ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ξυρίστηκα μετά από σχεδόν 10 χρόνια με μούσι.Τί το'θελα;Τώρα ντρέπομαι να βγω απ'το σπίτι :(

Πριν 1 χρόνο χώρισα από μια μακροχρόνια σχέση η οποία δεν οδηγούσε πουθενά ήταν κοινή απόφαση και των δύο μας . Από εκεί και έπειτα είχα την δουλειά μου είχα της παρέες μου και στην παρέα μου ήταν και ένας άνδρας ο οποίος ήταν αρκετά μεγαλύτερος μου . Αρχίσαμε να βγαίνουμε και δύο μας εκτός της παρέας ήταν και εκείνος ελεύθερος και εγώ μόνη αλλά ποτέ δεν έγινε κάτι ανάμεσα μας τον έβλεπα καθαρά φιλικά και έτσι πίστευα με έβλεπε και εκείνος. Πέρασαν μήνες πέρυσι το χειμώνα βγαίναμε πολύ συχνά χαθηκαμε έπειτα λίγους μήνες λόγο δουλειά δεν είχε χρόνο δεν είχα κι εγώ χρόνο και ξανά βρεθήκαμε μετά την πρώτη καραντίνα. Ήταν ποιο τρυφερός απέναντι μου έβλεπα μια αλλαγή και για να μην τα πολυλογώ μου μίλησε ανοιχτά για το πως με βλέπει και πως δεν με βλέπει φιλικά αλλά ερωτικά , κι εγω ενιωθα το ιδιο και ετσι Καταλήξαμε να ήμαστε αγκαλιά να κάνουμε έρωτα και να κάνει μελλοντικά σχέδια για εμάς ο ίδιος. Με προβλημάτισε πολύ το γεγονός ότι μου μιλάει συνεχώς για συγκατοικηση έχω μείνει χωρίς δουλειά οπότε δεν σκέφτομαι καθόλου να συγκατοικησω ούτε να μείνω εκτός σπιτιού(μένω με τους γονεις μου )λόγω χρημάτων. Δεν ξέρω αλλά μου φενεται πολύ περίεργο να σκέφτεται έτσι για εμάς δηλαδή να σκέφτεται μελλοντικά τόσο γρήγορα. Ξέρω πως θέλει οικογένεια είναι 35 χρονών θέλει έναν άνθρωπο δίπλα του το κατανοώ απλά βιάζεται πολύ και αυτό εμένα δεν μου αρέσει. Και δεν με έχει ρωτήσει καν αν εγώ σκέφτομαι την συγκατοίκηση αν θέλω να μείνω μαζί του τόσο γρήγορα απλά τα σκέφτεται όλα μόνος και λέει ο άνδρας κρατάει ένα σπίτι και αν δεν δουλευεις εσύ θα τα φέρνω όλα εγώ μέχρι να βρεις κάτι. Έχουμε 12 Χρόνια διαφορά αυτό δεν με προβληματιζει καθόλου αλλά λέει πολλά πράγματα και δεν τα λέει απλά για να τα πει καταλαβαίνω απόλυτα ότι τα εννοεί εγώ όμως θέλω με τρόπο να του το βγάλω από το μυαλό γιατί πολύ απλά δεν γίνεται τόσο νωρίς να μείνουμε μαζί.

Σχεδόν 2 χρόνια υπάρχει αυτή η χαζή ιστορία με έναν συμμαθητή μου που δεν έγινε και ΤΙΠΟΤΑ, φέτος αποφοιτήσαμε από το λύκειο έχω να τον δω 4 μήνες δεν αισθάνομαι πλέον κάτι για αυτόν και τον βλέπω μέρα παρά μέρα στον ύπνο μου.Σήμερα τον είδα και με άλλη, ακόμα και ο ύπνος με τρολλάρει.

