ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Καλησπερα παιδια συγνώμη αλλα εδω κι ενα μιση χρονο ειμαι με εναν ανθρωπο οπου αυτος ειναι 23 και εγω 17..υπεροχο παιδι,είναι κολλημενος,δωρα,εκπληξεις τα πάντα,δενν εχω κανενα παραπανο!!! Περσι τον Απρίλιο ειχαμε παει στο χωριο του για διήμερο κι πηγε να γινει κατι αλλα μολις το βαλει τέλειωσε...αλλα υο θεμα δεβ είναι εκει..το θεμα ειναι οτι εχει να με αγγιξει απο τότε..η σταση του ιδια απλα δεν με αγγιζει πηγα να τον χωρισο για ααυτο το πραγμα γιατι εχω τρελαθεί δεβ μπορω να. Καταλαβω...του εχω κανει παραπονα αλλα τίποτα λεει οτι τωρα πια τωβ στεναχωρο τον θυμωνο ενω στις αρχες ειμασταν μια χαρα για αυτο καναμε οτι κάναμε....εχω κάνει απειρες προσπαθειες...Τι μου προτεινετε να κανω;;;

Έχετε ποτέ συναντήσει στη ζωή σας έστω ένα άτομο ,που δεν το έχετε δει να γελάει (αλλο να χαμογελάει όταν συναντάμε κάποιον αλλον) να γελάει να είναι εύθυμο ,να χαίρεται ! ? Ε ένα από αυτά είμαι κ εγώ ...από ανέκαθεν απόψε χαζεψα τις λιγοστές φωτογραφίες που έχω κ είμαι αγελαστη μες τη θλίψη κ τον πόνο μες τα μάτια κρίμα ούτε μια να χαμογελωωέχασα όλη μου τη ζωή να με ρουφούν τα προβλήματα και να είμαι απλά ένα θλιμμένο πλάσμα . Η βία το ξύλο και ο εκφοβισμός όλων των μελών από τον πα-τερα με έκανε να είμαι ένα θύμα που ήταν τόσο καλοβολο για να το εκμεταλλευτούν και να νομίζει ότι ισως θα έπαιρνε αγάπη ....και εννοείται εχω ζήσει πολύ χειρότερες στιγμές για ξεφύγω από τη μια κόλαση και να πέσω σε πολλές άλλες. Και πάνω σε αυτή την κατάσταση ήρθε η αρρώστια για να μου δείξει πως θα πρέπει να παραλύει το σώμα μου σταδιακά και εκεί η συντροφιά μου τα δάκρυα και η προσευχή . Για σας που στεναχωριέστε που οι γονείς σας χωρίζουν ,κατανοω οτι ειναι επωδυνο μα σκεφτείτε πόσο θα είχατε καταστραφεί ψυχικά αν βιωνατε τέτοιες καταστάσεις .Και επίσης μην κανετε το λαθοςπου εκανα εγω να ζητάτε αγάπη ,προστατεύετε τον εαυτό σας γιατί θα πληρώσετε ακριβά τα ψίχουλα που θα σας πετάξουν. Ίσως για κάποιους από μας, ο πόνος να ήταν μονόδρομος για να μάθουμε να αγκαλιάζουμε μόνοι μας τις πληγές μας και εν τέλει να μάθουμε να μας αγαπάμε..

Ειμαι παντρεμενος, πατερας, ευτυχισμενος, αλλα γαμωτο θελω ακομα εστω ακομα μια φορά να ερωτευθω τρελά!!

Και δε μπορώ να κοιμηθώ... Τη βλέπω στον ύπνο με την όψη της οπως την βρήκα..Δεν έχω κλάψει, περίεργο πράγμα για μένα, και δε νιώθω ούτε χαρούμενη ούτε λυπημένη,ήταν μεγάλη σε ηλικία και ταλαιπωρημένη..Είμαστε πολύ κοντά με την οικογένεια μου,αλλά θα ήθελα μία αγκαλιά.. έχουν ενδιαφέρει πολλοί φίλοι μου για μένα αλλά δε με μου αρκει η αγκαλιά τους.Θα ήθελα μία αγκαλιά αλλά δε ξέρω ποιουνου.. φίλου..; γκομενου..; Δε ξέρω μάλλον απλά είμαι συγχυσμένη μέσα μου..Ας αναπαυτεί..

Θα κάνατε σχέση με κάποιον (αυτός είμαι εγώ), που δεν έχει κάνει σχέση ποτέ του και είναι πάνω από 35 ετών; Και οι μόνες σεξουαλικες εμπειρίες που έχει ήταν με ιερόδουλες. Και αυτές λίγες,(στενοτης οικονομική).

