Επτά χρόνια μετά το Luton ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κωνσταντάτος ετοίμασε τη νέα του ταινία “All the Pretty Little Horses” (Μικρά Όμορφα Άλογα), μια ταινία για τη διάψευση των μεγάλων προσδοκιών και των ονείρων που συντρίβονται μέσα στις βίαιες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές.
Η Αλίκη (Γιώτα Αργυροπούλου) και ο Πέτρος (Δημήτρης Λάλος) βλέπουν τη ζωή τους να αλλάζει απότομα όταν αναγκάζονται να χάσουν τη δουλειά τους μέσα στην κρίση. Η κοινή τους πορεία δοκιμάζεται μέσα στη μεγάλη αλλαγή του κοινωνικού τους στάτους. Καταφεύγουν σε μια άλλη πόλη για να ξεκινήσουν ως άγνωστοι και με νέα ταυτότητα τη ζωή τους ή να τη συνεχίσουν από εκεί που την άφησαν. Και εκεί δοκιμάζονται με τη βαθιά λαχτάρα για συντροφικότητα και αποδοχή να κλυδωνίζεται από τους ανομολόγητους φόβους τους. Τι σκέφτεται η Αλίκη και τι θα αποφασίσει να πράξει;
Συναντήσαμε την ηρωίδα της ταινίας, μια γυναίκα τρομαγμένη αλλά και δυνατή, με ανομολόγητες σκέψεις και απρόβλεπτη δράση. Η Γιώτα Αργυροπούλου μας έβαλε στο «πετσί» της πρωταγωνίστριας, της δυναμικής και ματαιωμένης Αλίκης για την οποία θέλουμε να μάθουμε τις αλήθειες και τα μυστικά της και να ξεμπλέξουμε τον παράξενο ιστό της σχέσης της.
— Πώς σε λένε;
Με λένε Αλίκη. Όπως έλεγαν τη γιαγιά και την πρόγιαγιά μου. Στην οικογένεια μας είναι πολύ σημαντική η συνέχιση του ονόματος.
— Πού ζούσατε στην Αθήνα;
Μαζί με τον Πέτρο, τον σύζυγο μου, είχαμε πάρει την απόφαση να μείνουμε σε ένα από τα αγαπημένα μας προάστια στην Αθήνα, μακριά από την πολυκοσμία. Στη γειτονιά μας είχε πολύ ησυχία, πράσινο, και σε απόσταση αλλά όχι πολύ μακριά, μένουν πολλοί παλιοί καλοί συμμαθητές μου και αγαπημένοι φίλοι.
— Τι δουλειά έκανες;
Ήμουν... Είμαι θέλω να πω, αναισθησιολόγος. Αποφάσισα ενστικτωδώς αλλά και αργότερα συνειδητά, να ασχοληθώ με την αναισθησιολογία, αυτόν τον παραγνωρισμένο κλάδο της ιατρικής. Οι δικοί μου στην αρχή δεν συμφωνούσαν με την απόφαση μου. Πίστευαν ότι υπάρχουν κλάδοι στην ιατρική που ανταμείβουν και αναγνωρίζουν πολύ περισσότερο τους γιατρούς. Έχουμε οικογενειακή παράδοση στην Ιατρική. Ο παππούς μου και ο πατέρας μου ήταν διακεκριμένοι γιατροί και καθηγητές πανεπιστημίου. Ήταν μία δύσκολη απόφαση. Η αναισθησιολογία είναι μία σχεδόν κρυφή πρακτική. Και πολλή σκληρή. Ένα απλό λάθος, μπορεί να αποβεί μοιραίο. Ο περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται τη σημασία της, μόνο όταν κάτι πάει πολύ λάθος, κάτι που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι δεν είναι καθόλου δύσκολο.
Πάντα όμως ασκούσε μία τεράστια δύναμη πάνω μου, η στιγμή που ένας άνθρωπος χάνει τις αισθήσεις του και αφήνεται ολοκληρωτικά στα χέρια σου. Κάτι πολύ δυνατό και ανεξήγητο συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.
— Τι συνέβη;
.... λυπάμαι αλλά δεν είμαι έτοιμη να μιλήσω ακόμη για αυτό.
— Για ποιο λόγο αποφασίσατε να φύγετε;
Φύγαμε επειδή... Πώς να το θέσω. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι... Ναι, ότι χρειαζόμασταν μια ριζική αλλαγή. Τόσο εγώ, όσο και ο Πέτρος. Προσωπικά χρειαζόμουν λίγο χρόνο μακριά από τα νοσοκομεία, λίγο χρόνο για τον εαυτό μου. Και για την οικογένεια μου, φυσικά. Η δουλειά μου είχε γίνει πολύ απαιτητική και οι συνθήκες στο νοσοκομείο δεν βοηθούσαν. Πριν φύγουμε από την Αθήνα, είχα σταματήσει ήδη να δουλεύω αλλά δεν μπορώ να πω ότι αυτό έκανε τα πράγματα ευκολότερα. Το απλό περιβάλλον μίας παραθαλάσσιας πόλης σκεφτήκαμε, πιστέψαμε και ακόμη το ελπίζουμε ότι μπορεί να είναι ευεργετικό για όλους μας. Έχει και τόσο χώρο για να παίζει ο μικρός.
