Κυριακή πρωί, κάτω από τα σκεπάσματα

Ξυπνάω, αλλά δεν θέλω να σηκωθώ. Θα μείνω εδώ από κάτω για πάντα, θα κοιτάω το πράσινο μοτίβο του παπλώματος και θα σκέφτομαι ότι δεν έχω λεφτά να πληρώσω τη ΔΕΗ. Εγώ, που κορόιδευα τους πάντες που βολεύονταν να μένουν με τους γονείς τους με αντάλλαγμα ένα πιάτο λαχανοντολμάδες, «κριτσανιστά» σεντόνια και όλους τους λογαριασμούς πληρωμένους, έχω αρχίσει να κάνω φριχτές, αντι-ανεξάρτητες σκέψεις, όπως «τι ωραία που θα ήταν να έμενα στο σπίτι των γονιών μου και να μη σκέφτομαι πριν ξοδέψω την κάθε πενταροδεκάρα» ή ακόμα χειρότερα φαντασιώνομαι το τι θα έκανα εάν κέρδιζα το λαχείο (δεν θα το έλεγα σε κανέναν και θα ταξίδευα σε όλο τον κόσμο). Τώρα είμαι απλώς «φτωχιά» (η λέξη φτωχιά μου θυμίζει Κινέζα στους ορυζώνες - ο ιδρώτας της πέφτει πλοπ, πλοπ, πλοπ ανάμεσα από τα μπαμπού). Η αλήθεια είναι πως μέχρι τώρα ήμουν απλώς κακομαθημένη - όπως ένα σωρό κόσμος. Μπορεί απλώς να περνάμε την κρίση των 30 πριν την ώρα μας: θυμίζουμε όλοι μας ξεφούσκωτα στρώματα θαλάσσης. O φίλος μου ο στυγνός μηχανικός το έθεσε πιο ωμά χτες το βράδυ στο Bartessera, ανάμεσα στο χαμό -ούτε να κάτσουμε όρθιοι δεν χωράγαμε- όταν μου έλεγε πόσο ζηλεύει τη μικρή του αδερφή που κάνει αιτήσεις για μεταπτυχιακό: «Πώς θα 'θελα να 'μουν φοιτητής. Θα διάβαζα, θα πήγαινα για καφέδες και θα πηδούσα φοιτήτριες», «Σκάσε κάφρε» απάντησα κι από μέσα μου σκέφτηκα ότι έχει δίκιο.

Κυριακή απόγευμα, 16.00

Περπατάω γοργά προς το Καλλιμάρμαρο. Έχω αποφασίσει πως θα παίξω το «παιχνίδι της χαράς» σαν την Πολυάννα (δεν πειράζει που δεν έχω πόδια γιατρέ, ήμουν τυχερή που είχα κάποτε). Σκέφτομαι πως η αφραγκιά είναι και κάπως απελευθερωτική - τι μένει μετά τον καταναλωτικό πυρετό; Τίποτα - μικρές πλαστικές φούσκες γεμάτες με ρούχα, περιοδικά και καφέδες. Μετά είσαι όσο άδειος ήσουν και πριν. Στρίβω προς το Καλλιμάρμαρο. Ο ήλιος λάμπει, το ipod δουλεύει ακόμα και μπορώ να ακούσω το «Αll I need is the air that I breathe and to love you».

Το μυστήριο του Καλλιμάρμαρου 1

Ένα από τα δεκάδες μαρμάρινα κολωνάκια μπροστά στο στάδιο ξεκλειδώνει με λουκέτο (!). Αργά το βράδυ εμφανίζεται ένας τύπος, το ξεκλειδώνει (αφού κοιτά δεξιά κι αριστερά), το βγάζει και παρκάρει το αυτοκίνητό του μπροστά από το φωτισμένο στάδιο. Πρόκειται για το φύλακα ή για κάποιο μαφιόζο;

Το μυστήριο του Καλλιμάρμαρου 2

Έξω από το Καλλιμάρμαρο, σε ένα από τα δυο παρτέρια με γρασίδι μπροστά από τη διάβαση των πεζών, κάποιος έχει αφήσει καμιά τριανταριά πέτρες από την παραλία. Πάνω έχει γράψει με μαρκαδόρο «Τήνος 2008». Τάμα ή ερωτική απογοήτευση; Κιθαρίστας ή ντράμερ;