Τετάρτη βράδυ, Κινηματογράφος Αττικόν, Νύχτες Πρεμιέρας

Περιμένοντας να αρχίσει το Persepolis της Μαριάν Σατραπί, έχω χωθεί σχεδόν ολόκληρη μέσα σε ένα κουτί ποπ κορν («Τώρα που παίρνω αντιβίωση πρέπει να τρώω καλά» εξηγώ στη Μαρίνα που με κοιτάει με ελαφρά αηδία) προσπαθώντας να αποφύγω τη διπλανή μου, μια τρελή τρελή πενηντάρα με κόκκινα φουντωτά μαλλιά και αναπνοή που μυρίζει τζιν εντ τόνικ. Σύντομα την προσοχή μου τραβάει μια κοπέλα που κάθεται σχεδόν δύο σειρές μπροστά και κοιτάει με μάτια γουρλωμένα οποιονδήποτε είναι έστω και ελάχιστα γνωστός από την τηλεόραση. Έχει σχεδόν γυρίσει το σώμα της ανάποδα και το μόνο που φαίνεται είναι δυο μάτια πεινασμένου παιδιού που ξεχωρίζουν σχεδόν κωμικά πάνω από την πλάτη της κόκκινης καρέκλας, ενώ σκουντάει τη φίλη της και ψιθυρίζει ψευδά κάθε τρία λεπτά με λεπτή φωνούλα «Αυτόθθθθθθθθθ», «Αυτόθθθθθ, αυτόθθ, κοίτα εκεί».

Κυριακή 19:00 (η ώρα της βαρεμάρας), μπροστά από τον υπολογιστή

Αντιστάθηκα σθεναρά στο Myspace - έβγαζα μάλιστα και λόγους για το πώς το Myspace δεν είναι παρά μια online επιδειξιομανία, πώς, εκτός κι αν ήσουν μουσικός ή designer και ήθελες να δείξεις τη δουλειά σου, η περίτεχνα φωτισμένη φωτογραφία σου με το τσιγάρο στο χέρι και τα μαύρα Ray Ban ήταν το τελευταίο βήμα της διαδικτυακής εκπόρνευσης. Μάλιστα. Οπότε τώρα που υπέκυψα κι έφτιαξα σελίδα στο Facebook («ένας διαδικτυακός τόπος κοινωνικών γνωριμιών οπού συνδέεται κανείς με τους φίλους του αλλά και ανθρώπους που ζουν, σπουδάζουν και δουλεύουν κοντά του») είμαι μια υποκρίτρια. Κι όμως οι φίλοι μου με είχαν τρελάνει -σχεδόν κάθε συζήτηση συνοδευόταν από την παρότρυνση «μπες κι εσύ στο Facebook επιτέλους». Στην αρχή στο Facebook βρίσκεις τους φίλους σου - σου στέλνουν μηνυματάκια («Καλωσήρθες επιτέλους») και geeky διαδικτυακά ποτά. Μετά σε βρίσκουν όλοι -η χλωμή περίεργη κουτσομπόλα της εστίας σου που περνούσε τις ώρες της στη Χριστιανική Αδελφότητα, ένα τρομακτικό αγόρι που είχε ένα τομάρι αλεπούς για κουβρ-λι (δεν πίστευα ποτέ πως θα χρησιμοποιούσα τη λέξη κουβρ-λι. Κλαπ-κλαπ!) και φυσικά κάποια κοπέλα που ποζάρει με προφίλ τριών τετάρτων, ρουφηγμένα μάγουλα κι ένα χείμαρρο από ξανθές μπούκλες ή ακόμα καλύτερα (αν είναι Αγγλίδα) ντυμένη νυφούλα και μπλαβιασμένη από το κρύο πίσω από κάποια πρασινάδα. Σύντομα συνειδητοποιείς πως είναι τρομακτικές οι πληροφορίες που μπορεί κανείς να βρει για απλούς γνωστούς του μέσα από το Facebook - τι έκαναν χτες το βράδυ, με ποιον τα είχαν και πότε τον γνώρισαν, ποιοι είναι οι φίλοι τους απ' το σχολείο, το πανεπιστήμιο και τη δουλειά, φωτογραφίες όπου παραπαίουν με μια Stella Αrtois στο χέρι ενώ κάποιος άγνωστος τους γλείφει το μάγουλο. Σύντομα γίνεσαι μια ρυπαρή βρομούσα που ρουφάει κάθε άχρηστη πληροφορία για τους γύρω της. Συνειδητοποιείς πως είσαι κι εσύ σαν την κοπέλα με τα πεινασμένα μάτια στις Νύχτες Πρεμιέρας - ένα κοριτσάκι που ψοφάει για ένα ξεροκόμματο κουτσομπολιού. Τουλάχιστον δεν είσαι ψευδή, πάντως.