Βρίσκομαι ανάμεσα σε χίλιες δυο σκέψεις που με έχουν κουράσει πια...λοιπόν παιδιά έχω σχέση σχεδόν 7,5 χρόνια από τα οποία τα 6 συγκατοικούνε...άλλαξε πόλη για να ζήσω μαζί του μιας και στην πόλη που μένουμε τώρα είχαμε οικογενειακό εξοχικό...στα τέσσερα χρόνια αρραβωνιαστήκαμε αφού είχαμε περάσει πρωτα από 40 κύματα...πολλά προβλήματα οικογενειακά δικά του,τρομερά προβληματική οικογένεια,σχεδόν αρρωστημένες καταστάσεις οι οποίες μας επηρέασαν πολύ και έφεραν τρομερούς τσακωμούς...τα υπόλοιπα χρόνια της σχέσης κύλησαν σχετικά ήρεμα αλλά με κάποιες βασικές διαφωνίες πάντα να υπάρχουν...ο σύντροφος μου είναι πολύ αγχώδης ειδικά με τα οικονομικά,έχει κουτάκια για τα πάντα στο μυαλό του και αυτό κουράζει από ένα σημείο και μετά...πέρα από όλα αυτά εγώ γνώρισα ένα άνθρωπο πολύ δραστήριο με ο τάξη για ζωή ήθελε να βγαίνει συνέχεια είχε χρόνου και τώρα πια δεν κουνιέται από τον καναπέ...δεν έχει πια ορεξη για ζωή,δεν ξέρω πως να το εξηγήσω...είχαμε λοιπόν εδώ και καιρό αποφασίσει παρόλα τα προβληματα να παντρευτούμε και να βάλουμε μπροστά για ένα παιδάκι...την τελευταία στιγμη μου τα άλλαξε όλα με διάφορες χαζές δικαιολογίες κατά τη γνώμη μου και μου ζήτησε χρόνο...συζητήσαμε,τσακωθήκαμε,φτάσαμε κοντά στον χωρισμό και τελικά μου παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει αν θα νιώσει ποτέ έτοιμος για οικογένεια...και εγώ έχασα τη γη...ξαφνικά αναρωτιέμαι τι κάνω με αυτον τον άνθρωπο τόσα χρόνια...ξενέρωσα κουράστηκα δεν μπορω άλλο να μας πηγαίνουν πίσω τα κολλήματα του και τα βιώματα του γιατί αυτά ευθύνονται κατά πολύ για την κατάσταση...μέσα μου λοιπόν πλέον είναι φουλ μπερδεμένη...Αρχικά θέλω μα χωρίσω γιατί ξέρω πως αν δεν το κάνω τώρα θα γίνει πιο μετά σίγουρα...αλλά τον υπεραγαπώ και γενικά δεν έχω κανένα άλλο παράπονο από εκείνον...ίσα ίσα με αγαπάει και φροντίζει τρομερά...Μετά σκεφτομαι ότι αν χωρίσω θα πρεπει να γυρίσω πίσω στην Αθήνα και στο πατρικό μου και η ιδέα δεν με τρελαίνει γτ έχω συνηθίσει εδώ με άλλους ρυθμούς ζωής και γενικά με την σειρά μου και την ησυχία μου...Επίσης οι γονείς μου είναι μονίμως μέσα στο άγχος και στην γκρίνια λόγω της δουλειάς και δεν το αντέχω αυτό ειδικά τον πρώτο καιρό που θα θέλω να έχω λίγο ηρεμία μετά από τόσο μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου...Ο πατέρας μου επίσης είναι ένας άνθρωπος περίεργος...καλός οικογενειάρχης δεν μας έλειψε ποτέ τίποτα αλλά έχει πολλές ιδιοτροπίες και δεν ξέρω πλέον που έχω μάθει να ζω μόνη αν μπορω να συμβιώσω μαζί του...ενώ η μαμα μου γενικά είναι πολύ πιο κατανοητικος άνθρωπος....Και φυσικά υπάρχουν και οι κλασικές σκέψεις ότι αν χωρίσουμε εκείνος θα μείνει μόνος γτ όπως είπα η οικογένεια του είναι Καμμένο χαρτί ...και θα πληγωθεί θα κλαίει θα ποναει και δεν το αντέχω αυτό...δεν θα έχει κανέναν να τον φροντίσει να του μαγειρέψει και όλες αυτές οι σκέψεις που λογικά όσοι πέρασαν χωρισμό τις έχουν κάνει...Από την άλλη όμως θέλω αν την πάρω την μεγάλη απόφαση κι να την αλλάξω τη ζωή μου με όσα εμπόδια κι αν ερθουν...Όλες αυτές οι σκέψεις παίζουν μπάλα όλη μέρα στο μυαλό μου και έχω τρελαθεί...εκεί που νομίζω ότι πήρα μια απόφαση έρχεται μια άλλη σκέψη και τα αλλάζει όλα....δεν ζητάω να μου πείτε απόλυτα πράγματα απλά μια γνώμη ίσως από δικές σας εμπειριες...μια διαδικτυακή παρηγοριά ίσως?Σας ευχαριστω και συγνώμη για το τεράστιο κείμενο!!!

