ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Διαβάζω καθημερινά εξομολογήσεις εδώ και λίγο καιρό.Διαβάζω,επίσης,και τα σχόλια κάτω από εξομολογήσεις που μου φαίνονται ενδιαφέρουσες και σημαντικές.Είναι σα μία τεράστια παρέα στην οποία ο καθένας εκφράζει φόβους,ανασφάλειες,προβληματισμούς.Άλλες εξομολογήσεις αφορούν ζητήματα σοβαρά και άλλες όχι και τόσο.Ένιωσα την ανάγκη να αναφερθώ στις εξομολογήσεις που αφορούν σοβαρά προβλήματα όπως πχ οικογενειακά κλπ.Διαβάζοντας σχόλια θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στους σχολιαστές που πραγματικά ενδιαφέρονται να δώσουν λύσεις και προθυμοποιούνται να συζητήσουν εκτενέστερα ένα θέμα.Συγκινούμαι πραγματικά όταν διακρίνω ειλικρινές ενδιαφέρον για τα προβλήματα των συνανθρώπων.Δεν έχω γράψει εξομολόγηση τέτοιου τύπου όμως νομίζω πως μπορώ να νιώσω την ανακούφιση πολλών δυστυχισμένων ψυχών όταν βγάζουν εδώ ό,τι τους βαραίνει και βλέπουν άγνωστους,στην ουσία,ανθρώπους να νοιάζονται περισσότερο ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς ή τους φίλους τους.Είστε μία όαση σε μία ατελείωτη έρημο :) Συγχαρητήρια :)

ενα βραδυ που δεν με παιρνει με τιποτα ο υπνος... Ποσο μου λειπει το σεξ γαμω την γκαντεμια μου...

Αποφασισα να τελειωσω φιλια χρονων, γτ ενιωθα οτι δεν ειχα καμια αξια για αυτους και ενω εγω εκανα 100 βηματα αυτοι ουτε 10. Ετυχε να ειχα ενα θεμα καποιο διαστημα και δεν εβρισκα ατομο να το εκμυστηρευτω. Η αληθεια εινα οτι με στεναχωρει πλ αυτη η κατασταση, αλλα σκεφται οτι ειναι για το καλο μου. Επραξα ορθα?

Το τέλος με ξάφνιασε και με τσάκισε. Ήταν η πρώτη μου σχέση και πίστευα ότι θα κρατούσε για πάντα. Ένιωθα ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου... Ήμασταν αρκετά χρονια μαζί και έχασα εντελώς τον εαυτό μου. Το μόνο που ηθελα ήταν να είμαι μαζί της. Τώρα δεν έχω κανένα όνειρο για το μέλλον. Φοβάμαι ότι δε θα ξαναερωτευτώ ποτέ τόσο πολύ. Νιώθω ότι δεν έχω τίποτα πια. Δεν ξέρω τι θέλω από τη ζωή μου και αφήνω το χρόνο να περάει έτσι. Πέρασαν μήνες και κλαίω κάθε μέρα, γιατί μου λείπει... Πώς θα με αγαπήσω; Πώς θα ονειρευτώ ξανά; Πού θα γνωρίσω ενδιαφέροντες και ελκυστικούς ανθρώπους; Δεν έχω ούτε παρέες για να βγω έξω...

Πέρασα κλασική φιλολογία κατευθείαν και τελείωσα στα 4 χρόνια, δηλαδή στα 23 είχα πάρει πτυχίο. Διάβαζα μέτρια αλλά πέρασα μιας και τα μόρια αυτής της σχολής έχουν πέσει, αφού είναι ένα σωρό τμήματα σε όλη την Ελλάδα και μπαίνουν χιλιάδες άτομα κάθε χρόνο. Αυτό όμως την έχει απαξιώσει σαν σχολή. Είναι αδύνατο να διοριστείς στο δημόσιο, στον ιδιωτικό είναι όλα κορεσμένα με τόσους φιλόλογους που βγαίνουν πια, και η κατάσταση δεν παλεύεται. Το χειρότερο είναι όμως η απαξίωση αυτής της σχολής αν πας να δουλέψεις στον ιδιωτικό τομέα. Ενώ άλλες σχολές θεωρούνται πως απολαμβάνουν κάποιο κύρος, όπως κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και άλλοι, όταν ακούν πως έχεις τελειώσει φιλολογία σε αντιμετωπίζουν κάτι σαν νηπιαγωγό ή δάσκαλο. Σου φέρονται δηλαδή σαν να μην είσαι κανένας σοβαρός επιστήμονας, παρά μόνο άξιος να κάνεις μάθημα στα σχολεία. Εντάξει, δεν λέω, η φιλολογία δεν θεωρείται επιστήμη όπως άλλες ειδικότητες, αλλά αυτό είναι άδικο όσον αφορά την επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων. Αλλά μάλλον φταίει το κράτος που για να μη χαλάσει το χατήρι στους γονείς και να μη μένει κανείς υποψήφιος πανελλαδικών απ' έξω αποφάσισε να ξεφτιλίσει τελειώς το επάγγελμα των φιλολόγων, με άπειρους εισακτέους, ώστε να είναι αδύνατο να βρεις ποτέ δουλειά σ' αυτό το επάγγελμα.

