ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Έφυγα από το σπίτι μου στα 18 μου για να σπουδάσω το όνειρό μου... μπήκα στην ιατρική και αισθανόμουν πολύ περήφανη για μένα! Την πρώτη μέρα της σχολής γύρισα σπίτι κλαίγοντας γιατί κάτι μου έφταιγε... δεν ξέρω τι... από εκεί και πέρα το πρώτο εξάμηνο τα πάντα ήταν ονειρικά και υπέροχα μέχρι που ήρθε η εξεταστική. έκλαιγα καθημερινά μέχρι να τελειώσει... αισθανόμουν άχρηστη... τα μαθήματα τα πέρασα με πολύ κλάμα! Ήξερα και ξέρω ότι είμαι πλασμένη για αυτό... το νοσοκομείο είναι χώρος πολύ οικείος για μένα και το μονό που θέλω είναι να βοηθάω…όσες φορές βρίσκομαι σε νοσοκομειακό περιβάλλον νιώθω πολύ άνετα! όμως η σχολή αυτή κάθε μέρα με κάνει να αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να σταθώ επάξια εκεί... ότι τζάμπα μπήκα και θα είμαι μία ζωή η άχρηστη της υπόθεσης... η σχολή όμως... όχι το νοσοκομείο... 4 έτος αισίως φέτος και ενώ όλοι συνεχίζουν δυναμικά εγώ έχω χάσει κάθε ίχνος θέλησης για διάβασμα... χρωστάω αρκετά αλλά δεν αγχώνομαι... γιατί ξέρω ότι και να διαβάσω πολύ όπως έχω κάνει πολλές φορές δεν θα υπάρξει το επιθυμητό αποτέλεσμα... οι άλλοι πώς το κάνουν... μιλάω με τους γονείς μου και νιώθω ότι τους κοροϊδεύω. νιώθω ότι θα εκραγώ! νιώθω τεμπέλα και ψεύτρα ενώ δεν ήμουν ποτέ! από μικρή αισθανόμουν πολύ άσχημα για τον εαυτό μου και κάθε μέρα είναι χειρότερα... θέλω την μαμά μου... θέλω την ασφάλεια μου... δεν θέλω άλλα επικριτικά βλέμματα γιατί χρωστάω μαθήματα... δεν θέλω αλλά εσύ ήσουν πάντα άριστη μαθήτρια τι σου συμβαίνει... νιώθω ότι έχω σπάσει... ότι οι άλλοι άνθρωποι ζουν το όνειρο μου πολύ καλύτερα από εμένα... δεν έχω δικαιολογία γιατί όλα είναι "τέλεια" στη ζωή μου... δεν μπορώ να κατηγορήσω κάποιον άλλον για την κατάσταση αυτή πέρα από μένα... έχω μιλήσει τόσο πολύ με όλους αλλά δεν έχω καταλήξει πουθενά εδώ και τέσσερα χρόνια για αυτό που από την ηλικία περίπου των 10 νιώθω βαρύ μέσα μου... είναι κάτι που δεν ξέρω και με βασανίζει από όταν ήμουν πολύ μικρή αλλά με τα χρόνια γιγαντώνεται και πλέον δεν μπορώ να το διαχειριστώ. δεν μπορώ να μιλήσω με κανέναν. δεν θέλω άλλο να μιλάω για αυτό... αλλά έχω καταλήξει να παραιτούμαι από το όνειρο μου... να χάνω τη ζωή μου από τα 22 μου και η αιτία να παραμένει άγνωστη και βρίσκεται μέσα μου... το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι οι επιλογές μου είναι οι πιο σωστές... δεν φταίει η ιατρική γιατί μου ταιριάζει γάντι και μέσα μου είναι ακόμα η μεγαλύτερη μου καψούρα, και θέλω πώς και τί να πάρω αυτό το πτυχίο σύντομα... απλά έχω πάψει να εμπιστεύομαι εμένα και έχω καταλήξει σε αδιέξοδο... όλοι οι άλλοι μπορούν πολύ καλύτερα από μένα... κάθε πρωί ξυπνάω σκεπτόμενη ότι πρέπει να μου κοπούν τα χέρια ή τα πόδια. είναι αυθόρμητο... νιώθω ότι είναι αναγκαίο για κάποιο λόγο... μου αξίζει για τον χρόνο και τη ζωή που σπαταλάω... από μικρή χάραζα στο δέρμα μου το όνομά μου για να ξέρω ποια είμαι... τότε με βοηθούσε... πλέον ούτε αυτό κάνει διαφορά... αν με δεις έξω ή αν μιλήσουμε δεν θα καταλάβεις τι μου συμβαίνει... αντίθετα θα πιστέψεις ότι είμαι πολύ καλά και τρισευτυχισμένη...ποτέ δεν θα έδινα το δικαίωμα σε κανέναν να με λυπηθεί... είναι θέμα αξιοπρέπειας... έχω φτάσει όμως στο αμήν και δεν αντέχω άλλο... κάποια στιγμή θα εκραγώ άσχημα... Υ.γ. Συγγνώμη για το μεγάλο κείμενο και ευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώσατε για να το διαβάσετε