Πώς γίνεται να αρχίζω να δένομαι με κάποιον που δεν οδηγεί πουθενά?

Τους αγαπώ. Πολύ . Η οικογένεια μου με στεναχωρεί αλλά τους αγαπώ .

Ρε παιδιά ειναι ενας συναδελφος στη νεα μου δουλειά ο οποίος με γυριζει σπιτι καποιες φορες με το αμαξι του καθώς μενουμε κοντά. Νιωθω να υπαρχει μια χημεια μεταξυ μας καθώς καθε φορα τα λεμε ωραια. Παρ ολα αυτα ενώ έχουμε ανταλλαξει αριθμούς δεν εχει κανει καποια κίνηση να μου στειλει. Επισης δεν εχει αναφερθει ποτε σε σχέση ή αν ειναι παντρεμένος κ εγω δε τον εχω ρωτησει ευθεως αν έχει κατι γιατι ντρεπομαι. Εφόσον δεν κανει καποια κίνηση ομως υποθετω πως μαλλον είναι δεσμευμένος. Πως μπορώ να το μαθω πλαγίως? Χωρις δηλαδή να ρωτησω στα ισια και να καρφωθω?

Μερικοί λένε " Συγνώμη που ασχολήθηκα μαζί σου " ενώ θα έπρεπε να πουν " Συγνώμη που δεν ασχολήθηκα ούτε για να μάθω αν ζεις ή αν πεθαίνεις "

Ας εξομολογηθώ εδώ γιατί δεν έχω και πουθενά να τα πω.. είμαι μαμά και είμαι μαζί με αυτόν τον άνθρωπο 9 χρόνια... Πάντα ειχαμε τις διαφορές μας όπως ο κΑθενας,το θέμα μου όμως είναι ότι πλέον η κατάσταση έχει ξεφυγει..καταλαβαίνω ότι κάθε άνθρωπος θέλει το χώρο και το χρόνο του για κάνει πράγματα.. αλλά όχι το να μπλέξεις,όχι να παίρνεις ένα μισθό εξευτελιστικο το να έχεις παιδιά και σπίτι να συντηρήσεις και εσύ να προτιμάς να τα πιεις.. δεν έχω ούτε άλλο κουράγιο ούτε άλλη υπομονή.με κουράζει να μιλάω να βλέπω ότι καταλαβαίνει για λίγο και μετά στο τέλος της μέρας να γίνονται πάλι τα ίδια. Νιώθω αγάπη για αυτόν τον άνθρωπο,νιώθω άσχημα με το να ξέρω ότι με όλα αυτά κάνει κακό στον εαυτό του αλλά και στους γύρω του που απομακρύνεται.. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει κάτι,δεν ξέρω αν με το να πιέζω καταστασεις θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα..έτσι και αλλιώς μόνη ειμαι ήδη..

Λοιπόν,εδώ και κάποιους μήνες,έχω παρατηρήσει ότι ένας υπάλληλος σε ένα κατάστημα,στο οποίο πηγαίνω συχνά, με κοιτάει έντονα μέσα στα μάτια και είναι πολύ εξυπηρετικος μαζί μου. Μια φορά,μάλιστα,είχε αστειευτεί μαζί μου,επειδή είχα γελάσει. Δεν ξέρω τι να κάνω. Θέλω να του ζητήσω το τηλέφωνο του,αλλά ντρέπομαι. Πώς μπορώ να είμαι σίγουρη ότι ενδιαφερεται;