ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

Άκουσα πρόσφατα κάποιο άτομο που μιλούσε -δεν έχει σημασία το φύλο- κι έλεγε ότι είναι πολύ προσεκτικό όσον αφορά την επικοινωνία, ότι είναι αρκετά κλειστό, προσέχει και δεν μιλάει με αγνώστους. Το θεώρησα πολύ λογικό γιατί οι κίνδυνοι παραμονεύουν, είναι πολύ σκληρή η εποχή μας. Δεν είμαι καχύποπτος άνθρωπος, με θεωρώ ανοιχτό άτομο αν μου δοθεί η ευκαιρία. Τέλος πάντων όμως συμφώνησα με αυτό που έλεγε. Όντως πρέπει να προσέχουμε. Και να μην ανοιγόμαστε εντελώς σε αγνώστους. Μετά από λίγο όμως είπε ότι έκανε εφήμερη γνωριμία μόνο για σεξ, το γνωστό one night stand κι ότι πέρασε τέλεια, ήταν πολύ ωραία, δεν το κάνει συχνά αλλά πέρασε ένα ευχάριστο βράδυ που το είχε ανάγκη. Μιλάμε για το ίδιο άτομο που έλεγε ότι δεν ανοίγεται σε αγνώστους. Κάποιο άτομο που έχει παρόμοιες εμπειρίες, μπορεί αν επιθυμεί παρακαλώ να μου απαντήσει σοβαρά πώς γίνεται κάτι τέτοιο; Κι όποιος θέλει να μου πει αν έχει παράδειγμα τέτοιο στη ζωή του. Ειλικρινά έχω απορία πώς γίνεται αυτό το πράγμα. Εγώ ξέρω ότι αν προσέχεις και δε μιλάς με αγνώστους και αποφεύγεις συναναστροφές με άτομα που δεν ξέρεις, παραμένεις ερωτικά μες στη μοναξιά. Πώς γίνεται λοιπόν να συμβαίνει να βρίσκεις κάτι εφήμερο να περάσεις τη βραδιά; Δεν κρίνω την πράξη του ατόμου, ό,τι θέλει ας κάνει ο καθένας, αν νιώθει άνετα αλλά πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται όλοι κι όλες να μιλούν για μοναξιά και κλείσιμο και απομάκρυνση και ταυτόχρονα να έχουν ερωτικές εμπειρίες, ακόμα και μιας βραδιάς. Έχω ανάγκη τον έρωτα και θα σπάσω. Νιώθω χάλια μέσα μου, αλήθεια. Παρακαλώ αν έχει κάποιος αναγνώστης να μου απαντήσει κάτι σχετικό θα το εκτιμούσα μέσα από την καρδιά μου. Ειλικρινά το λέω. Μην αρχίσουν οι απαντήσεις ''α, το σεξ είναι υπερτιμημένο'' ή ''μα καλά δεν έχεις δουλειά ή άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή σου;'' γιατί πραγματικά όσοι αντιδρούν έτσι δεν έχουν ιδέα πώς περνούν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή τους και οι ίδιοι που υποτιμούν τέτοια θέματα δεν θα άντεχαν ούτε μια μέρα στη θέση των άλλων που αποζητούν τον έρωτα. Ούτε μια μέρα. Πόσο μάλλον όταν αυτό συμβαίνει για ΤΕΡΑΣΤΙΟ χρονικό διάστημα.