Θελω να παω σε ιδιωτικο ιεκ και δε ξερω τι να κανω... Ειμαι αναμεσα σε δυο επαγγελματα νοσηλευτικη μαιευτικής και μαρκετινγκ δυο ασχετα επαγγελματα...μαρεσουν πολυ και τα δύο αλλα λιγο περισσοτερο τομαρκετινγκ αλλα δε ξερω καλά μάθημα τικα και το φοβαμαι γιατι εχει δυο τρία σχετικά μαθήματα...μου λεν να το κανω κ αν μαρεσει θα τα καταφέρω

*Δείτε και το Παιχνίδι των συναισθημάτων που έχω γράψει χθες 8 η ώρα΄*Η Συνέχεια...Δυστυχώς το να δείξω αδιαφορία στην κολλητή μου είναι τέρμα δύσκολο για μένα...Εκεί που το προσπαθώ η κολλητή μου πάντα το καταλαβαίνει ότι είμαι θυμωμένη κτλπ...Η απλά δεν μπορώ να το κάνω...Αν δεν την πάρω τηλέφωνο αγχώνομαι...Είναι και τόσο δύσκολο γιατί έχουμε περάσει πολλά μαζί και η χημεία μας είναι απίθανη...Αλλά δεν αντέχω αυτήν την κατάσταση...Αλλά από την μία μπορεί να είναι ένα μέρος του χαρακτήρα της (δίδυμος είναι μωρέ=D)...Αλλά από την άλλη εκεί που νιώθω χαρούμενη και ευτυχισμένηκαι αυτή μου συμπεριφέρεται τέλεια όλο γίνεται κάτι και το καταστρέφει...Τι να κάνω???

Να ξέρω ότι στο αγόρι μου, όχι μόνο δεν αρέσει ο σωματοτυπος μου αλλά και ότι τον θεωρεί περίεργο και από πάνω. Προτιμά ψηλές με μακριά λεπτά πόδια ενώ εγω είμαι κοντή και αν και αρκετά αδύνατη έχω πολύ μπουτί και πολύ πωπο. Μέχρι και προπέρυσι που πλησίαζα το ανορεξίκο (άλλη ιστορία αυτή) πάλι οι αναλογίες μου ήταν ξεκάθαρες. Εκτιμά κάθε τι ουσιώδες πάνω μου, αλλά δεν θα με χάλαγε αν του αρέσαν λίγο παραπάνω τα πιασίματακια μου..! Ακούς εκεί περιεργος ο σωματοτυπος αχλάδι ! Με τι αυτοπεποιθηση να βγάλω τώρα εγώ το παντελόνι μου μπροστά του?

πως γινεται να σβησω μια εξομολογηση που εκανα?

