Πόσο ερωτική μπορεί να είναι η σχέση της σάρκας με ένα κτίριο;

Τούτη τη στιγμή τα πόδια μου είναι κρύα. Βρέχει μακριά.

Προσπαθώ να απομονωθώ.

Να απομονωθώ από τις αισθήσεις των άλλων - να δω τις δικές μου στον καθρέφτη-γυαλί του μουσείου Ακρόπολης.

Ζητάω μόνο να θυμάμαι την πρώτη φορά.

Το φως φυσικό.

Πατώντας πάνω στην οργανική φόρμα της γης ταλαντευόμουν με ένταση, όπως το έργο του Angelo Plessa στα high quality erotic τσιμεντένια σκαλοπάτια του Bernard Tschumi.

Οι ηλιαχτίδες χάριζαν επαφή και αφή στις διαφορετικές επιφάνειες των τοίχων - άκουγα νότες από ευτυχία- σε μια μουντή μέρα της Αθήνας, εμείς περπατούσαμε στο δάσος... και ήταν άνοιξη.

Δεν έχει ΕΚΟ.

Χαϊδεύω τους τοίχους. Μετράω τις τρύπες. Δεν είναι πληγές. Είναι απλώς διακοσμητικές.

Βαδίζω πάνω σε μια ιστορία.

Μύριζαν τα φύλλα νερό και η μυρωδιά ήταν ανάταση ψυχής.

Ήταν. Είναι. ΕΔΩ. Ανάμεσά μας. Δίπλα μας.

Βρίσκομαι στο «μαύρο κουτί».

Ο άνεμος είναι κάτω από 50 χιλιόμετρα και έρχεται ένα ξύλινο κουτί από απέναντι με τη βοήθεια κίτρινων «χεριών».

Έχει μέσα του ένα κομμάτι της ζωοφόρου.

Δεν τόλμησα να ζητήσω να αγγίξω.

Το έγλυφα με τα μάτια μου.

Ίδρωνα. Ίδρωσα. Ιδρώνω.

Νόμιζα οι Σουηδοί δεν είχαν πάθος. Λάθος.

Χάθηκε η αίσθησή μας. Πετάμε σαν αερικά ανάμεσα στους κίονές μας.

Περπατάω στη λεπίδα ανάμεσα στον ουρανό και στον Ιερό Βράχο.

Εκπνέω και η ανάσα μου θαμπώνει τις τζαμαρίες χαϊδεύοντάς το.

Κοιτάζω κάτω και βλέπω ελιές...

«Οι ελιές έχουν καρπούς και τρώμε κάθε μεσημέρι».

Τι τύχη... για τις ελιές να μπαίνουν μέσα σε ανθρώπους με τόση έμπνευση...

Τα αγάλματα αλλάζουν εκφράσεις... ανοίγουν δειλά δειλά το στόμα τους από χαρά.

Οι Καρυάτιδες χαμογελούν.

Κατεβαίνοντας υπνωτισμένη ακούω κουβέντες. Μονόλογος.

Οι μεταλλική επιφάνεια στις στρογγυλές γωνίες ενσωματώνεται στο τσιμέντο σαν εραστής.

Η μια σάρκα μπαίνει μέσα στην άλλη.

Η ένωση είναι τόσο δυνατή - η όραση δεν μου επιτρέπει να ξεχωρίσω τις ίνες.

Εγώ δεν ξέρω από αρχαία.

Τα καινούργια συναισθήματα μιλούν φλύαρα πολύ.

Μέρες τώρα με παιδεύουν όλα μαζί.

Η ευτυχία μου είναι εκεί.

Κλεισμένη και προφυλαγμένη.

Ευχαριστώ.