....σε ερωτεύτηκα νομίζω

καθε μερα νιωθω διαφορετικη απο τους αλλους... θελω αλλα πραγματα.. εχω αλλες ασχολιες...και ολοι συνηθιζουν να μου βαζουν ταμπελες μου λενε πως ειμαι περιεργη, τρελος επιστημονας και τα λοιπα... οι ιδιοι λενε πως θαυμαζουν τις ιδεες μου και τις επικροτουν αλλα ποτε κανεις δεν με ακολουθει για να τις υλοποιησω... φοραω ρουχα που φτιαχνω η ιδια επειδη ξερω πως συμπεριφερονται οι μεγαλες εταιριες ρουχων στους εργαζομενους... κανω εθελοντισμο.. σπουδαζω ιατρικη και το ονειρο μου ειναι να συμμετεχω στους γιατρους χωρις συνορα... μαρεσει να πηγαινω σε πολλεεεες συναυλιες, μαρεσει να μενω σε σκηνη, μαρεσει να πηγαινω για περιπατο απο το πρωι μεχρι το βραδυ και μαρεσει να παρατηρω τα αστερια απο το αστεροσκοπειο(ξερω αστερισμους και ονοματα)... ξοδευω ατελειωτες ωρες στην βιβλιοθηκη και ναι διαβαζω βιβλια που δεν θα πεσουν στην εξεταστικη επειδη μαρεσει να μαθαινω νεα πραγματα.. μαρεσει να γνωριζω νεους ανθρωπους, οι περισσοτεροι στην αρχη φαινονται καλοι, αλλα οταν τους γνωριζω σε βαθος χρονου απογοητευομαι.. παλια προσπαθουσα να γινω σαν τους αλλους αλλα απετυχα, ευτυχως τελικα επειδη νιωθω πολυ καλα με τον εαυτο μου το μονο αποθαρρυντικό οτι ειναι ποτε δεν βρισκω καποιον που να θελει τα ιδια που θελω εγω...

22 και δεν εχω ζησει τιποτα ομορφο στη ζωη μου.ουτε πραγματικους φιλους ουτε κοινωνικη ζωη ουτε εξοδους ουτε ξενυχτια οχι οτι εκει ειναι το νοημα αλλα σαν νεα να παρω μια γευση και απο αυτα..ουτε δουλεια δεν ειμαι αξια να βρω..ακομα και αν ειχα καποια φιλη δε θελω να βγω εξω απο το σπιτι.βλεπω τη ζωη μου να κυλαει δε κανω τιποτα για να ΜΕ αλλαξω..ως ποτε ομως;ως ποτε θα ζω μεσα σε ενα σπιτι τοσο νεα κοπελα;ποτε θα παρω θαρρος;παντα ημουν αγχωδης και θλιμμενος ανθρωπος.δε ξερω τι εχω,τι μου συμβαινει.εχω καταθλιψη η ειναι βαρια αυτη η λεξη για να την ξεστομισω τοσο ευκολα;θα μου πειτε πηγαινε σε εναν ψυχολογο αν μπορουσα θα το ειχα κανει ηδη.πως να λυσεις κατι που δεν ξερεις τι ειναι;

Τελικα τι αξιζει ρε παιδια ?Δεν μπορω να καταλαβω..αξιζει να υπαρχουν ακομα ανθρωποι με ευαισθητη ψυχη?γιατι ο τροπος που πληγωνονται τους ωθει εν τελει στην απαθεια και την συναισθηματικη αναλγησια θελοντας και μη

μπορει και οχι....αλλα ξερεις κατι? αν δεν κανεις λαθη, δε ζεις..αν δεν κανεις κατι, γενικα δεν ζεις..δεν ξερω τι νομιζεις πως καταφερνεις με αυτο που κανεις, σου λεω εγω τιποτα...απλα μενω με την απορια τι σου εκανα και δεν μου μιλας..και μετα, στο λεω, θα χρειαστει να προσπαθησεις διπλα για να ξανακερδισεις την εμπιστοσυνη μου..