Βρίσκομαι σε μία περίεργη κατάσταση. Είμαι άνεργος (όχι από επιλογή, απλώς δε βρήκα ακόμα κάτι πάνω στην ειδικότητά μου) και single. Ξέρω πως κατά 99,9% η συμβουλή που θα δίνατε στον οποιονδήποτε φίλο σας σχετικά με το τι να κάνει πρώτα, να γνωρίσει άτομα ή να βρει δουλειά, είναι το 2ο, καθώς η λογική λέει πως πρώτα γίνεσαι οικονομικά ανεξάρτητος και μετά κάνεις γνωριμίες, αλλά δυστυχώς δε βρίσκω την έμπνευση στο να εργαστώ άμα δεν υπάρχει κάτι στα αισθηματικά μου. Ο έρωτας με εμπνέει, να το πω απλά. Αν γνωρίσω π.χ. κάποια κοπέλα και υπάρχει η κατάλληλη χημεία μεταξύ μας και ταιριάζουμε, δεν θα κοιτάω καν να περιμένω να βρω δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μου αλλά μία οποιαδήποτε απλά για να μπορώ να το ζήσω μαζί της αλλά και για μελλοντικά μακροπρόθεσμα σχέδια που περιλαμβάνουν και τους δυό μας. Είναι ίσως παράλογο και αντίθετο με την κοινή αντίληψη περί προτεραιοτήτων, αλλά δεν μπορώ να νιώσω επιτακτική την ανάγκη να βρω δουλειά αν δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος καθώς δεν την χρειάζομαι για να επιβιώσω, ζω με τους γονείς μου και αν είχα δουλειά, το πιο πιθανό σενάριο θα ήταν να τα έτρωγα όλα σε χαζομάρες, ατελείωτο shopping και γενικά πράματα που δεν χρειάζομαι απλά για να φύγουν κάπου. Πιστεύω πως είμαι αρκετά ρομαντικός σαν χαρακτήρας και σαν προσωπικότητα και #1 προτεραιότητα για μένα είναι ο έρωτας, να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Τα χρήματα που θα βγάζω από την όποια δουλειά, μπορώ κάλλιστα να τα επενδύω στη σχέση μου με πολλούς τρόπους με πρώτο και καλύτερο το να πηγαίνουμε ταξίδια και εκδρομές μαζί. Κατέβασα μερικά dating apps λοιπόν και προσπαθώ να κάνω γνωριμίες και φυσικά δεν κρύβω την κατάσταση της ανεργίας μου, μάλιστα το ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δηλαδή ο έρωτας με εμπνέει και χρειάζομαι απλά αυτό το motivation / boost / κίνητρο, όπως θέλετε πείτε το, για να πέσω με τα μούτρα στην εύρεση εργασίας. Είμαι της άποψης πως πρέπει να κυνηγάς τα πράματα και όχι να τα βλέπεις ως αγγαρεία ("ωχ πάλι δουλειά;") αλλά να ανυπομονείς να πας εκεί. Όταν θα πηγαίνω λοιπόν (αφού θα κάνω την γνωριμία στην οποία αναφέρομαι) θα έχω άλλη ενέργεια, άλλη διάθεση / όρεξη και άλλη ζωτικότητα για δουλειά, κάτι που τώρα δεν το νιώθω. Ποια η άποψή σας για όλο αυτό;

