ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Βλέπω ορισμένα παιδιά στην εφηβεία και δεν τους ενδιαφέρει να βρουν γκόμενα και δεν συζητάνε καν αυτό το θέμα και μου κάνει εντύπωση τι είναι αυτό που τους κάνει να μην θέλουν.

Το αγόρι μου να νιώθω, θέλω να την νιώσει και αυτός. Όχι από εγωισμό η από κακία αλλά γιατί είναι τόσο περίεργα ομορφο και εθιστικο συναίσθημα που θέλω να το ζήσει και αυτός λίγο. Κοινώς... θα παίξω μαζί του, λιγάκι μόνο και με αγάπη :)

Νιώθω απόλυτα μόνος.Ζω εδώ και 2 χρόνια μόνος μου όχι γιατί το επέλεξα αλλα γιατί αναγκάστηκα να αλλάξω πόλη για να βρω δουλειά.Δεν έχω στήριξη απο κανέναν γιατί οι γονείς μου είναι μακρυά και οι φίλοι που είχα, μετανάστευσαν στο εξωτερικό .Έχω συμβιβαστεί πλέον με αυτό το συναίσθημα γιατι πιστεύω οτι υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που ζουν το ίδιο.Τα σαββατοκύριακα πηγαινω μόνος μου βόλτες....

Που εγώ σου γράφω τόσο συχνά κι εσύ απαντάς μια στο τόσο. Και πρέπει να αποκρυπτογραφώ παπύρους.

Το ξερω οτι ειναι ασχετο το μερος,αλλα τη Δευτερα ξεκιναει η πρακτικη σε σχολεια και εχω αγχος! Υπαρχει κανειςαπο Παιδαγωγικο να μου δωσει καμια συμβουλη? Επισης,η δασκαλα μου ειπε οτι δεν θα ειναι μεσα στην ταξη και εμεινα λιγο γιατι ηξερα απο αλλους οτι καθονται,τουλαχιστον την πρωτη μερα! Εχει κανεις καμια εμπειρια να μου πει? Αν δεν με ακουνε καθολου τα παιδακια τι θα κανω?

Βγήκαμε χθες με τον φίλο μου ειμαστε περιπου 6 μηνες μαζί αλλα το τελευταιο καιρό συνεχώς βρίσκει δικαιολογιες ότι δεν μπορεί να βρεθούμε και οτι νιώθει τρομερή πίεση..μου ανακοίνωσε οτι δεν μπορω να γινω αυτος που θελω εγω οτι δηλαδη εχω την απαιτηση να επικοινωνει μαζι μου ενω πραγματικα τρεχει και δεν φτανει.μου λεει οτι τον εξαντλησα και οτι ειμαι απο πανω του και δεν μπορει να παρει ανασα..η αλήθεια νιώθω και εγω οτι τον πιεζω και ειμαι πολυ δοτικη δειχνω τα συναισθήματα μου με τη πρωτη ευκαιρια .μου ειπε αν θελω να τον δεχτω ετσι οπως ειναι εχει Καλώς αλλιώς δεν μπορεί να κάνει κάτι..μου ειπε πως οτι ειχε να δωσει το εδωσε και δεν μπορουσε να απαντήσει αν με αγαπαει και αν θελουμε να ξεχασουμε το παρελθον και να προχωρησουμε...νιωθω να τον θελω πολυ δεν μπορω να τον χασω απο τη ζωή μου...απλα αξιζω πολλα σαν ανθρωπος δεν είμαι σκατοψυχη δεν ειμαι καμια εξώλης και προώλης...Μόνο αγαπη του εδειξα και αυτος δεν με αγαπησε ποτε του!!! Δεν εδειξα ευαισθησια ουτε εκλαψα μπροστα του..παραξενευτηκε..γελαγα με τη ψυχη μου σε οτι κουβεντα εκανα με τον αδελφο του που ηρθε πιο μετα στη παρεα μας...Ίσως αν τον αφήσω λιγο ελευθερο, ξεκολλησω λιγο το μυαλο μου απο αυτον και δω τα πράγματα διαφορετικα να καταλαβει τι χανει??....Νιώθω εντελώς χαμένη.....απλά αισθανομαι να αιωρούμαι..να μην μπορω να κανω κατι...πως σώζεται μια σχεση σας παρακαλω πείτε μου τη γνωμη σας.

παίρνω θάρρος και φόρα... :)

Πότε θα κανονίσουμε συνάντηση οι σχολιαστές;

Να περνάς καλα εκει Θα μου λείψεις,για πάντα..Η κάποτε φιλη σου Μ

Να της το δειχνεις...Ειδικα αν εχει φαει τα μουτρα της πολλες φορες για να σου δειξει πως την ενδιαφερεις κι εσυ κανεις τον καμποσο..Αν την θες οντως να της το δειξεις..Να της το πεις. Ο καιρος περναει και δεν ξερεις τι μπορει να συμβαινει στη ζωη της μεχρι να αποφασισεις να ξαναεμφανιστεις..Καθε μερα μπορει να συμβαινοτν απο τιποτα μεχρι πολυ σοβαρα θεματα..Μεχρι τα παντα. Μην ειστε εγωιστες.. Τουλαχιστον σε αυτους τους ανθρωπους που θελετε πολυ..