— Πώς σου φάνηκε εκεί που πήγες;
Σίγουρα, δεν ήταν κάτι που είχα συνηθίσει. Ούτε ξέρω αν θα το είχα επιλέξει αν δεν είχαν έρθει τα πράγματα όπως ήρθαν. Αν δεν είχαν συμβεί περιστατικά τόσο απρόβλεπτα. Σκεφτήκαμε όμως ότι, ίσως, μία αλλαγή, για ένα μικρό τουλάχιστον χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να είναι μία καλή λύση. Η ζωή στην Αθήνα είχε αρχίσει να γίνεται πολύ περίπλοκη. Εξάλλου το σχέδιο μας ήταν να μην μείνουμε για πολύ. Μόνο για λίγο μέχρι να νιώσουμε πάλι όλοι καλύτερα. Εγώ και ο Πέτρος δηλαδή. Σκεφτήκαμε ότι ένα διάλειμμα από όσα έχουμε συνηθίσει να κάνουμε θα μας έκανε καλό...
— Τι είναι αυτό όμως που δεν πάει καλά;
Σήμερα το πρωί, όταν πήγα για το καθημερινό μου τρέξιμο στο λόφο και κοίταξα από ψηλά τα σπίτια και την θάλασσα, ένιωσα μετά από καιρό, ένα όμορφο ανακουφιστικό συναίσθημα. Όσο όμορφα και αν είναι, οι επιλογές όμως σε μία μικρή κωμόπολη είναι πολύ περιορισμένες επαγγελματικά και κοινωνικά. Προσπαθώ από την πρώτη μέρα που ήρθαμε, αλλά όσο περισσότερο βρίσκομαι εδώ, όλο και πιο έντονα ξαναζώ στο παρελθόν.
— Τι θα κάνεις;
Αυτό προσπαθώ να το απαντήσω εδώ και καιρό. Η αλήθεια είναι όμως, ότι δεν ξέρω. Λυπάμαι, αλλά δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Ας το αφήσουμε εκεί.
Με τις αίθουσες να παραμένουν κλειστές και σλόγκαν το «Ανοίξτε τα κλειστά σινεμά στο σπίτι σας», οι βασικοί πυλώνες της κινηματογραφικής αλυσίδας, παραγωγός, σκηνοθέτης, διανομέας, αιθουσάρχης, προχωρούν σε μια ψηφιακή από-μίμηση της φυσικής κινηματογραφικής εξόδου και προβάλλουν σε πρώτη προβολή την ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου, στους ψηφιακούς κινηματογράφους Έλλη και Δαναό, για δύο «κινηματογραφικές» εβδομάδες, ξεκινώντας από την Πέμπτη 25 Μαρτίου. Η προβολή θα γίνει μέσω του Viva.gr και οι θεατές μπορούν να προαγοράσουν το εισιτήριο τους σε έναν από τους δύο κινηματογράφους.
Πληροφορίες για την ταινία
Συντελεστές:
Ηθοποιοί (με σειρά εμφάνισης): Γιώτα Αργυροπούλου, Δημήτρης Λάλος, Δημήτρης Καπετανάκος, Αλέξανδρος Καραμούζης, Θάλεια Παπακώστα, Κώστας Ανταλόπουλος, Θανάσης Νάκος, Κατερίνα Διδασκάλου, Κώστας Λάσκος, Βίκυ Παπαδοπούλου, Αντώνης Μυριάγκος, Δημήτρης Καταλειφός.
Σενάριο/σκηνοθεσία: Μιχάλης Κωνσταντάτος / παραγωγός: Γιώργος Τσούργιαννης / συμπαραγωγοί: Dries Phlypo, Jean-Claude Van Rijckeghem, Fabian Massah, Elie Meirovitz / διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Φώτου GSC / μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης ACE, Μυρτώ Καρρά / μουσική: Liesa Van Der Aa/ ήχος: Γιάννης Αντύπας / σχεδιασμός ήχου: Jan Schermer / casting directors: Χριστίνα Ακζώτη Alex Kelly / σκηνικά: Δανάη Ελευσινιώτη / κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα / μακιγιάζ: Κυριακή Μελίδου / παραγωγή: Horsefly Productions / σε συμπαραγωγή με: A Private View, Massah Film, EΡΤ, EZ Films / με την υποστήριξη του: Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Eurimages, The Belgian Federal Government’s Tax Shelter Programme, Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας / συνεργάτες παραγωγοί: Peter Warnier - Wild At Art, Νίκος Μούτσελος – Δύο Τριάντα Πέντε, Blind Spot, Φώτης Φώτου, View Studio