Έχω πολύ λίγες απολαύσεις σε αυτή τη ζωή, δύο εκ των οποίων είναι ο καφές και το τσιγάρο. Δεν καπνίζω πολλά τσιγάρα την ημέρα, ούτε πίνω πολλούς καφέδες, απλά μου αρέσουν συνδυαστικά και με χαλαρώνουν κάπως, όσο αντιφατικό και αν είναι αυτό με τις ιδιότητες τόσο της καφεΐνης όσο και της νικοτίνης που προκαλούν ακριβώς τις αντίθετες παρενέργειες. Ίσως επειδή είναι μία άτυπη "ρουτίνα" επανάληψης που όμως δεν εμπεριέχεται σε ένα γιγαντιαίο "πρέπει" όπως όλες οι άλλες ρουτίνες της καθημερινότητας, σπίτι, σχολή, δουλειά, κτλπ. Έχω απομυθοποιήσει σχεδόν το οτιδήποτε στη ζωή μου και το ανάγω στο "και αυτό" με έμφαση στο "και", δεν νιώθω σαν να ζω, ούτε σαν να επιβιώνω επειδή η επιβίωση σαν λέξη παραπέμπει σε εικόνες μετα-αποκαλυπτικές συνήθως μετά από κάποιον παγκόσμιο πόλεμο. Απλά υπάρχω, ούτε συγκινήσεις, ούτε πυροτεχνήματα, ούτε περιπέτειες. Απλά αυτό. Ίσως κάποτε να χρειαστεί να κόψω τον καφέ και το τσιγάρο καθώς τα περίπου 25€ τον μήνα (καπνός, χαρτάκια, φιλτράκια, καφές, ζάχαρη, γάλα, όλα μαζί) είναι ένα έξοδο που μετά βίας μπορώ και το διαθέτω καθώς η δουλειά που κάνω μου παρέχει ίσα ίσα το ποσό που δίνω για ενοίκιο του διαμερίσματος στην πόλη στην οποία σπουδάζω και το φαγητό. Τα 25€ αυτών των 2 είναι πολυτέλεια για μένα. Αν κόψω τον καφέ και το τσιγάρο (επειδή δε μπορώ να με φανταστώ να κόβω μόνο το ένα, τα έχω συνδυάσει ανεπανόρθωτα στο μυαλό μου σαν ένα και το αυτό, ούτε μπορώ να με φανταστώ μόνο να πίνω καφέ χωρίς να καπνίζω ή το ανάποδο) , το μοναδικό που θα μου απομείνει για να με κάνει ευτυχισμένο και να ξεχνιέμαι, έστω και για λίγο, θα είναι το να ακούω μουσική ενώ πηγαίνω καμία βόλτα, χωρίς να κάτσω κάπου αφού δεν έχω χρήματα για τον καφέ από τα μαγαζιά που κάνει 3-4€. Εξάλλου, ελεύθερος είμαι και στο καινούριο αυτό μέρος στο οποίο πέρασα ως φοιτητής, δεν έχω καθόλου γνωστούς. Καφές, τσιγάρο και γλυκόπικρη μοναξιά λοιπόν...

Καλησπέρα σε όλους. Είμαι άντρας 23 προς 24 χρονών και δεν έχω καμία εργασιακή εμπειρία. Τελείωσα την σχολή κοινωνιολογίας στα 4 χρόνια και μου άρεσε που αφωσιωθηκα σε αυτή. Τα καλοκαίρια μιας και γυρνούσα στην πόλη όπου μένω μόνιμα έψαχνα για δουλειά δίχως απάντηση. Πιστεύω πως η καραντίνα και γενικά ο κοβιντ, με κράτησε πισω σε αυτό και με δυσκόλεψε να βρω δουλειά πιο νέος. Μπορεί κάποιος να πει πως το χρησιμοποιώ ως υπεκφυγή για να Καλύψω το κενό και να δικαιολογηθώ. Στέλνω σε παντού και δεν λαμβάνω απαντήσεις, πηγαίνω από κοντά, παίρνω τηλέφωνα. Άπειρες συνεντεύξεις δίχως θετική έκβαση.Και όσες ήταν θετικές είτε θα μου έλεγαν έλα τσάμπα να εργαστείς, είτε θα ζητούσαν πολυετή εμπειρία ή πως είμαι μεγάλος και θα έπρεπε να είχα εμπειρία από μικρός. Δεν ξέρω τι να κάνω πραγματικά νιώθω τελείως άχρηστος που δεν μπορώ να βρω μια δουλειά η οποία είναι ανειδίκευτη.Όσοι φτάσατε εδώ, ένα ευχαριστώ που το διαβάσατε και συγνώμη για το σεντόνι, απλά κάπου ήθελα να εκφραστώ. Μπορείτε να δικάσετε ελευθέρα, κάθε άποψη καλοδεχούμενη. Καλή συνέχεια