έχω γράψει το "Σ'αγαπάω" και το έσβησα πριν της το στείλω...Μόνο πρόβλημα θα προκαλούσε.Αφού δε με θες, ας μην το μάθεις ποτέ.Μήνες μετά δε θα έπρεπε να με καις, μωρό μου. :)

Ειμαι ανδρας 24 χρονων και θελω να εξομολογηθω οτι μου εχουν δημιουργηθει καποιες ανασφαλειες τωρα τελευταια επειδη εχω καιρο να κανω μια νεα σχεση η και γνωριμια. Βλεπω τους φιλους μου και τους γυρω μου οι οποιοι ανα τακτα χρονικα διαστηματα γνωριζουν κοπελες κλπ ασχετα τελικα αν οδηγει καπου η οχι. Με μενα δε συμβαινει αυτο. Θεωρω την εμφανιση μου μετρια και το μεγαλο μου προτερημα ειναι οτι ειμαι η ψυχη μεσα σε μια παρεα. Πως ειναι δυνατον ομως να περναω απαρατηρητος στις κοπελες σε θεμα ερωτικου επιπεδου; Επισης δεν εχω καθολου αυτοπεποιθηση. Πως θα μπορουσα να το αλλαξω αυτο;

τι γινεται οταν στις περισσοτερες αγγελιες τα απαραιτητα προσοντα που ζητανε δεν τα εχεις?δηλαδη δεν ειναι πως δεν τα χεις ολα αλλα καποια δεν τα χεις .Κ οχι μονο προσοντα αλλα κ ικανοτητες γτ βλεπω να παιζει πολυ αγγελιες με τλφ πωλησεις που δεν το χω καθολου με την πειθω,εκτος κι αν δεν ξερω εκει δεν τους νοιαζει να πουλας παρα μονο απλα να περνεις τλφ να ενημερωνεις.κ γενικα βλεπω αρκετους εργοδοτες να ζητανε πολλα .

Μόνο εγώ παρατηρώ οτι στις ντεμι (γκομενικες παντα) κατασταστεις υπαρχουν τα εξης σεναρια?1)σκαλοπατακι για σχεση2)ο ενας ψηνεται, το δειχνει ο αλλος την κανει για να μη μπλεχτει στο σεναριο 13)και οι δυο ψηνονται, δεν ξερουν ποσο, περιμενουν τον αλλο να δειξει ενδιαφερον (ετεροκαθορισμος και καλα προστασια ενος εγωισμου), μενουν και οι δυο στο περιμενε παιζοντας οτι δε ψηνονται και τοσο και ξεχειλωνει η φαση λογω ελλειψης επικοινωνιας και χαζων παιχνιδιων για να μη φανουμε οτι παρακαλαμε ενω δεν κανουμε ουτε το ελαχιστομπορουμε να μιλαμε σαν ανθρωποι και να μην φοβομαστε για τα θελω μας και να μην περιμενουμε να αποφασισουμε οτι θελουμε καποιον μονο αν μας θελει κι οσο θελουμε να μας θελει? και μη φοβαστε το σεναριο 2τα κοβουμε στην αρχη αυτα..

Εδώ και λίγο καιρό παίζω ένα παιχνίδι στο διαδίκτυο όπου οι διάφοροι παίκτες επικοινωνούν μεταξύ τους κι έχω γνωρίσει αρκετά άτομα από πολλά μέρη του κόσμου. Γνώρισα λοιπόν κι ένα παιδί από την Αμερική. Είναι 8 χρόνια μεγαλύτερός μου. Για να μην πλατιάζω θα έλεγα ότι είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε "κακό παιδί" με όλη τη σημασία της έννοιας. Μου αρέσει και τον έχω αποδεχτεί γι αυτό που είναι. Είναι αρκετά ξεροκέφαλος,άπληστος,εγωκεντρικός και έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Σπάνια δείχνει και μια πιο καλή και συναισθηματική πλευρά. Έχει πείσει τον εαυτό του ότι τα συναισθήματά του είναι μειονέκτημα και τον κάνουν να δείχνει αδύναμος. Πιθανώς αυτό να οφείλεται σε εμπειρίες που είχε στο παρελθόν....δεν γνωρίζω. Θα ήθελα πολύ όμως να τον βοηθήσω και να του δείξω ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα έτσι και όχι επειδή δεν μου αρέσει έτσι όπως είναι αλλά για το δικό του καλό. Έχω ήδη προσπαθήσει να του εξηγήσω την αξία των συναισθημάτων αλλά τίποτα. Εκτός κι αν είμαι εγώ λάθος. Ίσως να πρέπει απλά να τον αφήσω να συνεχίσει να έχει αυτή τη στάση ζωής. Εσείς τι πιστεύετε; Οι συμβουλές είναι ευπρόσδεκτες.