραφέας για το «ποπ φαινόμενο»:
Η μουσική της Shakira δεν μοιάζει με καμιά άλλη και είναι σα να έχει εφεύρει ένα δικό της είδος αθώου αισθησιασμού. Η φράση «αν δεν τραγουδούσα, θα είχα πεθάνει» είναι κάτι που λέγεται συχνά με κάποια ελαφρότητα, στην περίπτωσή της όμως είναι η πραγματικότητα: όταν δεν τραγουδάει, είναι σα να μη ζει. Η εσωτερική της γαλήνη προέρχεται από την ικανότητά της να νιώθει μόνη στο κέντρο ενός πλήθους… Αγαπά τα βιβλία, τα αγοράζει και τα φυλά, δεν έχει όμως όσο χρόνο θα ήθελε για διάβασμα. Της λείπουν οι φίλοι που αφήνει πίσω μετά τους βιαστικούς αποχαιρετισμούς στα αεροδρόμια και γνωρίζει ότι θα αργήσει να τους ξαναδεί.
Το αγαπημένο της μέρος για να ακούει μουσική είναι στο αυτοκίνητο, με την ένταση στο τέρμα και τα παράθυρα κλειστά: «Είναι το ιδανικό μέρος για να μιλήσω στον Θεό, για να μιλήσω στον εαυτό, για να προσπαθήσω να καταλάβω». Απεχθάνεται την τηλεόραση. Λέει ότι η μεγαλύτερή της αντίφαση είναι ότι πιστεύει στην αιώνια ζωή, η ιδέα όμως του θανάτου της προκαλεί αβάσταχτο τρόμο… Δεν δέχεται με τίποτα ότι η φήμη της μπορεί να είναι εφήμερη και την εξοργίζουν οι θεωρίες που λένε ότι η μπορεί να βλάψει την φωνή της ο τρόπος που την καταπονεί: «Μέσα στο γεμάτο φως της μέρας, δεν μου αρέσει να σκέφτομαι το σούρουπο».
Αν υπάρχει ένα θέμα που της ξεγλιστράει, αυτό είναι ο έρωτας. Μπορεί να τον εξυμνεί, να τον εξιδανικεύει, μπορεί να είναι η κινητήριος δύναμη των τραγουδιών της, στη συζήτηση όμως χρησιμοποιεί το χιούμορ ως μοχλό υπεκφυγής. «Η αλήθεια είναι», λέει γελώντας, «ότι ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο». Μέχρι σήμερα είχαν γίνει γνωστές τέσσερις σχέσεις της, και η ίδια παραδέχεται παιχνιδιάρικα ότι υπήρξαν κι άλλες τρεις περιπτώσεις που έμειναν κρυφές από την διασημότητα. Όλες ήταν με περίπου συνομήλικούς της, κανείς τους όμως δεν είχε την δική της ωριμότητα. Η Shakira μιλάει γι’ αυτούς με τρυφερότητα και χωρίς πόνο ή πικρία, και μοιάζει να τους σκέφτεται σαν εφήμερα φαντάσματα που έχει κρεμάσει στην ντουλάπα...