θελω να πω κι εγω πραγματα που νιωθω και σκεφτομαι συνεχως δε εχω που να τα πω τα λεω εδω μεσα κι οσοι με νιωθουν ειναι παρηγορο γιατι λυσεις δε μπορω να βρω ολομοναχη σε οσα βιωνω .κουβαλώ τα δικα μου προβληματα σα βαριδια στη πλατη κι εχω κι την μανα μου να υπομένω . σε ολα στη ζωη μου παω με ρυθμούς χελώνας δε μπορω οπως οι αλοι να κανω πραγματα τα βασικα μονον κι αυτα στραβα ακομα .ειμαι ατομο ατσουμπαλο αχαρο κι με στραβα χερια ολα οσα κανω μου βγαινουν τελικα λαθος .οι αλλοι εχουν απαιτησεις απ μενα κι πρωτη η μανα μου λες και ειμαι ο μαγος που ειναι υποχρεωμενος να κανει θαυματα. οταν εγω λεω δε μπορω αυτο ειναι εγκλημα . αυτο απαγορευεται στο λεξιλογιο μου πρεπει μονο να σκυβω κεφαλι κι να υπακουω να κανω κουτσα στραβα οτι ζητανε . χωριζομε η οχι δε εχει καμιαν μα καμια σημασια παλευω με τα προβληματα μου κι απ πανω οι αλοι με δινουν μια να παω ακομα πιο κατω. καλος κακος υπαρχω γεννήθηκα κι εγω το καημενο σ'αυτο το πλανητη νομιζω οτι δικαιουμαι κι εγω να εχω ελπιδες ονειρα προσμονή για κατι καλυτερο . αντι αυτου εχω παγωσει εντελος νιωθω γερος πριν την ωρα μου ειμαι 40 κι νιωθω 70 χρονων με κανουν ετσι να νιωθω οι ανθρωποι γυρο .αμα θελουν ας μου απαντησουν κι αλοι που θελουν μα χαραχτιρισμοι τυπου εισαι αχαριοστο ατομο ναρκισος κακομαθημενη δε χριαζοντε . καλο ειναι να υπαρχει μια κατανοιση σε ατομα με νευρολογθικα προβληματα που αγκομαχουν να κανουν τα βασικα κι απ πανω αντι για στιριξη εχουν κι φωνες να ακουν γκρινια προσβολες κι αυτα .ξερεις τι ειναι να μην εχεις εναν ανθρωπο να νιωσεις οτι δε εισαι μονος ?? να ντρεπεσε που γεννηθηκες με προβληματα κι καλος κακος με αυτα πορεύεται κι εχεις κι εμποδια απο τους αλλους ?? νιωθεις σα να εισαι κουτσος κι ερχονται οι αλοι κι αρχιζουν αντε περπατα αντε κουνησου τρεχα αντε ?? δε μπορει ο αλλος να παει με τους αριθμους τους δικους σας σεβαστοτετο αν μην τι αλλο δε το διαλεξε να ειναι ετσι μα προσπαθει αλλο αν δε μπορει τελικα.  η μοναξια ητε ειναι η καλυτερη παρεα η σε τρελαίνει νιωθεις στο κενο αδιος . δυστυχως οταν δε μπορεις με τους αλλους να κατιμιασεις μονος ζεις γιατι δε θες να γινεσαι βαρος ουτε να γίνονται παρεξηγήσεις και μπερδεματα . θες να εχεις ανθρωπους να σε αγαπούν να ο κοσμος ειναι σε αλλη φαση κι δε ταυτιζονται τα κυματα τα βαιπς . τι να κανεις ??? δε υπαρχει μετα επιλογη λες ας δωσει ο θεος εγω δε μπορω να κανω κατι . παρακαλω ανεβαστετο δε ειναι τρολια ειναι μηνυμα ψυχης ενος μοναχικου ανθρωπου που δε εχει που να μιλισει .

