ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

και όχι κάτι από εσένα, γιατί έτσι αντικατάσταση πανεύκολα στα μάτια του..

Η συναδελφος. Ειμαι κοπέλα bi. Και πριν απο ενα χρονο πηγα σε μια καινουργια δουλεια. Μετα απο 6 μηνες ηρθε και μια αλλη κοπελα 38 χρονων. Εγω 26. Γενικά τα παμε πολυ καλα!!!! Συνεργαζομαστε πολυ καλα και εχουμε πολυ χημεια. Γελαμε πολυ. Γενικα εχουμε ταιριαξει. Ωστοσο, δε μιλαμε μεσω μηνυματων, μεχρι σήμερα που μου επιασε τη κουβεντα και λεγαμε πολλα. Βασικα βλακεις λεγαμε και γελουσαμε. Καποια στιγμη μου λεει οτι γελαει με το γελιο μου και της αρεσει που γελαω και κατι τετοια. Δε ξερει φυσικα για τη δικη μου σεξουαλικοτητα. Δε θελω να παρεξηγησω κάτι απλα ηταν πρωτη φορα που μιλησαμε τοσες ωρες για εκτος δουλειάς. Και με τοση οικειοτητα εκτος δουλειας.Στην αρχη το σκεφτηκα πολύ φιλικα και κομπλε αλλα μετα απο αυτες τις κουβεντες απορησα. Μια αποψη;;;

Το τελευταιο καιρο νιωθω εντονα την αναγκη για επισκευθω ψυχολογο. Θελω να μιλησω γι αυτα που με απασχολουν χωρις καποιον να με κρινει και να μου φωναζει (οπως κάνει η οικογενεια μου, με αγαπανε αλλα δεν με καταλαβαινουν).Δεν ξερω ακουω τοσα για την ψυχαναλυση, κυριως απο την τηλεοραση που δεν ειμαι σιγουρη αν δουλευει.

Θέλω τις απόψεις σας! Σε σουπερμάρκετ δουλεύω, και προφανώς λόγω COVID τα πράγματα είναι δύσκολα. Το θέμα είναι ότι σπουδάζω παράλληλα. Παρά το ότι μείωσα το ωράριό μου δεν έχει βοηθήσει καθόλου, το άγχος είναι στα ύψη. Έχω φτάσει λίγο στο απροχώρητο. Δεν ξέρω αν θα ήταν καλό να παραιτηθώ και αν ναι να το κάνω όσο πιο σύντομα γίνεται ή να προσπαθήσω να το παλέψω μέχρι το τέλος του χρόνου πχ

Διαβαζω τις εξομολογησεις και τελικα Υπαρχει πολυς πονος γυρω μας. Καμουφλαρουμε τα προβληματα μας ή ντρεπομαστε γι αυτα. Φοραμε το χαμογελο του τζοκερ και βγαινουμαι εξω. Το ινσταγκραμ με την τελεια ζωη δεν βοηθαει. Βλεπουμε σαχλοεκπομπες για να ξεχαστουμε και ζηλευουμε κιολας τη ζωη των celebrities. Αραγε ποσος πονος υπαρχει και στο χωρο της τηλεορασης.Ευχομαι να φτιαξουν ολα για ολους τους βασανισμενους συμπεριλαμβανομενου και του εαυτου μου.

Δεν την ονειρευομουν ετσι τη ζωη μου.ΟΧΙ δεν ζητουσα ποτε τιποτα απο τα στοιχειωδη αλλα οχι αυτο.

Χωράνε σε ένα κάδο από τους μικρούς οχι απ τους μεγάλους

Είμαι μακριά από τον έρωτα της ζωής μου, και αυτό με κάνει να στεναχωριέμαι, με αποτέλεσμα να το έχω ρίξει στο ποτό, την καραντίνα γενικά την περνάω με πολύ ποτό και τσιγάρα. Δεν ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω, και το θέμα είναι ότι εκείνη δεν μου σηκώνει συνέχεια το τηλέφωνο, με αποτέλεσμα να με κάνει να μπαίνω σε υποψίες ότι με απατάει. Δεν αντέχω άλλο.

Πως παίρνεις την απόφαση ότι κάτι έχει τελειώσει, ενώ μέσα σου αισθάνεσαι πρώτη φορά ότι όλα θα γίνουν όπως πριν;

Μετά από 3 ολόκληρους μήνες. Τα είχαμε 2 χρόνια, αλλά από ότι φαίνεται με θέλει ξανά πίσω... τον θέλω και εγώ....