Όταν είμαστε μαζί με κοιτάει στα μάτια, και κατελαβαίνω πόσο αξίζει να προσπαθώ, όταν όμως του στείλω μήνυμα απαντάει όποτε να 'ναι κι αν. Δεν είμαστε μαζί, όμως αυτό κρατάει περίπου 3 χρόνια, περνάει πολύς καιρός μέχρι να βρεθούμε, ή τυχαίνει να μη μιλήσουμε και καθόλου, αλλά όταν βρεθούμε τυχαία κάπου, είναι σαν να μην πέρασε μία μέρα. Προχθές τον πέτυχα σ'ένα club με αγκάλιασε τόσο σφιχτά, γνωριζόμαστε τόσο καλά, το ξέρω ότι κάτι υπάρχει ανάμεσα μας, κάτι ίσως πολύ δυνατό, αλλά είναι όντως έτσι; αξίζει να το προσπαθήσω πάλι; να του πω όσα νιώθω, ή να το πάρω απόφαση και να το τελειώσω;

Το πρωί προσπάθησα να στείλω το Ευχαριστώ μου στην Cαθερίν, που είπε κάποια πολύ όμορφα λόγια για την εξομολόγησή μου.Σε ευχαριστώ, φίλη μου...Δυστυχώς η πρωινή μου ανάρτηση δεν πέρασε, άρα προσπαθώ πιο συνοπτικά τώρα και ελπίζω να περάσει!Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο και ένα καλό βράδυ!

24 ετων... Γενικά είμαι αρκετά σφιγμενος με τους ανθρώπους και νομίζω δίνω την εντύπωση του απόμακρου, του αδιάφορου κλπ αλλά δεν είμαι καθόλου έτσι. Μου λείπει πολύ μία παρέα να μπορώ να ανταλλάξω μία ανθρώπινη κουβέντα... αλλά με σταματά η κοινωνική φοβία μου, το υπερβολικο άγχος κλπ κλπ κλπ Γενικά σα νέος δεν έχω να θυμάμαι ευχάριστες εμπειρίες με παρεες, βόλτες παρα μοναχικοτητα στο σπίτι που πλέον αμφισβητώ κιολας αν την επέλεξα με καθαρό μυαλο! Αλλά η ζωή είναι ΜΙΑ! Και θέλω να τη ΖΗΣΩ επιτέλους! Θέλω αλλαγή, να γνωρίσω άτομα, να γίνω πιο δραστήριος, να προσφερω και να ανταλλάξω συναισθηματα... Πλέον δεν είναι πολυτέλεια να βγω, να περάσω καλά, να επικοινωνήσω, αλλά βιολογική ανάγκη. Με καταλαβαίνει κανείς τι εννοώ; Αν εσύ που διαβάζεις αυτήν την εξομολόγηση ξέρεις από κοινωνική φοβία και τα παρεπόμενα και ψάχνεις ουσιαστική επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο, χαμόγελο με χαμόγελο, στείλε να γνωριστούμε! Θέλω πολύ να σε γνωρίσω! :-)

Θελω να προχωρησω με το αγορι μου αλλα φοβαμαι να μην με αφησει.Μου προσφερει πολλα,δειχνει οτι με νοιαζεται πολυ αλλα φοβαμαι.Ολη μερα (στην κυριολεξια) τηλ. και μηνυματα.Μου αναλυει ακριβως τι εκανε,που πηγε,με ποιους,χωρις να τον ρωτησω λεπτομεριες. Μεχρι και για την παρεα του μου μιλαει,για τους γονεις του που τους εχει μιλησει για μενα.Μου κανει δωρα.Μου ξεκαθαρισε πως θελει να γνωρισει και την μαμα μου.Ερχεται συχνα για να με δει παρα την αποσταση που εχουμε.(οχι μεγαλη αλλα και τα 45 λεπτα κατι ειναι).Επισης μου εχει ξεκαθαρισει οτι θελει να κρατησει αυτο που εχουμε,δεν θελει να τελειωσει συντομα.Μου δειχνει αυτους τους μηνες ποσο με θελει και με λογια και με πραξεις.Αλλα,ξερω πως του χρονου που θα εχουμε τις Πανελληνιες θα χαθουμε ενα διαστημα,γιατι και οι δυο εχουμε υψηλους στοχους.Μου το ειπε κι ολας.Οταν τελειωσουν οι Πανελληνιες,θα ειμαστε μαζι το καλοκαιρι.Ετσι λεει.Μετα ομως που ο δρομος μας θα χωριστει,τι θα γινει; Εαν προχωρησω μαζι του και τελειωσει γρηγορα αυτο που εχουμε; εαν το μετανιωσω;Φοβαμαι.Μαζι του νιωθω ολοκληρωμενη.

Δεν έχω σχέση. Κι εσείς όλοι δεν έχετε θέση στη ζωή μου.