Τι γίνεται με τα δώρα μετά από ένα χωρισμό;ή μετά από ένα διαζύγιο; Έφυγε από το σπίτι και άφησε ότι δώρα του είχα κάνει χωρίς να του το ζητήσω. Τώρα μου ζητάει πίσω τις βέρες κ το μονόπετρο έτσι ώστε να τις λιώσει όπως λέει; Πως μπορεί να το λέει αυτό;Εγώ δεν θέλω να τις σώσω. Υ.Γ ήμασταν μαζί 8 χρόνια,2 χρόνια παντρεμένοι κ οι 2 άνω των 30

Είμαι πεσμενη πολύ..Λειτουργώ τον τελευταίο καιρό ,τελείως μηχανικά..Νιώθω πως κάτι έχει αλλάξει μεταξύ μας ,αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω το τι και το γιατί..Όλη μας η διαδρομή ,είχε τις δυσκολίες τις αλλά σε όλα ήμασταν μαζί,χωρίς να έχουμε μείνει ούτε μια μέρα χωριά και συγκατοικούσε από τον δεύτερο μήνα που είμαστε μαζί.Ομως τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω πραγματικά τι συμβαίνει και όλο αυτό έχει επίπτωση στην ψυχολογία μου.Αφησε την δουλειά του η οποία τον πίεζε πολύ και του δημιουργούσε εκρήξεις και εκεί που νόμιζα ότι όλα θα είναι καλύτερα,βλέπω το ακριβώς αντίθετο..Ξεσπάσματα,νεύρα και μια μεγάλη κόντρα απέναντι μου,με το παραμικρό μου φωνάζει και ξεσπαει σε μένα Συν ότι τον τελευταίο καιρό μου κάνει Σκωτσέζικο ντουζ,μια τον αισθάνομαι κοντά μου ,μια τελείως απόμακρο και χωρίς να έχουμε σημείο επαφής..Έχω φτάσει στα όρια μου δεν ξέρω ,για ποσο ακόμα ,θα το αντέξω όλο αυτό .

Εννέα χρόνια , ήμουν μαζί της.Πριν από 7 μήνες κατέρρευσαν όλα , στην αρχή από κοινού μετά εγώ να προσπαθώ επανασύνδεση για μερικούς μήνες .Μάταια όμως είχε πάρει την απόφαση της.Μεσα σε αυτό το διάστημα έχουν περάσει πολλές από τη ζωή και το κρεβάτι μου .Το επιδίωξα γιατί ήθελα να τη ξεπεράσω ,έβλεπα ότι με σπρώχνει μακριά και προσπαθούσα μάταια να προχωρήσω έτσι.Την αγαπάω ακόμα , ακόμα σκέφτομαι στιγμές μας , δε μπορώ να εμπιστευτώ καμία , ίσως ούτε αυτήν .Μαζί της ήθελα οικογένεια κ ας άνοιξα τη πόρτα να φύγω πρώτος ,απλά είχα κουραστεί να παλεύω μόνος μου για αυτό ποτέ είχαμε .Βλέπω καθαρά ότι δεν ήμουν ο ένας γ αυτήν όμως είναι καταραμένες στιγμές που ξεσπάω σε λυγμούς γ αυτήν.Όσες και να με γύρο φέρνουν δε με ανεβάζει πια , θέλω τη ζωή μας πίσω θέλω τα όνειρα που έκανα.Ηταν μόνο ουσία για μένα και δε με πίστεψε ποτέ ή δεν ήθελε για δικούς της λόγους .Το ερώτημα είναι , τι να κάνεις μια ζωή που τα έχεις όλα εκτός από τη γυναίκα που πραγματικά αγαπάς και ήθελες μαζί της να ζήσεις τα πάντα , να γερασετε μαζί να βλέπετε τα παιδιά σας να μεγαλώνουν να κοιτάτε μπροστά και να είστε αγκαλιά ? Να βρω το νόημα στα χρήματα ή την εξουσία ? Δεν είμαι έτσι φτιαγμένος , φτιάχτηκα για να αγαπάω , αλλά έδωσα και τη τελευταία στάλα εκεί .Ήμουν αισιόδοξος ότι με σκέφτεται ότι θα βρεθούμε τυχαία και θα είναι σαν να τη βλέπω για πρώτη φορά ξανά από την αρχή αλλά αλλιώς.Ενιωθα ότι κάποια στιγμή θα ρίξει αυτόν τον Κολοσσό εγωισμό της να μου πει την αλήθεια .Τώρα έχει σβήσει αυτό το συναίσθημα και μαζί του και εγώ .Ξεθωριάζω ψυχικά πάλι βουτηγμένος μέσα στο βάλτο της τοξικής αγάπης που ως ανώριμος πριν χρόνια έφτιαξα .Αν έχετε έναν άνθρωπο και αγαπιεστε , να παλέψετε γ αυτόν είναι το μόνο που αξίζει σε αυτόν τον υλικό κόσμο .

