ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Ντόλυ!:(

Είμαι τρελός αλλά δε με νοιάζει καθόλου

Οι αφιερωσεις μας μαραναν και τα μεγαλα λογια.εδω το μονο που κανουμε ειναι να λεμε "καλημερα" "καλο μεσημερι" αντε και να κοιταχτουμε βιαστηκα....και γαμω τους ερωτες λεμε....

Χθες ήμουν μέσα σε αστικό λεωφορείο,ήταν μεσημέρι και ήμασταν όλοι πολύ στριμωγμένοι.Ενας "κύριος" γύρω στα 50(εγώ είμαι 20) στεκόταν δίπλα μου με μια μεγάλη σακούλα και ακουμπούσε με αυτήν έντονα στα γεννητικά μου όργανα.Εγω φαντάστηκα ότι το κάνει καταλαθως από το στριμωγμα και στην επόμενη στάση γύρισα από την άλλη μεριά για να μην έχει πρόσβαση σε μένα.Τελικα γύρισε και αυτός και έκανε το ίδιο.Εγω τα πήρα και έριξα μία δυνατή κλωτσιά πάνω στην σακούλα με το γόνατο μου(τον πέτυχαα κιόλας) και αυτός γύρισε από την άλλη και δεν ξανακοιταξε

Λοιπόν είναι ενα παιδί, ενδιαφερόμουν για αυτον αρκετό καιρό μα τι να κάνεις...εκεί που βρήκα τροπο να τον προσεγγισω, μια φίλη πηγε και εκανε κατι μαζί του... Ουτε θυμο εχω κρατησει, ουτε κακια μα ολοι στην παρεα καταλαβαν ποσο χαζομαρα εκαναν οι δυο τους! Τωρα αυτος νομιζει θα τρεχω πισω του αλλα ασυνειδητα αυτός το κανει! Μου στελνει και φιλακια τωρα αυτος, είδες;.. Για να κανει εφέ η φιλη οτι επειδη εκαναν κατι ειναι κοπελαρα!

Όσους μου απαντήσατε στην παρακάτω εξομολόγησή μου: http://www.lifo.gr/confessions/view/286734 και με την σειρά μου να σας απαντήσω και εγώ.Πώς είναι δυνατόν να έκανα κάτι με κάποιον που ήξερα ήδη ότι είναι δεσμευμένος; Ναι, παραδέχομαι ότι τον ερωτεύτηκα παράφορα, όμως υπάρχουν ηθικοί φραγμοί, οι οποίοι δεν μου επέτρεψαν να κάνω κάποια κίνηση.Μερικές φορές βρισκόμαστε στο δίλημμα "καρδία ή λογική" και υπερισχύοντας η λογική, αναγκαζόμαστε να καταπνίγουμε τα συναισθήματά μας.Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες κρατούν για πάντα. Και αυτή είναι η αιτία της τόσο μεγάλης διάρκειάς τους. Ότι παραμένουν ανεκπλήρωτοι.

Τι μπορεί να σημαίνει όταν με κάποιον δεν γνωρίζεστε σχεδόν καθόλου αλλά μιλώντας στο τηλεφωνο επαγγελματικά ξαφνικά του ξεφεύγει το όνομά σου(ψιλομασώντας τα λόγια του) το οποίο σίγουρα δεν του το έχεις πει εσυ?Να τονίσω ότι δεν είμαστε σε κοινό χώρο.

φακτ1: δουλευω σε πολυεθνική με σκατα ωραριο φακτ2: συγκατοικώ με μια πρωην φίλη και 5 μερες απο τις 7 και με τον γκόμενό της (τα έξοδα βεβαια ειναι /2) φακτ3: δεν την παλέυω κάστανο, καρύδι και ότι αλλο φακτ4: έχω μόνο μια φίλη παντρεμένη στην επαρχία φακτ5: δεν έχω παρέες και γενικά έχω χάσει τη μπάλα. οκ έχω δουλειά, οκ έχω κάπου να μείνω... α και ενα άλλο βασικο φακτ δεν έχω φίλο-συντροφο-γκόμενο (ούτε και πιθανότητες να γνωρίσω κάποιον) και είμαι 35 χρονών! Τι άλλα; όλα καλά; Ψάχνω για σπίτι εδώ κι 6-7 μήνες (ή κοτέτσι ή μποντρούμι στα λεφτα που μπορώ) Δεν μπορώ-θέλω να μιλήσω με την "συγκάτοικο" Σκέφτομαι να φύγω από Αθήνα (δεν ξέρω για που.. μάλλον στο πατρικό μου) Δεν υπάρχει περίπτωση να με απολύσουν (σε αναγκάζουν να παραιτηθείς) και κάπου στο βαθος υπάρχει η περίπτωση να πάρω μια άλλη θέση με περισσοτερες ευθύνες και περισσοτερες ώρες δουλειάς.όποιος έχει καμια καλή ιδέα π'εραν της υπομονής.... καλός ο τίτλος;

που μου υπενθύμισες την παρουσία σου; Βασανίζομαι χωρίς λόγο τώρα.Ελπίζω να χαίρεσαι που μετράς.

Ζούσα σε μία κλειστή κοινωνία.Στην εφηβεία μαλθακός και αδύναμος.Μπούλινγκ και ψεύτικες φιλίες ήταν τότε η ζωή μου..Κάποιες ήταν και αληθινές εντάξει Κοπέλα;Ουτοπικό αλλά δεν έχει σημασία.Όταν μπήκα στα 19,άρχισα να συνειδιτοποιώ τα πάντα.Τότε μεγάλωσα,τότε ενηλικιώθηκα,τότε σταμάτησα να γίνομαι έρμαιο της παρέας και του καθενός που εκμεταλλευόταν την καλοσύνη μου.Πλέον νιώθω άλλος.Είμαι άλλος.Αλλά η αρχή είναι δύσκολη,στην περίπτωσή μου.Έχασα τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου.Αυτό νιώθω....τον Ιούνη μπαίνω 20 και η ζωή μένει στάσιμη.Τι άποψη έχετε για αυτά;Με ενδιαφέρει να μου πείτε,γιατί ξέρω πως δεν είμαι μόνος.