Η απόμακρη γοητεία του Γουίλιαμ Χαρτ

Η απόμακρη γοητεία του Γουίλιαμ Χαρτ Facebook Twitter
Δεν φταίει ο Γουίλιαμ Χαρτ αν η εμφάνιση, η έκφραση και ο τρόπος του έπειθαν απολύτως ως δομικά στοιχεία ενσάρκωσης ενός γοητευτικού, κατηφή και πικρόχολου διανοούμενου.
0



ΕΧΟΥΝ ΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΓΟΗΤΕΙΑ
οι πρώην μεγάλοι σταρ, εκείνοι που εκπίπτουν από την λάμψη της πρώτης γραμμής χωρίς να εξαφανιστούν, που δεν βρίσκονται εδώ και πολλά χρόνια στον αφρό της διασημότητας αλλά μέσα από τα σαράντα κύματα μιας μακράς και ακατάστατης καριέρας αναδύονται κάθε τόσο στην επιφάνεια για να υπενθυμίσουν την ύπαρξη και την αξία τους σ’ ένα κοινό που πάσχει από διάσπαση προσοχής κι από βραχυπρόθεσμη μνήμη. 

Ο Γουίλιαμ Χαρτ ήταν πάντα μια ιδιάζουσα περίπτωση. Ακόμα και στην εποχή που ήταν σταρ πρώτης γραμμής είχε κανείς την αίσθηση πως αυτός ο ψυχρός, παθογενής, preppy (ή ‘waspy’, σύμφωνα πάντα με την αμερικανική ταξονομία) ναρκισσισμός που αντανακλαστικά εξέπεμπε (στην «Έξαψη», στην «Μεγάλη Ανατριχίλα» και αλλού) ίσως να ταίριαζε πιο πολύ σ' έναν ιδανικό "κακό", αντίληψη που επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά πολλά χρόνια αργότερα με τον φοβερό ρόλο του πλημμυρισμένου από ανόσια συμπλέγματα μαφιόζου, στην «Ιστορία της Βίας» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Ούτε και ο συναισθηματισμός φαινόταν να του ταιριάζει παρότι αυτή η προσέγγιση του χάρισε το Όσκαρ, για την ερμηνεία του στο «Φιλί της Γυναίκας Αράχνης».  

Παρότι ήταν προφανώς ένας ευφυής νέος, λέγεται επίσης ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να κάνει κήρυγμα στους άλλους ή να υπερίπταται συχνά σε νέφη αοριστίας. Ο Τύπος δεν τον συμπαθούσε και ποτέ πραγματικά δεν κέρδισε την αγάπη του μεγάλου κοινού… 

Με την γενεαλογία αυτής της ιδιωματικής παγωμάρας που τον χαρακτήριζε ξεκινά το λήμμα William Hurt το οποίο είχε γράψει πριν από πολλά χρόνια στην υπερβατική, κλασική πλέον βίβλο του σινεμά με τίτλο The New Biographical Dictionary of Film, ο επιφανής ιστορικός και συγγραφέας David Thomson: 

Τον καιρό που ο Γουίλιαμ Χαρτ είχε ανακηρυχτεί ως ο ιδανικός άνδρας πρωταγωνιστής για τα 80s, συχνά ο χαρακτήρας που υποδυόταν είχε τα στερεοτυπικά χαρακτηριστικά μιας μεγαλοαστικής / προνομιακής / WASP [White Anglo Saxon Protestant] προέλευσης, γεγονός δικαιολογημένο μέχρι έναν βαθμό. Ο πατέρας του ήταν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και ο μικρός είχε ζήσει στην Αφρική και στον Ειρηνικό στο πλαίσιο διπλωματικών επιχειρήσεων. Μετά τον χωρισμό των γονιών του, έγινε πατριός του ο Χένρι Λους ο Τρίτος, γιος του μεγιστάνα του αμερικανικού περιοδικού τύπου, Χένρι Λους [Time, Life, Fortune]. Ο μικρός πήγε στα πιο επιφανή ελίτ σχολεία. Ήταν ψηλός, ξανθός και όμορφος. Πιο πολύ όμως διέκρινε κανείς πάνω του το wasp [σφήκα] παρά το WASP στοιχείο. Παρότι ήταν προφανώς ένας ευφυής νέος, λέγεται επίσης ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να κάνει κήρυγμα στους άλλους ή να υπερίπταται συχνά σε νέφη αοριστίας. Ο Τύπος δεν τον συμπαθούσε και ποτέ πραγματικά δεν κέρδισε την αγάπη του μεγάλου κοινού… 