Διάβασα μία εξομολόγηση εδώ μέσα με τίτλο "μόνος στη ζωή" και με ενέπνευσε να γράψω και την δικιά μου καθώς ταυτίζομαι με το άτομο που την έγραψε. Ούτε εγώ έχω φίλους και παρέες αλλά θα σταθώ στο κομμάτι της ανεργίας. Κατάγομαι από ευκατάστατη οικογένεια, όχι πλούσια αλλά ευκατάστατη. Οι γονείς μου πάντα μου έπαιρναν ό,τι ήθελα και ζητούσα και δεν υπήρχε καμία πίεση από μέρους τους στο να τελειώσω κάποια σχολή και να βρω δουλειά. Τελείωσα 2 διαφορετικές σχολές αλλά δεν βρήκα δουλειά πάνω στο αντικείμενο των σπουδών μου, δεν έχει σημασία γιατί (γενική ανεργία; έλλειψη ευκαιριών στο συγκεκριμένο κλάδο στη χώρα; έλλειψη ικανοτήτων από πλευράς μου; ) αλλά το αποτέλεσμα. Επέλεξα, μια που δεν υπήρξε ποτέ μέχρι τώρα η οικονομική ανάγκη, να μη κάνω δουλειά σε αντικείμενο άλλο από αυτό των σπουδών μου, ακόμα και αν ήταν λίγους μήνες τον χρόνο (σεζόν πχ) ή μερικής απασχόλησης. Το νόημα της εργασίας είναι να είσαι ευτυχισμένος κάνοντάς την και όχι απλά να επιβιώνεις. Φαγητό και νερό χρειάζεσαι για επιβίωση και αυτά τα βρίσκεις με τον έναν τρόπο ή τον άλλον άμα τα χρειαστείς. Την δουλειά την κάνεις 8 ώρες την ημέρα και 8-9 ώρες κοιμάσαι. Τις 7-8 που απομένουν, τις σκορπάς σε φαγητό, καμία βόλτα και προσωπικά χόμπι και δραστηριότητες, ό,τι θέλεις. Οπότε γιατί να αγχωθώ στο να βρω κάποια δουλειά άλλη από αυτή που σπούδασα εφόσον δεν υπάρχει η ανάγκη; Αν κάποτε βρω μία δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών που τα χρήματα να είναι ικανοποιητικά και το περιβάλλον να μου αρέσει, τότε ναι. Μέχρι τότε δεν εργάζομαι σε άκυρες δουλειές, εκτός αν φτάσω (χτύπα ξύλο) να χρειαστεί να το κάνω, μόνο τότε. Είμαι 32 χρονών και δεν έχω δουλέψει ούτε μία μέρα και δεν ντρέπομαι καθόλου για αυτό. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους ιστορικά μιλώντας, από πλούσιους κληρονόμους και ευγενείς, μέχρι και βασιλιάδες. Εκατομμύρια άνθρωποι και όμως, κανείς δεν νοιάστηκε, ο κόσμος συνέχισε να κυλάει. Γιατί; Επειδή δε γεννήθηκε ο άνθρωπος για να εργάζεται. Γεννήθηκε για να κάνει οικογένεια και την συνέχιση του είδους και όλα τα άλλα μετά ανακαλύφθηκαν όσο σιγά σιγά οι κοινωνίες γινόντουσαν ολοένα πιο ανταγωνιστικές και απαιτητικές. Ιστορικά μιλώντας, η δουλειά ποτέ δεν ήταν ένα must, πάντα επιβίωναν άνθρωποι όλων των κατηγοριών, αν δεν εργαζόντουσαν, είτε με οίκτο και ελεημοσύνη είτε βγαίνοντας στη παρανομία. Και ο θάνατος είναι αναπόφευκτος οπότε ποιο "πρέπει" και ποιο "να" ; Άμα θέλει κανείς δουλεύει, άμα όχι απλά προστίθεται στη λίστα των εκατομμύριων ανθρώπων που δεν εργάζονται εκούσια. Δεν