ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Εχτες με ειδοποίησε η συντροφος του πατερα μου ότι τον πήγε στο νοσοκομείο. Ευτυχώς δεν είναι πολύ σοβαρό. Ο πατέρας μου είναι 53 και είναι με την Κατερίνα 4 χρονια. Τα τελευταία 3 συζουν. Εγώ ειμαι 28 και έχω τη δικη μου ζωή. Όταν την γνώρισα ήμουν σχεδόν ψυχρή. Με τα χρονια μου ήταν απλα αδιάφορη. Παρότι με τον πατερα μου οι σχέσεις είναι πολύ καλές την Κατερίνα δεν την άφηνα να με πλησιασει. Πήγα που λέτε εχτες και την βρήκα τόσο ανήσυχη τόσο μόνη και φοβισμένη που αναγκάστηκα να την παρηγορήσω. Της είπα ότι θα μείνω εγώ το βράδυ αν θέλει να φύγει. Ούτε άκουγε. Μόλις μάθαμε ότι όλα είναι καλά ξέσπασε σε λυγμούς και έπεσε στην αγκαλιά μου. Τρελάθηκα! Κατέβηκα να πιώ ένα καφέ και σκεφτόμουν ότι τον αγαπάει αληθινά και ποσο τυχερός είναι που την έχει. Μόλις ανέβηκα στο δωμάτιο του το είπα. Την ευχαρίστησα που με ειδοποίησε και που είναι δίπλα του και τον φροντίζει και αν είναι δυνατόν, μου ζήτησε συγνώμη για την αναστάτωση! Φαίνεται πολύ γλυκιά και εγώ τόσα χρόνια κάνω σα να μην υπάρχει. Θέλω να επανορθώσω αλλα δεν ξέρω πως. Να της πάρω ένα δώρο; Να τους προτείνω να περάσουμε μαζί το Πάσχα; Δεν ξέρω αλλα η αφοσίωση της με συγκίνησε.

Δεν ξερω που σας βρισκει αυτη η εξομολογηση αλλα εμενα στο κρεβατι ακουγοντας την βροχη μετα απο βραδυ στα επειγοντα λογω αλλεργικου σοκ. Δεν σκοπευω να βγω απ το σπιτι ουτε και να βαλω ρουχα. Κρεβατι, τσαι, εξομολογησεις, ταινια, κρεβατι. Απο τις λιγες Κυριακες που δεν με καταθλιβουν παρα την καταιγιδα. Δεν νιωθω μοναξια, νιωθω ηρεμια. Διαβαζω εσας για παρεα. Ειμαι καλα. Ελπιζω και εσεις.

Από 17 ετών που γράφτηκα πρώτη φορά γυμναστήριο, παρατήρησα κάτι αξιοπερίεργο. Αν "ζορίσω" λίγο τους κάτω κοιλιακούς (π.χ. κάνοντας άσκηση σε δίζυγο και σηκώνοντας τα πόδια ψηλά), μπορώ να φτάσω πολύ γρήγορα σε εκσπερμάτωση (χωρίς στύση). Υπάρχει κάνας άλλος που έχει αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο;

Μακρυά από ανθρώπους που σε μειώνουν για να νιώσουν εκείνοι ωραία.Από ανθρώπους που δεν έχουν να σου πουν μια καλή κουβέντα και λένε συνέχεια "έτσι είμαι εγώ" λες και είναι τίποτα 15χρονα!!Μακρυά γενικά από τοξικούς ανθρώπους.. Δεν μπορώ να καταλάβω με ποιο δικαίωμα μπορείτε μερικοί αλλά και μερικές να κρίνετε τους άλλους και να τους μειώνετε?? Ποιος σας λέει ότι είστε καλύτεροι?? Φτιάξτε τον δικό σας χαρακτήρα πρώτα και αν δεν σας αρέσει ο άνθρωπος που θα έχετε δίπλα σας, επιλέξτε κάποιον άλλον!.! Άλλωστε τόσοι είμαστε εκεί έξω.Δεν είναι παιχνίδι η καρδιά για να πουλάτε ψεύτικα συναισθήματα. Στη ζωή όλα είναι απλά όσον αφορά τις σχέσεις. Ορισμένα πράγματα πρέπει να έρχονται από μόνα τους.. Ζήσε βρε άνθρωπε όμορφα και βρες το άλλο σου μισό, χωρίς να χρειάζεται να πατάς τους άλλους για να πας παρακάτω...

