Ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα γινόταν κι αυτό: τις προηγούμενες μέρες κάποιες εφημερίδες άρχισαν να μοιράζουν χρήματα στους αναγνώστες τους. Πριν τρέξετε στα περίπτερα, ας διευκρινιστεί ότι το χρηματικό ποσό (10.000 έδωσε ο «Ελεύθερος Τύπος») κερδίζουν 5 αναγνώστες που θα βρουν μέσα στην εφημερίδα έναν τυχερό αριθμό: στην περίπτωση των ελληνικών ΜΜΕ η μόνη διαφορά από το κλασικό λαχείο ή το Ξυστό είναι ότι καταστρέφονται και ορισμένα δένδρα...

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ιδιότυπη λαχειοφόρος αγορά παραπέμπει στην πηγή της κακοδαιμονίας των ελληνικού Τύπου: την εξάρτησή του από οικονομικά και παλιότερα από πολιτικά κέντρα εξουσίας. Για να έχουν στο χέρι τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους, οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις είχαν θεσπίσει το περίφημο Λαχείο Συντακτών. Το λαχείο αυτό, που ήταν το σημαντικότερο απ' όλα τα λαχεία της εποχής, κληρωνόταν παραμονή Πρωτοχρονιάς (όπως το σημερινό Κρατικό Λαχείο) και όλα τα έσοδα πήγαιναν στο Ασφαλιστικό Ταμείο των Δημοσιογράφων.

Με το που ανέλαβε την εξουσία το 1967, η χούντα κατήργησε το Λαχείο Συντακτών γιατί είχε άλλους τρόπους να ελέγχει τον Τύπο: όσοι δεν συμμορφώνονταν προς τις υποδείξεις πήγαιναν κατευθείαν φυλακή. Στη συνέχεια όμως άρχισε και αυτή να παραχωρεί ειδικά προνόμια στο δημοσιογραφικό κόσμο που συνεχίστηκαν και μετά τη μεταπολίτευση του 1974. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι ελληνικές εφημερίδες συνέχισαν, πολύ περισσότερο από άλλες χώρες, να είναι μπλεγμένες στο πολιτικό παιχνίδι, εξαρτημένες από κυβερνήσεις και συχνά από κόμματα.

Η κατάσταση άλλαξε προς το χειρότερο τις επόμενες δεκαετίες, όταν στον εκδοτικό χώρο εισήλθαν επιχειρηματίες που αγόρασαν εφημερίδες λιγότερο από δημοσιογραφικό μεράκι και περισσότερο για να παίρνουν εργολαβίες και να κλείνουν οικονομικές συμφωνίες με τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αυτό που ονομάστηκε «διαπλοκή» αποθεώθηκε όταν στο παιχνίδι μπήκαν η ιδιωτική ραδιοφωνία και τηλεόραση που ελέγχονταν σε πολλές περιπτώσεις από τους ίδιους εκδοτικούς ομίλους.

Η χρησιμοποίηση των μέσων ενημέρωσης για τελείως διαφορετικούς σκοπούς απ' αυτούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν έχει όμως και τις αρνητικές της συνέπειες. Όσο κουτόχορτο και να το ταΐζουν, το κοινό συνειδητοποιεί κάποια στιγμή ότι το κοροϊδεύουν κανονικά. Στην περίπτωση της ραδιοτηλεόρασης που προσφέρεται στο τζάμπα, αυτό εκφράζεται με κρίση αξιοπιστίας. Στην περίπτωση των εφημερίδων με κυκλοφοριακή πτώση. Φυσικά, η είσοδος του Ίντερνετ, του free press σε μικρότερο βαθμό και οι αλλαγές στον τρόπο ζωής προκαλούν κυκλοφοριακά προβλήματα στο γραπτό Τύπο του κόσμου. Όμως, στην Ελλάδα οι εφημερίδες είναι σε ελεύθερη πτώση και σε λίγα χρόνια(αν όχι μήνες) θα πάψουν να υπάρχουν ,τουλάχιστον τυπωμένες. Και αυτό γιατί το προϊόν που προσφέρουν είναι χαμηλής ποιότητας.

Πολλές εφημερίδες στο εξωτερικό προσαρμόστηκαν, βελτιώνοντας το περιεχόμενο και τις έρευνές τους, ψάχνοντας για καλούς αρθρογράφους και υπογραφές που θα δημιουργούσαν μια πιο σταθερή σχέση με το αναγνωστικό κοινό. Στην Ελλάδα όμως -εξαιτίας και του Λαχείου Συντακτών- δεν υπάρχει δημοσιογραφική, ερευνητική παράδοση ούτε αντίστοιχη νοοτροπία. Έτσι, οι εφημερίδες άρχισαν να διαφημίζουν αντί για κοινωνικές έρευνες DVD και στη συνέχεια να μοιράζουν από εκπτωτικά κουπόνια σε σούπερ μάρκετ μέχρι αυτοκίνητα .

Απ' αυτή την άποψη η πρόσφατη προσφυγή στο ζεστό, cash χρήμα απλώς λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Καθώς οι προσφορές εξαντλούνται γρήγορα λόγω του ανταγωνισμού, ποια θα είναι η επόμενη ιδέα; Δεν αποκλείεται να αρχίσουν να μοιράζουν γυναίκες (ή άνδρες, ανάλογα με το φύλο του πελάτη).Τότε μόνο θα μπορείς να πεις ότι αγόρασες εφημερίδα, αλλά την... έκανες λαχείο.