Κάθε μέρα είναι μια ευλογημένη μέρα.

Το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε μέσα σε ανάδρομο Ερμή.

Κάθε μέρα είναι μια ευλογημένη μέρα, εάν γνωρίζουμε να τη ζήσουμε.

Να είμαστε ευτυχισμένοι με τις ανάσες που μπαίνουν μέσα μας, και την αγάπη των γύρω μας....

Ακόμη και την παγωμένη αγάπη.

Την άγνωστη α γ ά π η που γαργαλάει σαν νεογέννητο μωρό.

Περιμένω να γεννηθεί ένα μωρό.

Μήδεια. Εάν γεννήσεις δεν γίνεσαι μάνα.

Τρώω παγωτό.

Περιμένω το σύζυγό μου για να κάνουμε ένα παιδί.

Στη Μήδεια οι σεξουαλικές μορφές ήταν παντού.

Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν το σεξ.

Είχα το νου μου συνέχεια εκεί.

Θα τα έφτιαχνα με τον οποιοδήποτε απόψε.

...προσπαθώ να πειράξω την ψυχή μου... με έναν περίεργο τρόπο.

Ασχημαίνω σαν αγριόπαπια.

Δεν θέλω να είμαι available around... και αυτή δεν είμαι εγώ.

Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά σίγουρα δεν είμαι εγώ.

Είδα και τον κ. Λούκο.

Μπορώ να σας λέω Γιώργο; Ηλία; Αλέξη;

...και αυτός ήταν σέξι... in his own way....

Έλεγα στον Στάθη...διάφορα που δεν θέλω να τα μοιραστώ... μαζί σας.

Θέλω κι άλλο παγωτό.

Περιμένω θαύματα από τη Συμμετρία.

Ελπίζω να τα δω για να σας τα περιγράψω.

Όλο το σκηνικό στη Μήδεια έμοιαζε με έργο Αλεξίου εξαιρετικά φωτισμένο.

Το φερμουάρ έσπασε και είδαμε το υπέροχο ανδρόγυνο κορμί της χορεύτριας.

Ευτυχώς που έσπασε γιατί η φαντασία μου δεν θα μπορούσε να αγγίξει την τελειότητα που αντίκρισαν οι κόρες μου.

Την είχαν «λευκάνει» και οι τόνοι του λευκού άγγιζαν σαν σταγόνες τις πούδρες.

Μου άρεσε η παρέα που πήγα.

Ας είναι καλά ο Νίκος που έπαθε κήλη και δεν ήρθε.