Πριν λίγες μερες βγηκα με ενα παιδι δεν έγινε τιποτα απλα γνωριστήκαμε! Ομως εγω θελω πλ να ξαναβγούμε και να εξελιχθεί το ολο πραγμα αλλα ειμαι λιγο άπειρη και δεν ξρω τι να κανω!! Να του στειλω μήνυμα η Οχι;;;Δεν ανταλλάξαμε τηλέφωνα ειναι κακό αυτο ;;;

Έχω δύο "κολλητές" -τις οποίες γνωρίζω χρόνια- που με γράφουν και με θυμούνται όποτε τις βολέψει και όποτε βαριούνται. Έχω έναν φίλο, με τον οποίο έχουμε ξεκάθαρα φιλική σχέση, αλλά τώρα που έμαθε ότι αυτή που γουστάρει έχει άλλον, αρχίζει να μου τη πέφτει...ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΦΕΡΟΜΑΙ ΚΑΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΡΙΑ!Τάχα έχω φίλους... λίγους και καλούς...Αλλά γιατί νιώθω τόσο μόνη?Μια φίλη που να με νοιάζεται πραγματικά, να με υποστηρίζει και να μη ζηλεύουμε η μία την άλλη, υπάρχει? Εγώ είμαι πρόθυμη να τα δώσω όλα, πάντα τα δίνω όλα... αλλά φοβάμαι πλέον να εμπιστευτώ οποιονδήποτε που θα μπει στη ζωή μου, είτε στον φιλικό είτε στον ερωτικό τομέα.

Είμαστε φουλ βλαμμένες και το παίρνουμε χαμπάρι κατόπιν εορτής. Μου στέλνει μυνημα πριν λίγο ένας(ο οποίος νομίζει οτι είναι ο απόλυτος γκόμενος) που ειχε παιχτεί κάτι στο παρελθόν αλλά ο τύπος δεν ηθελε σχέσεις και τέτοια και γω το ζώον ειχα κολλήσει για ενα διαστημα και μου λέει: "έχω καιρό να σε δω να βγουμε για καφε" Να σημειώσω εδώ ότι καποια στιγμή ενώ είμασταν "φιλοι" με ειχε στησει 2 φορές όταν κανονίζαμε. Και του λεω σήμερα "Όχι αστο" και απαντάει "Έλεγα να έρθω να σε πάρω με το καινούργιο μου αμάξι"...... Δηλαδή πόσο ψώνιο ο άνθρωπος? Πόσο υλιστης? ΤΙ ΨΩΝΆΡΑ ΘΕΕ ΜΟΥ! Καλά μιλάμε κλαίω από τα γέλια και για αυτόν αλλά κυρίως με τον εαυτό μου που μου άρεσε εμένα τέτοιο παιδί. Αυτομουτζώνομαι ξερω 'γω. Γουατ δε φακ.

Παντα θα σε σκεφτομαι και θα στενοχωριεμαι που θελησες να το αφησουμε στη μεση. Γιατι? Εφυγα και τωρα μου λες να γυρισω, κανοντας ομως συμβιβασμους.

Παιδιά θέλω τη γνωμη σας για ένα θέμα που με απασχολει εδω και καιρό....απο μικρή ήμουν πολυ ορθολογιστρια στη ζωή μου ,στην πορεία μετα τη γέννηση του αδερφού μου ακολουθούσα περισσότερο το συναίσθημα έπειτα μεσαία κατηγορία και το σωστό κ τις επιθυμίες μου δλδ και έπειτα ξανά παρασυρομουν απο αυτα που ένιωθα..πλεον όμως κι νιώθω μπερδεμένη και δεν βρισκω τον εαυτο μου θέλω πολυ να κατασταλλαξω κάπου αλλα έχω ανασφαλειες πως δεν θα ειναι σωστή η επιλογή χαρακτήρα που θα κανω...ειμαι 17 για την ιστορία....εσεις τι πιστεύετε πως είναι το καλύτερο να λειτουργεί κάποιος ,περισσότερο ρεαλιστικά περισσότερο να εκπληρώνει τα όνειρα του;επίσης ποιες αρχες πιστεύετε πρέπει να έχει για να ειναι αξιόλογο ατομο και να πετυχαίνει τους προσωπικούς του στόχους και,να μην την ψωνίζει,χωρίς να φοβαιται να ζήσει;

Μου έχει κάνει πολύ κακή εντύπωση ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σχολιάζουν ένα post, ένα άρθρο, ένα σχόλιο κλπ στο ίντερνετ, κράζει άσχημα.Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων αλληλοκράζονται. Χωρίς να ξέρουν τίποτα βάζουν ταμπέλες και βγάζουν μίσος. Αναρωτιέμαι έτσι είμασταν και προ κρίσης; Ή εξαθλίωση της χώρας έφερε και την κακία;