Αξίζουν όμως λίγη αγάπη – ειδικά όταν διαθέτουν το χάρισμα και την στόφα – κι εκείνες οι αφ’ υψηλού προσωπικότητες που δεν κανακεύουν τους θεατές ούτε επιχειρούν να τους πείσουν ότι και οι ίδιοι κατά βάθος είναι απλοί άνθρωποι σαν κι αυτούς. Δεν φταίει ο Γουίλιαμ Χαρτ αν η εμφάνιση, η έκφραση και ο τρόπος του έπειθαν απολύτως ως δομικά στοιχεία ενσάρκωσης ενός γοητευτικού, κατηφή και πικρόχολου διανοούμενου (ή κάποιου που σκέφτεται πολύ και μέχρι στιγμής σπανίως του έχει βγει αυτό σε καλό). Ίσως γι’ αυτό τον θυμάμαι με χαμόγελο (και με μια κάποια συγκίνηση) σ’ έναν μικρό, «περαστικό», «τιμής ένεκεν» ρόλο σε μια μαύρη κωμωδία ή φαρσοκωμωδία της συμφοράς (με την κακή και με την καλή έννοια), το «I Love You to Death» (Σ’ αγαπώ μέχρι θανάτου) του 1990, όπου παρέα με τον (επίσης «περαστικό» και «φευγάτο» στην ταινία) Κιάνου Ριβς υποδύονται δύο μακρυμάλλικα ρεμάλια, καμένα από τα drugs, που μέσα στην διαρκή θολούρα τους αναλαμβάνουν να επιτελέσουν έναν φόνο, με κωμικοτραγικά –  κωμικά κυρίως –  αποτελέσματα.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Φρανκενστάιν: Ένα θεσπέσιο μελόδραμα που σε παρασύρει και σε ματώνει

Ανταπόκριση από τη Βενετία / Φρανκενστάιν: Ένα θεσπέσιο μελόδραμα που σε παρασύρει και σε ματώνει

O Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο θα έκανε την Μέρι Σέλεϊ περήφανη. Ο δικός του Φρανκενστάιν κατορθώνει να μην προδώσει το πνεύμα του πολυδιασκευασμένου μυθιστορήματός της.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Λούκα Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ανταπόκριση από τη Βενετία / After the Hunt: Το #MeToo στα χέρια του Γκουαντανίνο είναι μια μπερδεμένη υπόθεση

Ο Λούκα Γκουαντανίνο νοσταλγεί τη χαμένη τέχνη του διαλόγου, αλλά το After the Hunt χάνει το δίκιο του στην ακαδημαϊκή φλυαρία και τις σεναριακές αστοχίες.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Οθόνες / Όλα του γάμου δύσκολα: 10 ταινίες για να δείτε μετά το «Ρόουζ εναντίον Ρόουζ»

Από το «Awful Truth» του Λίο ΜακΚάρεϊ στο «Gone Girl» του Ντέιβιντ Φίντσερ κι από τις μπεργκμανικές «Σκηνές από έναν γάμο» στο «Revolutionary Road» του Σαμ Μέντες, ανατρέχουμε σε δέκα ταινίες για όσους ενώθηκαν ενώπιον Θεού κι ανθρώπων «μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος».   
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΒΟΥΓΟΝΙΑ

Ανταπόκριση από τη Βενετία / «Βουγονία»: Κριτική για τη νέα ταινία του Γιώργου Λάνθιμου

«Είναι περιπέτεια η "Βουγονία", fun και πιο περίπλοκη απ’ ότι δείχνει» - Ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος καταγράφει τις εντυπώσεις του από την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας στο 82ο Φεστιβάλ Βενετίας.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

Οθόνες / Terence Stamp (1938-2025): Ο μάγκας του Λονδίνου που θα γινόταν Τζέιμς Μποντ

