ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

σπρωχνω τις μερες να γραψω πανελληνιες.Βαρεθηκα και κουραστηκα πια!

Πραγματικα απορω ποσο ηλιθιο πατερα εχω.Χωρισμενοι βεβαια οι γονεις μου,εγω με την μητερα μου, βλεπω τον πατερα μου μονο οταν εγω παρω την πρωτοβουλια φυσικα διοτι εκεινος ειναι στην κοσμαρα του.Γυρναει και μου λεει,λοιπον, χθες (που πηγα να τον "δω") οτι οι γυναικες δεν αξιζουν μετα τα 30 αντε το πολυ 35,οτι μετα παχαινουν και γερνανε και οτι "τι να τις κανεις μετα".Το ειπε σε μενα,που ειμαι κορη του 17 χρονων! Δηλαδη οταν εγω φτασω 40 και εχω αντρα να ξερω οτι θα με χωρισει αν εχω ρυτιδιασει και παχυνει! Ποσο ηλιθιος ανθρωπος θεε μου

απο το παραθυρο μου δυο περιστερια να εχουν μπει ατο μπολ του σκυλου μου και να τρωνε τις κροκετες.Και απορω...πως γινεται να καταπινουνε τοσο μεγαλη κροκετα (ο σκυλος μου ειναι μεγαλος); εντονεταξυ εχουν γινει σα καπονια τοσο που τα εχω ταισει :3

Έχω τόση καλοσύνη στην ψυχή μου που συγχωρώ ακόμα και όσους με πληγώνουν. Συγχωρώ και τους βοηθάω χωρίς να ξέρουν οτι ειμαι εγώ ο ευεργέτης. Κι ομως θα μπορούσα να ειμαι πολύ κακό άτομο αφού ελαβα μόνο απόρριψη, προδοσία και ελειψη αγάπης. Απορώ πραγματικά με τον εαυτό μου. Απορούν και όσοι με γνωρίζουν. Αυτο δεν μου έχει βγει σε καλό αλλα δεν μπορώ να παψω να ειμαι καλός άνθρωπος. Μερικοί μου έχουν πει να πάω σε ψυχολόγο ακομα και για αυτό.

Και ΠΑΛΙ δεν τελείωσα. Ενας χρόνος σχέσης και ΠΑΛΙ δεν τελείωσα. Είναι η τρίτη μου σχέση και γενικώς πάντα κατα τη πράξη δυσκολευόμουν να τελειώσω. Μόνο στοματικά τελειώνω και αυτό όχι πάντα. Ενώ μόνη μου όταν είμαι σπίτι τελειώνω πάντα! Τι συμβαίνει ρε γαμώτο

Μετά από καιρό γνώρισα κάποιον που μου άρεσε πάρα πολύ. Και σαν εμφάνιση και σαν άνθρωπος από το λίγο που τον γνώρισα. Έκανε ομ

Περνανε καποια χρονια, αφηνεσαι στην καθημερινοτητα και το αγχος της και γινεσαι καποιος που δεν αναγνωριζεις...δεν ξερω πως να το εξηγησω, αληθεια δεν αναγνωριζω ποιος ειμαι. Εχω γινει πολυ πιο ευκολα γκρινιαρης και αυστηρος με εμενα και τους αλλους, πιο κλειστος και απογοητευομαι ευκολα, εμπιστευομαι δυσκολα, ντρεπομαι περισσοτερο και ακομα περισσοτερο μαλλον λογω της ντροπης ή της απογοητευσεις απο τους αλλους και εμενα με ενδιαφερει ελαχιστα να γνωρισω νεο κοσμο ή να κοινωνικοποιηθω.Σταματησα να νιωθω σεξυ ή πως εχει νοημα να προσεγγισω καποιον σεξουαλικα και δεν δινω ευκαιρια σε κανεναν που θελει να με γνωρισει...απλα καπως δεν ενδιαφερομαι, σαν να ξερω ηδη πως θα περασουμε βαρετα ή δεν θα παει καλα το ολο πραγμα...Κατα τ αλλα ειναι μια απο τις πιο δραστηριες περιοδους μου σε αλλους τομεις αλλα παραλληλα νιωθω πως δεν εχω κανει τιποτα ή πως δεν το χαιρομαι...Το λες και καραμπινατη καταθλιψη που δεν εχω καταλαβει για ποτε ηρθε;

Νιωθω ενα κενο.Χωρισαμε, γυρισα για να κανουμε μια νεα αρχη και απλα τωρα ειναι σαν να μην νιωθω τιποτα, σαν να μου τελειωσε. Τον αγκαλιαζω και δεν νιωθω οπως πριν.Γιατι νιωθω ετσι?

Σε ενα μηνα και λιγοτερο δινουμε πανελληνιες. Εδω και αρκετο καιρο μου αρεσει ενα παιδι απο το φροντιστηριο με το οποιο εχουμε αρχίσει και κανουμε παρεα. Αλλα φοβάμαι οτι μετα τις πανελλήνιες θα χαθουμε και δεν θα εχω προλαβει να του πω οτι ειμαι ερωτευμενη μαζί του. Τι λετε να του πω τωρα οσο προλαβαίνω;;; και αν ναι πως να του το πω;;

Όταν σου λεει ενω είστε εξω "αντε μην σηκωθώ και φύγω και σε αφήσω εδω"ενω απλα τον ρωτας αν σε αγαπαει και γιατι έχουν εξελιχθει ετσι τα πραγματα μεταξυ σας τι κανεις?εγω προσπαθησα να είμαι ηρεμη αλλα νιωθω τοσο χάλια με τη συμπεριφορά του Αυτή.