καταλαβαίνω γιατί να υπάρχει ταμπού. Βλέπω ανθρώπους δυστυχισμένους με τη δουλειά τους και συνεχίζουν να τη κάνουν ξανά και ξανά επειδή νιώθουν πως θα σταματήσει η Γη να γυρίζει άμα δε πάνε στη δουλειά τους. Well, δεν ισχύει αυτό. Απλά άμα δεν πας εσύ στη δουλειά σου, γρανάζι 1, ο εργοδότης και το αφεντικό σου θα βρουν ένα άλλο γρανάζι 2 να σε αντικαταστήσουν. Γιατί να νιώθεις αναντικατάστατος όταν είσαι αναλώσιμος; "Πρέπει να δουλεύεις" , "πρέπει να έχεις φίλους" , "πρέπει να παντρευτείς". Πρέπει, πρέπει, πρέπει. Άραγε πόσα πρέπει σας δεσμευόυν από το να είστε πραγματικά ελεύθεροι και όντας οι εαυτοί σας να κάνετε μόνο όσα πράματα γουστάρετε πραγματικά; Δε θα ζήσετε για πάντα, μία ρεαλιστική υπενθύμιση του αναπόφευκτου. Εφόσον δε θα ζήσετε για πάντα, γιατί να κάνετε ό,τι οι άλλοι θέλουν να κάνετε; Η καταπίεση από εκεί ξεκινάει, όταν αφήνουμε την κοινωνια να επιβάλλεται πάνω στο Εγώ μας και χάνουμε την μοναδικότητά μας σε θέλω άλλων.

Πάω σε ψυχολόγο γιατί προσπαθώ να εντοπίσω και να λύσω το πρόβλημα που με βασανίζει αποσο θυμάμαι τον εαυτό μου .Δεν γνωρίζω με λεπτομέρειες ποιο είναι το πρόβλημα και αν υπάρχει .ξέρω ότι δυσκολεύομαι πολύ σχεδόν κάθε μέρα .Είμαι μια κοπέλα πίστευω όμορφη .Με αδύνατο γυμνασμένο σώμα ακολουθώ τα πρότυπα της μόδας ,28 χρόνων .Έχω πράσινα μάτια και έχω ακούσει πολλές φορές κοπλιμέντα από άντρες και γυναίκες για την εμφάνιση μου .Μου στέλνουν στο ινστα με κοιτάνε στα μπαρ .Όμως ποτέ δεν με θέλουν αυτοί που θέλω .Δεν κοιτάω ακατάλληλους πιστεύω έναν νορμαλ παιδί ψάχνω .Όταν θα βγω με φιλες αν αυτός που μου αρέσει έστω με κοιτάξει δεν θα μου μιλήσει .χθες βγήκα για ποτό είδα ένα πολύ ωραίο παιδί ο οποίος κοιτούσε κάποια άλλη .Πέρασα το υπόλοιπο βράδυ μου με το να με συγκρίνω με αυτήν την κοπέλα .Έχω αρχίσει να αμφισβητώ την εμφάνιση μου τελικά .Ίσως να μην είμαι ελκυστική όσο πίστευα ως τώρα .Ίσως όλες αυτές οι σκέψεις μου να φαίνονται προς τα εξω και να μην είμαι ελκυστική για αυτό .Να προσθέσω ότι με όσους έχω βγει ένα ραντεβού και μου άρεσαν δεν υπήρξε ποτέ δεύτερο ραντεβού .Όπως καταλαβαίνετε υπάρχει κάποιο πρόβλημα και δεν μπορώ να εντοπίσω ποιο είναι αυτό .Είμαι καιρό μόνη μου έχω απελπιστεί και η αυτοπεποιθηση μου πλέον είναι στο 0 .Ως προς τον χαρακτήρα μου είμαι κάπως κλειστή και μαζεμένη αλλά ταυτόχρονα πιστεύω οτι είμαι ευχάριστη ομιλητική και ευγενική στα ραντεβού μου .ούτε είμαι υπερβολικά αγχωμένη .Αφού δεν βρίσκω κάποιο θέμα λοιπόν σε χαρακτήρα -εμφάνιση και έχω πάρει αρκετό θετικό feedbback από τους γύρω μου για ποιον λόγο φαίνεται να έχω τον άνθρωπο διώκτη ;!