Η λογική μου βαράει καμπάνες. Να σε ξεχάσω. Να μην σε σκέφτομαι.Να δεχτώ ότι δεν ήσουν τίποτα. Ίσως να ήθελες λίγο φλερτ, επιβεβαίωση..Όμως η καρδιά μου χτυπά ανεξέλεγκτα και μόνο στη σκέψη σου..Σε θέλω.Σε χρειάζομαι..Όταν βρισκόμαστε είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου..Μπορεί να πνιγω αυτό που πραγματικά νοιώθω και πάλι όμως είμαι χαρούμενη γιατί είσαι δίπλα μου,σε κοιτώ,σε νοιώθω,σου μιλώ..σε γνωριζω..και αυτό μου φτάνει γιατί δεν είσαι απλά μια καυλα. Είναι και αυτή η στάση σου που κάτι με κάνει να μένω ακόμη.Είσαι αμηχανος και προσπαθείς να με πλησιασεις αλλά δεν ξέρω τι σε κρατάει..προσπάθησα να σε πλησιάσω και γω αλλά ενώ βλέπω πως σου αρέσω τα χάνεις. Μπορώ να κάνω χίλιες υποθέσεις, να σε δικαιολογήσω αλλά ξενερώνω..Γιατί στην ουσία όταν και αν θέλεις κάποιον πολύ ξεπερνάς οποιαδήποτε ανασφάλεια και ψάχνεις. Δείχνεις το ενδιαφέρον σου..Εκτός και αν δεν σε νοιάζει ή αν θεωρείς τον άλλο δεδομένο. Και γω δεδομένη δεν γίνομαι για κανένα.