«Το άτακτο αγόρι του βρετανικού σινεμά βρήκε τον δρόμο του σε ώριμες επιλογές, είτε παίζοντας κάποιον αδυσώπητο κακό είτε αφήνοντας τα λακωνικά του διακριτικά σαν στάμπα, όνομα και πράγμα, σε σύντομες εμφανίσεις – εννοείται πως έχει υποδυθεί και τον διάβολο!»
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Οθόνες / The Karate Kid: Πώς η «ταινιούλα που δεν θα έβλεπε κανείς» εξελίχθηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο

Η ταινία σημάδεψε μια γενιά εφήβων που φαντασιώνονταν ότι θα αντιστεκόντουσαν ηρωικά στους νταήδες που τους κακοποιούσαν καθημερινά. Και τώρα, ο μύθος επιστρέφει για έκτη φορά στην οθόνη, με πρωταγωνιστές τον Τζάκι Τσαν και τον Ραλφ Μάτσιο
THE LIFO TEAM
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Ο άνθρωπος που έφερε την μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Daily / Ο άνθρωπος που έφερε τη μαύρη μουσική κουλτούρα στο σαλόνι εκατομμυρίων σπιτιών

Το ντοκιμαντέρ «Sunday Best: The untold story of Ed Sullivan» αναδεικνύει τη συμβολή του Εντ Σάλιβαν και της δημοφιλέστατης τηλεοπτικής εκπομπής του στην ανάδειξη τεράστιων μορφών της μαύρης μουσικής, από τη Nίνα Σιμόν και τον Τζέιμς Μπράουν μέχρι την Tίνα Τέρνερ και τον Στίβι Γουόντερ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Οθόνες / Έντουαρντ Νόρτον: Γεννημένος σε λάθος εποχή

Με αφορμή τα σημερινά του γενέθλια, ανατρέχουμε στην καριέρα ενός ηθοποιού με την ερμηνευτική στόφα των μεγάλων ονομάτων του New Hollywood, μα καταδικασμένου να εργάζεται σε καιρούς που η κινηματογραφική βιομηχανία δεν ξέρει τι να κάνει μαζί του.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Οθόνες / Ana Kokkinos: «Αν ήμουν ένας στρέιτ, Άγγλος άντρας, η ζωή θα ήταν ευκολότερη»

Η ελληνικής καταγωγής Αυστραλή σκηνοθέτιδα πίσω από το «Ten Pound Poms» μιλά στη LiFO για τη στάση των Αυστραλών απέναντι στους μετανάστες, την ταινία της που εξόργισε την ομογένεια, και το πώς είναι να νιώθεις παρείσακτος ακόμη κι όταν το έργο σου έχει δει πολύς κόσμος.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

Οι Αθηναίοι / Μιχάλης Ρέππας: «Θέλω να διασκεδάζω. Πέρασα τα 65 και έχει αρχίσει να μη με νοιάζει»

«Τρεις Χάριτες», «Βίρα τις Άγκυρες», «Δις εξαμαρτείν», «Safe Sex», «Το Κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο», «Μπαμπάδες με ρούμι». Λίγοι μας έχουν κάνει να γελάσουμε τόσο τα τελευταία 30 χρόνια όσο ο Μιχάλης Ρέππας. Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης που εξαιτίας του «το Τζέλα Δέλτα δεν είχε φουγάρα» αφηγείται τη ζωή του στη LifO.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Για τα πανηγύρια

Daily / Για τα πανηγύρια

Τα πανηγύρια είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος του πακέτου της καλοκαιρινής εμπειρίας. Δεν είναι κακό αυτό. Κι ας απορούμε κάποιοι με την «γιγάντωσή» τους, την οποία δεν θα μπορούσαμε να είχαμε προβλέψει με τίποτα λίγες δεκαετίες πριν.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Οθόνες / Το τρίο Πασκάλ-Τζόνσον-Έβανς και 9 ακόμα λόγοι να πάτε σινεμά

Μια ταινία που η Τζέιν Όστιν θα ήταν περήφανη να είχε σκηνοθετήσει, η Λίντσεϊ Λόχαν ανταλλάζει σώμα με την Τζέιμι Λι Κέρτις ξανά μετά από 22 χρόνια κι ένας μεταλλαγμένος Μπάμπι εκδικείται για τον θάνατο της μαμάς του. – Τι παίζει από σήμερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
THE LIFO TEAM